(၁) ထွန်းလွင် အပေါ်ထပ်ကို အသံမကြားအောင် တက်လာခဲ့တာက သူ့လက်ထဲက ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ အေးအေးမော်ကို အကျပ်ကိုင်ဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခန်းဝကနေ ခန်းစီးစကြားက လှမ်းကြည့်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့ရဲ့ အကြံအစည်အားလုံးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ အေးအေးမော်ဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်လျက်သား အနေအထားနဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို အသည်းအသန် တိုက်ချွတ်ဆေးကြောနေတာကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ။
(၂) အေးအေးမော်ရဲ့ လက်တွေထဲမှာ ရေချိုးပြီးခါစ တဘက်အဖြူရောင်လေး ရှိနေပေမဲ့ အဲဒီတဘက်ဟာ အဖြူရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ ရဲရဲနီနေတဲ့ သွေးရောင်တွေ စွန်းထင်နေပါတယ်။ သူမဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က နီညိုရောင် အရည်တွေကို အဲဒီတဘက်နဲ့ အငမ်းမရ သုတ်သင်နေပြီး ပါးစပ်ကလည်း "မသေဘူး... နင်က ဘာလို့ မသေနိုင်သေးတာလဲ" လို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတာကို ထွန်းလွင် ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးသွားရပါတယ်။
(၃) အခန်းထဲမှာ ရေချိုးပြီးခါစ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဆပ်ပြာနံ့ သင်းပျံ့နေရမယ့်အစား ညှီစို့စို့ အနံ့တစ်ခုက ထွန်းလွင်ရဲ့ နှာခေါင်းထဲကို အတိုင်းသား တိုးဝင်လာပါတယ်။ အေးအေးမော်ရဲ့ အနောက်ဘက် ကုတင်အောက်ခြေနားမှာတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်လို့ ယူဆရတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက အဝတ်စတွေကြားထဲကနေ ပြူထွက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ထွန်းလွင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရတာပါ။
(၄) မောင်မောင်ကတော့ အောက်မှာ "အစ်မ နှာကစ်နေတယ်၊ စကားမပြောဘူး" လို့ ပြောနေတာဟာ အမှန်တော့ အေးအေးမော် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး အလောင်းဖျောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကြောင့် ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ထွန်းလွင် အခုမှ ရိပ်မိပါတော့တယ်။ သူမရဲ့ ခပ်တည်တည် မျက်နှာပေးနဲ့ ငြိမ်သက်နေမှုဟာ ဒေါသထွက်နေတာမဟုတ်ဘဲ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ထွန်းလွင် တုန်လှုပ်သွားပါတယ်။
(၅) ထွန်းလွင်ဟာ သူယူလာတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်ဖို့တောင် လက်တွေက မခိုင်တော့ဘဲ တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေပါတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ အေးအေးမော်နဲ့ လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံနေတဲ့ လူဟာ အခု ကုတင်အောက်မှာ အလောင်းဖြစ်နေတဲ့ လူပဲလားဆိုတာ သူ တွေးကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်လာပါတယ်။ အကယ်၍ သူသာ အခု အခန်းထဲဝင်သွားရင် သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း အဲဒီလူအတိုင်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ သဘောပေါက်လိုက်ပါတယ်။
(၆) အေးအေးမော်ဟာ ရုတ်တရက် အလုပ်လုပ်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထောင်လိုက်ပါတယ်။ သူမဟာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်းကြည့်နေတယ်ဆိုတာကို အာရုံခံမိသွားပုံရပါတယ်။ သူမရဲ့ လည်ပင်းက ကြွက်သားတွေဟာ တင်းမာသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာပဲ အခန်းတံခါးဝရှိရာဘက်ကို ခေါင်းကို လှည့်လာပါတယ်။ ထွန်းလွင်ဟာ အသက်ရှူအောင့်ထားရင်း ခန်းစီးနောက်မှာ အသာလေး ပုန်းလိုက်ရပါတယ်။
(၇) "ဘယ်သူလဲ..." လို့ အေးအေးမော်က အေးစက်စက် လေသံနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။ ထိုအသံဟာ အေးဆေးလွန်းလှပေမဲ့ သေခြင်းတရားရဲ့ သတိပေးသံလို ထွန်းလွင် နားထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားပါတယ်။ သူဟာ အသက်ရှူသံပင် မထွက်ရဲဘဲ နံရံကို ကပ်ထားမိပါတယ်။ သူ့လက်ထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံဟာ လက်ချောင်းတွေကြားကနေ လျှောကျပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျသွားပါတယ်။
