ကျွန်တော်ဟာ ရွာလေးတစ်ရွာမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ပြီး ပရိဘောဂလုပ်ငန်းနဲ့ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေတဲ့ "ကိုထင်" ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ အရမ်းချစ်ရတဲ့ ဇနီး "မေ" နဲ့ ငါးနှစ်အရွယ် သမီးလေး "ပန်းနု" ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွာက နာမည်ကြီး လူမိုက် "စိုးတင့်" တို့အုပ်စုဟာ ကျွန်တော့်အပိုင် လယ်မြေကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူဖို့ ကြိုးစားရာကနေ ပြဿနာစခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က လက်မခံလို့ ငြင်းခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မတရားအနိုင်ကျင့်ပြီး နှိပ်စက်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မြို့တက်နေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ကျွန်တော့်အိမ်ကို မီးရှို့ပြီး ကျွန်တော့်မိသားစုကို အရှင်လတ်လတ် သတ်သွားခဲ့ကြတယ်။ တရားဥပဒေကလည်း ငွေရှိတဲ့ စိုးတင့်ဘက်မှာပဲ ရှိနေတဲ့အတွက် ကျွန်တော် ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် သွေးကြွေးပြန်တောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရပါတော့တယ်။
အခန်း (၁)
ရွာပြင်က "ကိုဘသာ" ရဲ့ အရက်ဆိုင်လေးမှာ စိုးတင့်နဲ့ သူ့တပည့် လေးငါးယောက် အရက်သောက်ပြီး ရယ်မောနေကြတယ်။ ကျွန်တော့်မိသားစုကို သတ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေကို သူတို့က ဂုဏ်ယူသလို ပြောနေကြတာ။ ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားလိုက်တယ်။ လက်ထဲမှာ ဘာလက်နက်မှ မပါဘူး။ "စိုးတင့်... မင်း ငါ့ဆီက အရာအားလုံးကို လုသွားပြီနော်" လို့ ကျွန်တော် အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ စိုးတင့်က လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး "အေး... မင်းက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ ကိုထင်ရဲ့။ မင်းပါ သေချင်လို့လား" တဲ့။ "ဖောင်း!" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်သီးက စိုးတင့်ရဲ့ နှာခေါင်းကို အားကုန် ဝင်ဆောင့်လိုက်တယ်။
အခန်း (၂)
စိုးတင့်ရဲ့ တပည့်တွေ ချက်ချင်း ထရပ်လာကြတယ်။ "ဟေ့ကောင်... သတ်ပစ်စမ်း!" ပထမတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အရက်ပုလင်းနဲ့ ရိုက်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်ကို ဝေ့ရှောင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို လိမ်ချိုးလိုက်တယ်။ "ကွဲအက်!" ဆိုတဲ့ အရိုးကျိုးသံနဲ့အတူ သူ အော်ဟစ်ပြီး လဲကျသွားတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်က အရက်ပုလင်းနဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်တယ်။ "ခွပ်!" ဖန်ကွဲစတွေနဲ့ သွေးတွေ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
အခန်း (၃)
ကျွန်တော် ဆိုင်ထဲကနေ အမြန်ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ စိုးတင့်တို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ အစပဲ ရှိသေးတာ။ ကျွန်တော် ရွာစွန်က တောအုပ်လေးထဲမှာ ပုန်းနေလိုက်တယ်။ စိုးတင့်ရဲ့ တပည့်တွေ ဓာတ်မီးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာနေကြတယ်။ "ဟေ့ကောင် ကိုထင်... ထွက်ခဲ့စမ်း! မင်းကို ငါတို့ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်မယ်" လို့ သူတို့က ဟိန်းဟောက်နေကြတယ်။
အခန်း (၄) -
