အခန်း (၁)
"လူဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေ ကိုယ့်မှာရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကို
လက်လွတ်လိုက်ရမှ အသိတရားဝင်တတ်ကြတာမျိုးဗျ။ ကျွန်တော့်ဘဝကတော့
အဲ့ဒီအသိတရားရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။"
ကျွန်တော့်အမည်က ကိုကျော်စွာ။ အသက် ၃၅ နှစ်၊ အောင်မြင်နေတဲ့
လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ဇနီးသည် မေသူကတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက လက်တွဲလာခဲ့တဲ့
ချစ်သူသက်တမ်း ၇ နှစ်၊ အိမ်ထောင်သက် ၅ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ အမျိုးသမီးပေါ့။ သူမဟာ
အေးဆေးတယ်၊ သိမ်မွေ့တယ်၊ ကျွန်တော့်အပေါ် အရမ်းဂရုစိုက်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့
ယောက်ျားတွေရဲ့ သဘာဝလား၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မရောင့်ရဲနိုင်တဲ့
စိတ်ပုပ်ကြောင့်လားမသိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကစပြီး ကျွန်တော့်ရုံးက
အတွင်းရေးမှူးမလေး ‘နှင်း’ နဲ့ ကျွန်တော် ငြိစွန်းခဲ့မိတယ်။ နှင်းက မေသူနဲ့မတူဘူး။
လန်းဆန်းတယ်၊ အပြောအဆို ချိုသာတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း
စိတ်လှုပ်ရှားမှုအသစ်တွေ ပေးနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီတဒင်္ဂသာယာမှုနောက်မှာ
ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ ငရဲမီးတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂)
"ကို... ဒီညလည်း အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားဦးမှာလားဟင်။ မေသူ
ဟင်းတွေအများကြီး ချက်ထားတာ..."
အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း မေသူ့ရဲ့ ဒီလိုမေးခွန်းတွေက ကျွန်တော့်အတွက် နားငြီးစရာ
ဖြစ်လာတယ်။ သူမရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ကျွန်တော်က ချုပ်ချယ်မှုလို့ မြင်လာမိတယ်။ "အေးပါ...
အလုပ်ကိစ္စက အရေးကြီးနေလို့။ မေသူ အရင်စားနှင့်လိုက်တော့" လို့ ပြောပြီး
ကျွန်တော် အိမ်ပြင်ကို ပြန်ထွက်ခဲ့မိတာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ။
တကယ်တော့ ကျွန်တော် သွားတာက နှင်းဆီကိုပါ။ နှင်းအတွက် ကျွန်တော်
တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ပေးထားတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ တိတ်တဆိတ်
ပျော်ပါးခဲ့ကြတယ်။ "ကို... ကျွန်မကို ဘယ်တော့ တရားဝင် လက်ထပ်မှာလဲ။
နှင်းကတော့ ကိုယ့်ကို တစ်သက်လုံး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် မပေါင်းချင်ဘူးနော်"
လို့ နှင်းက ကပ်ချွဲတိုင်း ကျွန်တော့်မှာ အဖြေမရှိခဲ့ဘူး။ မေသူ့ကိုလည်း
မစွန့်လွှတ်နိုင်၊ နှင်းကိုလည်း မထားခဲ့နိုင်တဲ့ လောဘကြားမှာ ကျွန်တော်
လိမ်ညာမှုပေါင်းများစွာနဲ့ အသက်ရှူနေခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၃) - ဖုံးဖိမရတော့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်
ကြာလာတော့ နှင်းက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ဖိအားပေးလာတယ်။ သူမမှာ
ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီတဲ့။ အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး
ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ မေသူနဲ့ ကျွန်တော်က ကလေးရဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ အခုထိ
မရသေးဘူးလေ။ နှင်းကတော့ ကလေးကို အကြောင်းပြပြီး ကျွန်တော့်ကို အိမ်ထောင်ဦးစီးအဖြစ်
တရားဝင် လိုချင်လာတယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိမ်ကို အရက်မူးပြီး ပြန်လာမိတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ နှင်းဆီက
ပို့ထားတဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေကို မေသူ မြင်သွားခဲ့တယ်။ "ကို... ဒါ ဘာလဲဟင်။
ဒီမှာ ရေးထားတဲ့ နာမည်က နှင်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့ ကိုယ်ဝန်က
ဘယ်သူ့ကလေးလဲ..." မေသူ့အသံတွေ တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ
ခေါင်းငုံ့နေမိတယ်။ အဲ့ဒီညက မေသူ တစ်ညလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေခဲ့တာ။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်ပေမဲ့ နှင်းအပေါ်မှာလည်း တာဝန်ရှိနေပြီဆိုတဲ့ အသိက
ကျွန်တော့်ကို ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ တွန်းအားပေးနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
မေသူက ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး တစ်ခါပေးခဲ့တယ်။ "ကို...