(၈) အေးအေးမော်ဟာ ထိုင်နေရာကနေ ထလိုက်တဲ့ အသံကို ထွန်းလွင် ကြားနေရပါတယ်။ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေဟာ တံခါးဝဆီကို တစ်လှမ်းချင်း နီးကပ်လာပါတယ်။ ခြေသံတစ်ချက်ချင်းစီဟာ ထွန်းလွင်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံနဲ့ ထပ်တူကျနေသလိုပါပဲ။ "မောင်မောင်လား... နင် ပြန်တက်လာတာလား" လို့ သူမက ထပ်မေးလိုက်ပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ စောစောက အခန်းထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ ကတ်ကြေးအရှည်ကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ထားတာကို ထွန်းလွင် ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရပါတယ်။
(၉) ထွန်းလွင်ဟာ အခုအချိန်မှာ အနောက်ကို ပြန်ဆုတ်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ပါဘူး။ လှေကားကနေ ဆင်းပြေးရင်လည်း ခြေသံကြားသွားမှာ ဖြစ်သလို၊ အောက်မှာလည်း မောင်မောင်က ရှိမနေတော့ဘဲ လမ်းထိပ်ကို ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ အကျပ်ရိုက်နေတဲ့ သားကောင်တစ်ကောင်လို အေးအေးမော်ရဲ့ လက်ထဲမှာ အဆုံးသတ်ရတော့မလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ထားလိုက်ပါတယ်။
(၁၀) ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ အိမ်ရှေ့ကနေ ကားဟွန်းတီးသံနဲ့အတူ "ဟေ့... အိမ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲ၊ ဒေါ်လေးတို့ ပြန်လာပြီ" ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ အေးအေးမော်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေဟာ တံခါးဝမရောက်ခင်မှာတင် ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ သူမဟာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားနေပုံရပြီးနောက် အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားပြီး တံခါးကို အတွင်းကနေ ဂျပ်ခနဲ မောင်းချပိတ်လိုက်ပါတယ်။
(၁၁) ထွန်းလွင်ဟာ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ အောက်ထပ်ကို အမြန်ဆုံး ပြေးဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေဟာ ပျော့ခွေနေပေမဲ့ အသက်ရှင်ချင်တဲ့စိတ်က သူ့ကို အားပေးနေပါတယ်။ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ ဒေါ်လေးတို့ ဈေးကပြန်လာတာနဲ့ တိုးပါတယ်။ သူတို့က "ဟော... ထွန်းလွင်ပါလား၊ ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ" လို့ မေးပေမဲ့ သူဟာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ အိမ်ပြင်ကို ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်ခဲ့ပါတယ်။
(၁၂) သူ လမ်းထိပ်ကို ရောက်တဲ့အခါ မောင်မောင်က ခပ်အေးအေးပဲ စီးကရက်သောက်ရင်း ရပ်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ မောင်မောင်က "ဟေ့ ကိုထွန်းလွင်... ဘာဖြစ်လာတာလဲ၊ သရဲမြင်လာတဲ့အတိုင်းပဲ" လို့ ရယ်မောပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။ ထွန်းလွင်ဟာ အမောတကောနဲ့ မောင်မောင်ရဲ့ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်ပြီး "မင်း... မင်းအစ်မ... အပေါ်ထပ်မှာ..." လို့ စကားတွေကို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောနေမိပါတယ်။
(၁၃) မောင်မောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ကျွန်တော့်အစ်မက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ သူက အေးဆေးပါဗျာ၊ ခင်ဗျားကိုပဲ နှာကစ်နေတာပါ" လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထွန်းလွင်ကတော့ အပေါ်ထပ်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ သွေးအလိမ်းလိမ်းနဲ့ တဘက်၊ ကုတင်အောက်က ခြေထောက်နဲ့ အေးအေးမော်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်တွေကို ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
(၁၄) သူဟာ မောင်မောင်ကို ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ့အိမ်ရှိရာကို ခေါင်းမဖော်တမ်း ပြေးသွားပါတော့တယ်။ အိတ်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ လျော့နေတာကို သတိပြုမိသွားပါတယ်။ အဲဒီဓာတ်ပုံဟာ အေးအေးမော်ရဲ့ အခန်းရှေ့က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
(၁၅) ထိုညမှာပဲ ထွန်းလွင်ရဲ့ အိမ်တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်ပါတယ်။ တံခါးဝကနေ ချိုသာတဲ့ အမျိုးသမီးအသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ "ကိုထွန်းလွင်... ရှင် အိမ်မှာ တစ်ခုခု ကျန်ခဲ့တယ်နော်၊ ကျွန်မ လာပေးတာပါ" တဲ့။ ထွန်းလွင်ဟာ အခန်းထဲမှာတင် တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ပုန်းနေမိပြီး အပြင်က အသံဟာ အေးအေးမော်ရဲ့ အသံမှန်း သိလိုက်တဲ့အခါ သူ ဒီည အသက်ရှင်ပါဦးမလားဆိုတာ မသေချာတော့ပါဘူး။
