အခန်း (၁)
ကျွန်မ မှတ်မိပါသေးတယ်။ မိုးရာသီရဲ့ ညနေခင်းတွေဆို အမေ့အိမ်ကလေးရဲ့ သွပ်မိုးပေါ်ကျတဲ့ မိုးပေါက်သံတွေက သီချင်းတစ်ပုဒ်လိုပါပဲ။ အိမ်ကလေးက သစ်သားအိမ်အိုလေး ဖြစ်ပေမဲ့ အမေ လူးထားတဲ့ သနပ်ခါးနံ့သင်းသင်းလေးရယ်၊ မီးဖိုချောင်က ထွက်လာတဲ့ ထမင်းရည်ပူနံ့လေးရယ်နဲ့ အမြဲတမ်း နွေးထွေးနေခဲ့တာပါ။
"သမီးလေး... ထမင်းစားရအောင်" ဆိုတဲ့ အမေ့ရဲ့ ခေါ်သံဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလုံခြုံဆုံး ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဖေမရှိတော့ကတည်းက အမေဟာ ကျွန်မအတွက် အဖေရော၊ အမေပါ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဈေးထဲမှာ ကုန်စိမ်းရောင်းပြီး ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေကို သေတ္တာအောက်ခြေမှာ သေသေချာချာ ဖွက်ထားတတ်တယ်။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေဟာ ကျွန်မကို မြို့ကြီးမှာ ကျောင်းထားပေးဖို့၊ ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်လာစေဖို့ အမေ စုဆောင်းထားတဲ့ အမေ့ရဲ့ သွေးချွေးတွေဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူငယ်သဘာဝ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်အိုကလေးနဲ့ ဒီရွာလေးထဲမှာ တစ်သက်လုံး မနေချင်ခဲ့ဘူး။ မြို့ကြီးပြကြီးကို သွားမယ်၊ အောင်မြင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ကျွန်မရင်ထဲမှာ အပြည့်ပါပဲ။ အမေကတော့ ကျွန်မ ရန်ကုန်ကို ထွက်လာမယ့်နေ့က ကားဂိတ်အထိ လိုက်ပို့ရင်း မျက်ရည်တွေ ဝဲနေခဲ့တယ်။
"သမီးလေး... မြို့မှာ နေရတာ အဆင်မပြေရင် အမေ့ဆီ အချိန်မရွေး ပြန်လာခဲ့နော်။ အမေ့အိမ်ကလေးက သမီးအတွက် အမြဲတမ်း တံခါးဖွင့်ထားပါတယ်" တဲ့။
အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ခဲ့ပေမဲ့၊ တစ်နေ့ကျရင် ဒီအိမ်ကလေးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကျောခိုင်းရက်စက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထည့်တောင် မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၂)
ရန်ကုန်မြို့ကြီးရဲ့ တောက်ပတဲ့ မီးရောင်တွေအောက်မှာ ကျွန်မ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေလာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၊ နေထိုင်မှုပုံစံတွေကစပြီး အစစအရာရာ မြို့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မဘဝထဲကို 'ကျော်ဇင်' ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ သား၊ အပြောအဆို ညက်ညောပြီး မြို့ပြရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတွေ အပြည့်ရှိတဲ့သူပါ။ သူနဲ့ စတွေ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ သူပဲ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူပေးတဲ့ တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်တွေ၊ သူခေါ်သွားတဲ့ အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်တွေက ကျွန်မကို ယစ်မူးစေခဲ့တယ်။
"မင်းလို ထက်မြက်ပြီး လှပတဲ့ မိန်းကလေးက ကိုယ့်အတွက် အချစ်ဆုံးပါပဲ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စကားတွေကြားမှာ ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် အရည်ပျော်ခဲ့ရတယ်။
အချစ်၊ ယုံကြည်မှုနဲ့ သံယောဇဉ်တွေ နက်ရှိုင်းလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မဟာ အမေ့ကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့လာခဲ့တယ်။ အရင်က တစ်ပတ်တစ်ခါ ဆက်ဖြစ်တဲ့ ဖုန်းတွေဟာ တစ်လတစ်ခါ၊ အဲ့ဒီကနေ နှစ်လတစ်ခါ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အမေ ဖုန်းဆက်တိုင်းလည်း "သမီး အလုပ်များနေတယ် အမေ၊ ဒါပဲနော်" ဆိုပြီး အမြန်ချပစ်တတ်လာတယ်။ အချစ်ဆိုတဲ့ မျက်ကန်းတစ္ဆေ ဖမ်းစားခံရချိန်မှာ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကို အသက်ပေးချစ်တဲ့ မိခင်ရဲ့ အသံထက်၊ ကျော်ဇင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖျားက အတုအယောင် စကားတွေကို ပိုပြီး သာယာနေခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃)
ပြဿနာတွေက ကျော်ဇင် ကျွန်မကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းတဲ့ အချိန်မှာ စတင်ခဲ့တာပါ။
သူ့မိသားစုက အသိုင်းအဝိုင်းကြီးတယ်။ ဂုဏ်ပကာသနကို အရမ်းမက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ခံကို မေးတဲ့အခါ ကျွန်မ ညာပြောခဲ့မိတယ်။ မိဘတွေက နယ်မှာ စီးပွားရေးလုပ်တယ်လို့ လိမ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ရှက်နေခဲ့တာပါ။ ဈေးသည် အမေတစ်ယောက်နဲ့ သစ်သားအိမ်အိုကလေးထဲမှာ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို ကျော်ဇင်တို့ မိသားစု သိသွားရင် ကျွန်မကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အကြောက်တရားက ကျွန်မကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်။
မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စီစဉ်တဲ့အခါ အမေ့ဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အသံတွေက တုန်ယင်နေခဲ့ပေမဲ့ ရက်စက်တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ ဆိုခဲ့မိတယ်။