အဲ့ဒီမိန်းမနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပါ။ ကလေးကိုတော့ ကျွန်မတို့ တာဝန်ယူပေးမယ်။
ကျွန်မကိုတော့ မထားခဲ့ပါနဲ့" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ နှင်းက
မရဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်အိမ်အထိ လာပြီး ပြဿနာရှာတော့တာပဲ။ မေသူ့ကို
"မရတဲ့အပြင် ထွက်သွားပေးပါ" လို့ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောတဲ့အထိ
ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကြားထဲကနေ ဘယ်သူ့ဘက်ကမှ မရပ်တည်ပေးနိုင်ဘဲ
သူရဲဘောကြောင်နေခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မေသူက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်။ "ကို... ကျွန်မ
ကိုယ့်ကို အရမ်းချစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ သစ္စာတရားကို အမှိုက်လို
သဘောထားခဲ့တယ်။ ကိုယ်လိုချင်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ကိုယ် နေခဲ့ပါတော့။ ကျွန်မ
ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။" သူမ အထုတ်အပိုးတွေနဲ့ အိမ်က ထွက်သွားတဲ့နေ့က
မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နှင်းက
ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲထားခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
မေသူ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော် နှင်းနဲ့ တရားဝင် ပေါင်းခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ထင်သလို ပျော်ရွှင်မှုတွေ ရှိမလာခဲ့ဘူး။ နှင်းက
အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အမြဲတမ်း ငွေမက်တယ်၊ ကျွန်တော့်အပေါ်
မေသူပေးခဲ့သလို နွေးထွေးမှုမျိုး မပေးနိုင်ဘူး။ အိမ်မှာ အမြဲတမ်း ဆူညံပူညံတွေနဲ့
စိတ်ပျက်စရာတွေပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။
ပိုဆိုးတာက နှင်းမွေးလာတဲ့ကလေးက ကျွန်တော့်ကလေး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ
သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ။ သူမမှာ နောက်ထပ် ရည်းစားတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော့်ကို ငွေညှစ်ဖို့နဲ့ အခြေတကျဖြစ်ဖို့အတွက် ကလေးကို အသုံးချခဲ့တာ။
ကျွန်တော်ဟာ လူမိုက်တစ်ယောက်လို အသုံးချခံလိုက်ရတာကို သိလိုက်ရချိန်မှာတော့
ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ စီးပွားရေးတွေလည်း ပျက်၊ အရှက်တွေလည်း ကွဲ၊
မိသားစုလည်း ပျက်စီးခဲ့ရပြီ။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် မေသူ့ကို လိုက်ရှာခဲ့ပါတယ်။ သူမရှိနိုင်မယ့် နေရာအနှံ့ကို
သွားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မြို့ပြင်က ဘုန်းကြီးကျောင်းလေးတစ်ကျောင်းမှာ သူမကို
တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော် သိခဲ့တဲ့ မေသူ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမဟာ
သီလရှင်ဝတ်သွားခဲ့ပါပြီ။
"မေ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် အရမ်းမှားခဲ့တယ်။
ကိုယ့်ဆီ ပြန်လာပါနော်..." လို့ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့မိတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို
အေးစက်စက် အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ပြီး... "ဒကာကြီး... အတိတ်က မေသူဆိုတာ သေသွားပါပြီ။ အခုရှိနေတာကတော့
သံသရာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ။ ဒကာကြီးလည်း
ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ကံကို ကိုယ်ပဲ ခံစားပါတော့" လို့ ပြောပြီး
လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် ကျန်ရစ်ခဲ့တာကတော့ ပြာပုံအတိဖြစ်နေတဲ့ ဘဝတစ်ခုပါပဲ။
အခန်း (၇)
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ မေသူ့ရဲ့
ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးကို ကြည့်ပြီး နေ့ရက်တိုင်းကို နောင်တတွေနဲ့ ဖြတ်သန်းနေရတယ်။
ကျွန်တော် ရခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ အရမ်းကို ခါးသီးလွန်းပါတယ်။
"သစ္စာရှိတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ဆိုတာ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော
ဆုလာဘ်တစ်ခုပါ။ အဲ့ဒီဆုလာဘ်ကို တဒင်္ဂသာယာမှုနဲ့ လဲလှယ်လိုက်မိတဲ့နေ့ဟာ သင့်ဘဝကို
သင် ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်တဲ့နေ့ပါပဲ။"
မယားနှစ်ယောက်ယူမိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားဟာ ကျွန်တော့်ဘဝကို ငရဲအရှင်လတ်လတ်
ကျစေခဲ့ပါတယ်။ လူ့ဘဝမှာ အမှားလုပ်မိရင် ပြင်လို့ရတယ်ဆိုပေမဲ့
အချို့သောအမှားတွေကတော့ ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိဘဲ တစ်သက်လုံး နောင်တနဲ့ပဲ ပေးဆပ်သွားရမှာ
ဖြစ်ပါတယ်။
ပြီးပါပြီ။