(၁) ကိုမင်း ဟာ အသက် (၃၀) ကျော် တည်ငြိမ်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆူညံမှုတွေကြားမှာ ကိုယ်ပိုင်ကားလေးတစ်စီးနဲ့ အငှားမောင်းပြီး အသက်မွေးသူပါ။ တစ်ညမှာတော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေစဉ် လမ်းဘေးမှာ အထုပ်အပိုးတွေနဲ့အတူ မိုးစိုနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူမကတော့ သန္တာ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေနဲ့အတူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အကြည့်တွေ ရှိနေပါတယ်။
(၂) "အစ်ကို... ကျွန်မကို ဘူတာကြီးကို ပို့ပေးပါ" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။ သူမရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပြီး ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီတွေကလည်း မိုးရေကြောင့် စိုရွှဲနေတာကို ကိုမင်း သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ ကိုမင်းက ကားနောက်ခန်းက တဘက်အဟောင်းလေး တစ်ထည်ကို ကမ်းပေးရင်း "ဒီည ဘူတာမှာ ရထားမရှိတော့ဘူး ညီမ၊ မနက်မှ ရှိမှာ... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
(၃) သန္တာက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးရေစက်တွေကိုပဲ ငေးကြည့်နေပါတယ်။ ကိုမင်းက သူမရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုတာ ရိပ်မိပါတယ်။ "ညီမမှာ တည်းစရာနေရာ မရှိလို့လား" လို့ သူက ထပ်မေးတဲ့အခါ သန္တာက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပါတော့တယ်။ သူမဟာ နယ်ကနေ အလုပ်လာလုပ်ရင်း အလုပ်ရှင်ဆီက နှိပ်စက်ခံရလို့ ထွက်ပြေးလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။
(၄) "အစ်ကို့မှာ ညီမလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အခုတော့ သူက နိုင်ငံခြားမှာ ရောက်နေတာ။ ညီမကို ကြည့်ရတာ သူ့ကို သတိရမိလို့ပါ" လို့ ကိုမင်းက စကားစလိုက်ပါတယ်။ သူက သန္တာ့ကို ယုံကြည်မှုရအောင် သူ့ရဲ့ မိသားစုအကြောင်းတွေကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြပါတယ်။ သန္တာဟာ ကိုမင်းရဲ့ ရိုးသားတဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် နည်းနည်းတော့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံရပါတယ်။
(၅) ကိုမင်းက သူမကို ဘူတာမှာ ချမထားခဲ့ဘဲ သူ့ရဲ့ အဒေါ်အရင်းဖြစ်သူ ဖွင့်ထားတဲ့ ထမင်းဆိုင်လေးဆီကို ခေါ်သွားပါတယ်။ "ဒေါ်လေး... ဒီကလေးမလေး ဒီည တည်းစရာ မရှိလို့၊ တစ်ညလောက် စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး" လို့ ပြောပြီး သူမအတွက် စားစရာနဲ့ အဝတ်အစားလဲဖို့ စီစဉ်ပေးပါတယ်။ သန္တာဟာ လူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီက ရတဲ့ ဒီလိုစေတနာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပါဘူး။
(၆) နောက်ရက်မှာတော့ သန္တာက နယ်ကို မပြန်တော့ဘဲ ရန်ကုန်မှာပဲ အလုပ်ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူမမှာ ပါလာတဲ့ ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ကို ကိုမင်းကို ကားခအဖြစ် ပေးပေမဲ့ ကိုမင်းက ငြင်းပယ်ခဲ့ပါတယ်။ "ညီမ အခြေအနေ ကောင်းမှ ပြန်ပေးပါ၊ အခုတော့ ဒါကို အရင်းအနှီးလုပ်ပါ" လို့ ဆိုကာ ဖုန်းနံပါတ်ချင်း လဲထားခဲ့ပါတယ်။
(၇) လအနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါ သန္တာဟာ အထည်ချုပ်စက်ရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်ရသွားပါတယ်။ သူမဟာ အလုပ်ကို ကြိုးစားသလို ရတဲ့ လစာထဲကနေလည်း ချွေတာပြီး ကိုမင်းကို ပြန်ပေးဖို့ စုဆောင်းပါတယ်။ ကိုမင်းကလည်း သူမ အဆင်ပြေရဲ့လားဆိုတာကို တစ်ခါတလေ ဖုန်းဆက်မေးတတ်ပြီး အားလပ်ရက်တွေမှာ အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့ ဆိုင်မှာ သူတို့ တွေ့ဖြစ်ကြပါတယ်။