"အမေ... သမီး မင်္ဂလာဆောင်ကို အမေ မလာပါနဲ့တော့။ ရန်ကုန်က ပွဲက အသိုင်းအဝိုင်းတွေနဲ့မို့လို့ အမေ နေတတ် ထိုင်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သမီး ပြီးရင် နယ်ကို ပြန်လာကန်တော့ပါ့မယ်။"
ဖုန်းထဲကနေ အမေ့ရဲ့ သက်ပြင်းချသံ တိုးတိုးလေးကို ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတယ်။ တခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ... "အေးပါ သမီးရယ်... သမီးလေး စိတ်ချမ်းသာဖို့က အဓိကပါ။ အမေက ဒီကနေပဲ ဆုတောင်းပေးနေပါ့မယ်" လို့ တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောရှာတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လောဘနဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အပေါ် ထားတဲ့ ရူးမိုက်တဲ့ အချစ်က အဲ့ဒီနာကျင်မှုကို ဖုံးကွယ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်မွေးမိခင်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပါ။
အခန်း (၄)
မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ပထမပိုင်းလတွေကတော့ နတ်ပြည်လိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျော်ဇင့်ရဲ့ အစစ်အမှန် မျက်နှာစာတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မကို အလှပြ အရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတတ်တဲ့ အကျင့်တွေ၊ ဖုန်းထဲမှာ တခြားမိန်းမတွေနဲ့ ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ ရန်ဖြစ်တိုင်း သူက ကျွန်မကို အထင်အမြင်သေးတဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြန်နှိမ်တတ်တယ်။
"မင်းလို ဘာမှမရှိတဲ့ မိန်းမကို ငါက ကောက်ယူထားတာ ကျေးဇူးတင်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အမွှန်းမွှန်း အခုတ်ခံရသလိုပါပဲ။
ကျွန်မ ငိုကြွေးရင်း အမေ့ကို လွမ်းလာတယ်။ အမေ့အိမ်ကလေးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို တောင့်တလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အမေ့ဆီ ဖုန်းမဆက်ရဲခဲ့ဘူး။ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမို့လို့ ကိုယ့်ဘာသာ ကြိတ်မှိတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ အပေါ်ယံ ရွှေချထားတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မဟာ အထီးကျန်ဆန်စွာနဲ့ နေ့ရက်တိုင်းကို မျက်ရည်တွေနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ အတုအယောင် သံယောဇဉ်တွေကြားမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူကျပ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
နောက်ဆုံးတော့ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျော်ဇင်ဟာ သူ တကယ်လက်ထပ်ချင်တဲ့ သူဌေးသမီး တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့သွားတဲ့အခါ ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်ကနေ နှင်ချခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်မမှာ ဆုပ်ကိုင်စရာ ဘာတစ်ခုမှ မကျန်တော့ဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ပိုင်ဆိုင်မှု အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ အိတ်တစ်လုံးဆွဲပြီး အိမ်ကြီးပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့ရတဲ့ အချိန်မှာ ရန်ကုန်မြို့ကြီးရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ကျွန်မဟာ အမှိုက်တစ်စလိုပါပဲ။
ဘယ်ကို သွားရမှန်း မသိတဲ့ အချိန်၊ လောကကြီးက ကျွန်မကို ကျောခိုင်းသွားတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ခေါင်းထဲကို ဝင်လာတာ တစ်ခုတည်းသော နေရာလေး ရှိတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ "သမီးလေး မြို့မှာ နေရတာ အဆင်မပြေရင် အမေ့ဆီ ပြန်လာခဲ့နော်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အမေ့အိမ်ကလေးပါပဲ။
ကျွန်မ အမေ့ကို အရမ်း တောင်းပန်ချင်နေပြီ။ အမေ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ဝင်ငိုချင်နေပြီ။ ညတွင်းချင်းပဲ နယ်ကို ပြန်မယ့် ကားလက်မှတ်ကို ဝယ်ပြီး ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကားပေါ်မှာ တစ်လမ်းလုံး ငိုလာခဲ့တာ မျက်ရည်တွေတောင် ခန်းခြောက်မတတ်ပါပဲ။
အခန်း (၆)
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်နဲ့အတူ ရွာလေးဆီကို ကျွန်မ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ရင်းနှီးနေတဲ့ လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာရင်း အမေ့အိမ်ကလေးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်တွေ အရမ်းခုန်လာတယ်။
ဒါပေမဲ့... အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ အိမ်ရှေ့ တံခါးကြီးကို သော့ခတ်ထားတယ်။ ခြံဝင်းထဲမှာလည်း မြက်ရိုင်းတွေ ထူထပ်နေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုက နေရာယူလာတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဘေးအိမ်က အဒေါ်ကြီး ထွက်လာပြီး ကျွန်မကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေတယ်။
"ဟယ်... သန္တာ၊ ညည်း ပြန်လာတာလား..."