(၁၆) ထွန်းလွင်သည် အိမ်တံခါးကို အတွင်းမှနေ၍ သော့ခလောက်များစွာဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပိတ်ထားမိသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ အေးအေးမော်၏ အသံမှာ တံခါးသားကို ဖောက်ထွင်း၍ သူ့နားစည်ထဲသို့ တိုးဝင်လာနေဆဲဖြစ်သည်။ "ကိုထွန်းလွင်... တံခါးဖွင့်ပါဦး၊ ရှင်ကျန်ခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံလေးက တကယ်အရေးကြီးလို့ပါ၊ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ 'အလုပ်' လုပ်နေတာကို မြင်သွားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဧည့်သည်ပဲဟာ" ဟူသော စကားလုံးများမှာ ချိုသာသယောင်ရှိသော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငြိုးများ ကပ်ပါလာသည်။ သူသည် အခန်းထောင့်ရှိ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ကပ်နေရင်း လက်ထဲမှ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း လိုင်းမရှိသဖြင့် မည်သူ့ကိုမှ အကူအညီတောင်း၍ မရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်။
(၁၇) ရုတ်တရက် အိမ်အပြင်ဘက်မှ တိတ်ဆိတ်သွားသဖြင့် ထွန်းလွင် အသက်ရှူအနည်းငယ် ချောင်သွားစဉ်မှာပင် သူ၏ အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်မှ မှန်သားကို တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ခြစ်နေသည့် အသံ "ကျွီ... ကျွီ..." ဟု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ အေးအေးမော်သည် မည်သည့်အချိန်က လှေကားယူ၍ တက်လာခဲ့သည်မသိ၊ ပြတင်းပေါက်မှန်၏ တစ်ဖက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာဖြူဖြူလျော့လျော့ကြီးက ကပ်လျက်ရှိနေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စောစောက မြင်ခဲ့ရသည့် သွေးစွန်းနေသော ကတ်ကြေးအရှည်ကြီးကို ကိုင်ထားပြီး ထွန်းလွင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်း စောင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်ရတော့မည့် သားကောင်ကို ကြည့်သည့် ဝမ်းသာအားရမှုမျိုး အပြည့်ရှိနေသည်။
(၁၈) "မောင်မောင် ပြောတာ မှန်တယ်... ကျွန်မက နှာကစ်တတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ နှာကစ်ရင် လူတွေက အသက်ပျောက်သွားတတ်တာ သူ မသိဘူး" ဟု ပြောရင်း အေးအေးမော်သည် ပြတင်းပေါက်မှန်ကို အားပါပါဖြင့် ရိုက်ခွဲလိုက်လေသည်။ ဖန်ကွဲစများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲကျလာသည့် အသံနှင့်အတူ သူမသည် အခန်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။ ထွန်းလွင်သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကုတင်ဘေးရှိ မီးအိမ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခုခံရန် ပြင်သော်လည်း အေးအေးမော်၏ လှုပ်ရှားမှုက မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ သူမသည် ထွန်းလွင်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ကတ်ကြေးဖြင့် ထိုးစိုက်ရန် အားယူလိုက်သည်။
(၁၉) ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အိမ်အောက်ထပ်မှ "ဝုန်း" ခနဲ တံခါးရိုက်ဖွင့်သံနှင့်အတူ ရဲအရာရှိအချို့နှင့် မောင်မောင်တို့ ပြေးတက်လာကြသည်။ အမှန်တော့ မောင်မောင်သည် လမ်းထိပ်တွင် ထွန်းလွင်၏ ထိတ်လန့်နေသော ပုံစံကို မြင်ကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ရိပ်မိပြီး ရဲစခန်းသို့ တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရဲများက အေးအေးမော်ကို ဝိုင်းဝန်းဖမ်းဆီးလိုက်ချိန်တွင် သူမသည် ရုန်းကန်ခြင်းမပြုဘဲ တခိခိနှင့် ရယ်မောနေပြန်သည်။ "ကိုထွန်းလွင်... ရှင့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေထဲမှာ ကျွန်မ မပါဘူး၊ အဲဒီဓာတ်ပုံထဲကလူက ကျွန်မ သတ်လိုက်တဲ့ 'သူ့' ဆီကနေ ရှင့်ကို အသုံးချဖို့ ကျွန်မကိုယ်တိုင် ပို့ခိုင်းထားတာ" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထွန်းလွင်မှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားရသည်။
(၂၀) အေးအေးမော်ကို ရဲကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်သွားချိန်တွင် မောင်မောင်က ထွန်းလွင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "စိတ်မကောင်းပါဘူး ကိုထွန်းလွင်ရာ... ကျွန်တော့်အစ်မက စိတ်ရောဂါအခံရှိတာ၊ ဆေးရုံက ဆင်းလာတာ မကြာသေးဘူး၊ ဦးလေးတို့က အပြင်ကိစ္စတွေပဲ စိတ်ဝင်စားနေတော့ သူ လူသတ်နေတာကို ဘယ်သူမှ မရိပ်မိကြဘူး" ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ ထွန်းလွင်သည် မောင်မောင်တို့အိမ်မှ ပြန့်ကျဲကျကျန်ခဲ့သော ဓာတ်ပုံများကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုဓာတ်ပုံများ၏ နောက်ကျောတွင် "နောက်တစ်ယောက်က မင်းပဲ" ဟူသော စာလုံးကို အေးအေးမော်၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုညမှစ၍ ထွန်းလွင်သည် တိတ်ဆိတ်သော အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း မအိပ်ရဲတော့ဘဲ အမြဲတမ်း ပြတင်းပေါက်များကို စစ်ဆေးရသည့် အကျင့်တစ်ခု စွဲမြဲသွားလေတော့သည်။