(၈) တစ်နေ့မှာတော့ သန္တာက ကိုမင်းကို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ချိန်းလိုက်ပါတယ်။ သူမ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို စာအိတ်လေးနဲ့ ထည့်ပြီး ကိုမင်းကို ကမ်းပေးပါတယ်။ "အစ်ကို... ဒါက ကျွန်မကို ကူညီခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တာပါ။ ပိုက်ဆံက မများပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လုပ်အားခစစ်စစ်တွေပါ" လို့ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောပါတယ်။
(၉) ကိုမင်းက ပိုက်ဆံကို လက်ခံလိုက်ပေမဲ့ စာအိတ်ထဲကနေ တစ်ဝက်ကို ပြန်ထုတ်ပေးပါတယ်။ "ဒီတစ်ဝက်ကိုတော့ ညီမရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စုထားပါ။ အစ်ကိုကတော့ ညီမ အခုလို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တာကို မြင်ရရုံနဲ့တင် ကျေနပ်ပါပြီ" တဲ့။ သန္တာဟာ ကိုမင်းရဲ့ မေတ္တာစစ်ကို အဲဒီအချိန်မှာ ပိုပြီး ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
(၁၀) သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ သံယောဇဉ်တွေ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝက ဝတ္ထုတွေလို မချောမွေ့ပါဘူး။ ကိုမင်းရဲ့ ကားလေးက အင်ဂျင်ပျက်သွားပြီး ပြင်ဖို့ ပိုက်ဆံအများကြီး လိုအပ်လာပါတယ်။ ကိုမင်း စိတ်ညစ်နေတာကို သိတဲ့ သန္တာက သူမ စုထားတဲ့ ရွှေနားကပ်လေးကို ထုတ်ပေးဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
(၁၁) "မယူပါရစေနဲ့ သန္တာရယ်၊ အစ်ကိုက ညီမကို ကူညီခဲ့တာဟာ ညီမဆီက ပြန်လိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ကိုမင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးရင်း ဘဝကို ရုန်းကန်ကြပါတယ်။ ဒါဟာ စိတ်ကူးယဉ် အချစ်မဟုတ်ဘဲ အေးအတူ ပူအမျှ ရှိကြတဲ့ လက်တွေ့ဘဝပါ။
(၁၂) အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကိုမင်းဟာ ကားအသစ်တစ်စီး ဝယ်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားလာနိုင်သလို၊ သန္တာဟာလည်း စက်ရုံမှာ အပိုင်းအခြားတစ်ခုအထိ ရာထူးတိုးလာပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ အတူတူ လမ်းလျှောက်ရင်း အနာဂတ်အကြောင်းတွေကို တိုင်ပင်ဖြစ်ကြပါတယ်။
(၁၃) "ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီးရင် နယ်မှာရှိတဲ့ မိဘတွေကို ခေါ်ထားမယ်နော် အစ်ကို" လို့ သန္တာက ပြောတဲ့အခါ ကိုမင်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အချစ်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ မလိုဘဲ အပြန်အလှန် နားလည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပါ။
(၁၄) တစ်ညမှာတော့ ကိုမင်းက သန္တာ့ကို ကမ်းနားလမ်းမှာ ခေါ်သွားပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ မေးလိုက်ပါတယ်။ "သန္တာ... အစ်ကို့ဘဝရဲ့ ခရီးသည်အဖြစ် တစ်သက်လုံး လိုက်ပါပေးနိုင်မလား" လို့။ သန္တာက ကိုမင်းရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း "အစ်ကို မောင်းတဲ့နေရာကို ကျွန်မ လိုက်ခဲ့မှာပါ" လို့ ကတိပေးလိုက်ပါတယ်။
(၁၅) ဇာတ်သိမ်းမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ သာမန်လက်လုပ်လက်စား ဘဝလေးမှာပဲ ပျော်ရွှင်စွာ လက်တွဲသွားကြပါတယ်။ မိုးရွာတဲ့ ညတွေရောက်တိုင်း ကိုမင်းဟာ သန္တာနဲ့ စတွေ့ခဲ့တဲ့ ညကို ပြန်သတိရရင်း "မိုးရွာလို့သာ ငါ့ဇနီးလောင်းလေးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရတာ" လို့ ဟာသလုပ် ပြောတတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အိမ်လေးဟာ နွေးထွေးတဲ့ မေတ္တာရိပ်မြုံလေး ဖြစ်နေလေတော့သတည်း။