"ဟုတ်ကဲ့ အဒေါ်... အမေရော၊ အမေ ဘယ်သွားလို့ တံခါးပိတ်ထားတာလဲဟင်"
အဒေါ်ကြီးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ချက်ချင်း ညှိုးကျသွားပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာတယ်။
"ညည်းအမေ ဆုံးသွားတာ တစ်လကျော်ပြီ သမီးရယ်... သွေးတိုးပြီး ရုတ်တရက် ဆုံးသွားတာ။ မဆုံးခင် အချိန်ထိ ညည်းကို မျှော်သွားရှာတာ... ညည်းဖုန်းကို ဆက်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်ဆိုလို့ အကြောင်းကြားလို့ မရခဲ့ဘူး..."
အဲ့ဒီစကားကြားကြားချင်း ကျွန်မ ဒူးတွေ ခွေကျသွားတယ်။ လောကကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားပြီး နားထဲမှာ ဘာအသံမှ မကြားရတော့ဘူး။ "အမေ ဆုံးပြီ..." ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့သွားစေတယ်။ ကျွန်မ အသံထွက်ပြီး အော်ငိုလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အရမ်းကို နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၇)
အိမ်နီးချင်းတွေ ပေးတဲ့ သော့နဲ့ အိမ်ကလေးထဲကို ကျွန်မ ဝင်လာခဲ့တယ်။
အိမ်ထဲမှာ အမေ့ရဲ့ သနပ်ခါးနံ့လေး သင်းနေတုန်းပါပဲ။ အမေ့ရဲ့ အိပ်ရာဘေးမှာ သစ်သားသေတ္တာလေး တစ်လုံး ရှိတယ်။ အဲ့ဒီသေတ္တာလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ လတိုင်း လွှဲပေးခဲ့တဲ့ ငွေကြေးတွေ အားလုံးကို ဘဏ်စာအုပ်လေးထဲမှာ တစ်ပြားမှ မထုတ်ဘဲ စုထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီဘဏ်စာအုပ်လေးရဲ့ ကြားမှာ စာရွက်ခေါက် ကလေးတစ်ခုနဲ့ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က ဝတ်ခဲ့တဲ့ အင်္ကျီလေး တစ်ထည် ရှိနေတယ်။
စာရွက်လေးပေါ်မှာ ခပ်ရေးရေး လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာက...
"ဒီပိုက်ဆံတွေက သမီးလေး ပို့ပေးထားတာတွေပါ။ အမေ မသုံးရက်ပါဘူး။ သမီးလေး တစ်နေ့ အခက်အခဲဖြစ်လာရင် သုံးဖို့ အမေ စုထားပေးတာပါ။ သမီးလေးကို အမေ အရမ်းလွမ်းတယ်..."
စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ထုကာ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။
ကျွန်မဟာ အတုအယောင် အချစ်တွေကို ရှာဖွေရင်း၊ တကယ့် အစစ်အမှန် မေတ္တာရှင်ကို ကျောခိုင်းခဲ့မိတယ်။ လူတွေက တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားမှ နောင်တရတတ်ကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တ၊ ကျွန်မရဲ့ ရှက်ရွံ့မှုတွေက ကျွန်မကို ဘဝတစ်သက်စာ နာကျင်မှုတွေ ပေးခဲ့ပြီ။
အခုတော့ အမေ့အိမ်ကလေးဟာ ကျွန်မအတွက် အလုံခြုံဆုံး နေရာ ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့... အိမ်ကလေးထဲမှာ ကျွန်မကို ဆီးကြိုဖက်လှဲတကင်း လုပ်မယ့် အမေ မရှိတော့ဘူး။ လောကကြီးမှာ ဘာနဲ့မှ အစားထိုးလို့ မရတာ မိဘရဲ့ မေတ္တာဆိုတာကို ကျွန်မ အသဲကွဲမတတ် နားလည်လိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မဘဝမှာ ပြန်ပြင်ဆင်ခွင့်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မရှိတော့ပါဘူး။
လူတွေဟာ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို ဥပေက္ခာပြုပြီး၊ ကိုယ့်ကို နာကျင်စေမယ့် အရာတွေနောက်ကို လိုက်မိတတ်ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အချစ်စစ်ဆိုတာ ကိုယ် စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့တဲ့ အိမ်ကလေးထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း စောင့်ကြိုနေတတ်တယ် ဆိုတာကို ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ နောင်တတွေနဲ့အတူ ရေးထိုးမှတ်တမ်းတင်လိုက်ရပါတော့တယ်။