"ဝှီး... ဒုတ်!" ကျွန်တော် ချောင်းမြောင်းပြီး အနောက်ကနေ ဝါးရင်းတုတ်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ တစ်ယောက်က နေရာတင် သတိလစ်သွားတယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေ ထိတ်လန့်သွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က အမှောင်ထဲကနေ ပြေးထွက်ပြီး စိုးတင့်ရဲ့ ညာလက်ရုံး "ကျောက်ခဲ" ရဲ့ လည်ပင်းကို နောက်ကနေ အတင်းညှစ်ထားလိုက်တယ်။ "မင်းတို့ ငါ့သမီးလေးကို သတ်တုန်းက သူ ဘယ်လောက်ကြောက်ခဲ့မလဲ မင်းသိလား" လို့ ကျွန်တော် အံကြိတ်မေးရင်း သူ့ကို သတိလစ်တဲ့အထိ ထိုးကြိတ်လိုက်တယ်။
အခန်း (၅) -
စိုးတင့် တစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တဲ့အချိန်မှာ သူက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ခြေထောက်ကို ဝါးရင်းတုတ်နဲ့ လှမ်းပစ်ပေါက်လိုက်တော့ သူ မှောက်လျက်လဲကျသွားတယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ကိုထင်ရယ်... ကျွန်တော် မှားခဲ့ပါတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာတော့ ဘာကရုဏာမှ မရှိတော့ဘူး။ "မင်း တောင်းပန်တာက ငါ့မိသားစုကို ပြန်ရှင်စေမှာလား" လို့ မေးရင်း သူ့ဗိုက်ကို ဒူးနဲ့ အားကုန် ဆောင့်တိုက်လိုက်တယ်။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် စိုးတင့်ကို ကြိုးနဲ့ တုပ်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အိမ်ဟောင်းရှိရာ မီးလောင်ပြင်ဆီကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။ မီးလောင်ထားတဲ့ တိုင်လုံးတွေ၊ ပြာပုံတွေကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ "ဒီနေရာမှာ မင်းတို့ ငါ့မိသားစုကို သတ်ခဲ့တာနော်" လို့ ပြောရင်း ကျွန်တော် စိုးတင့်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို လက်သမားသုံး ပလာယာနဲ့ တစ်ချောင်းချင်း ချိုးပစ်လိုက်တယ်။ "အား...!" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အော်သံကြီးက ညကို တုန်ခါသွားစေတယ်။
အခန်း (၇)
စိုးတင့် သွေးအိုင်ထဲမှာ လူးလှိမ့်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ သူ့အနားမှာ ထိုင်နေမိတယ်။ "မင်းက လူမိုက်ဆိုပြီး လူတွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်၊ အသက်တွေကို သတ်တယ်။ အခု မင်းသေရတော့မယ့် အချိန်မှာ မင်းက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အမှိုက်တစ်စပဲ" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ စိုးတင့်က အသက်ငင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေရှာတယ်။
အခန်း (၈)
ကျွန်တော် ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ဓာတ်ဆီပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ "မင်း ငါ့အိမ်ကို မီးရှို့ခဲ့သလိုပဲ... မင်းလည်း မီးထဲမှာပဲ သေသွားရမယ်" လို့ ပြောပြီး ဓာတ်ဆီတွေကို သူ့ကိုယ်ပေါ် လောင်းချလိုက်တယ်။ "မလုပ်ပါနဲ့ ကိုထင်ရယ်... ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ပါ... မီးတော့ မရှို့ပါနဲ့" လို့ သူက တောင်းပန်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ မီးခြစ်ကို ခြစ်လိုက်ပြီး သူ့ဆီကို ပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။
အခန်း (၉)
မီးတောက်တွေက စိုးတင့်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ တောက်လောင်သွားတယ်။ သူ့ရဲ့ အော်သံတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော် မီးတောက်တွေကို ကြည့်ရင်း ငိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အောင်ပွဲခံတဲ့ ခံစားချက်မရှိဘူး။ ရှိနေတာကတော့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အထီးကျန်ခြင်းပဲ။
အခန်း (၁၀)
မိုးလင်းလာတော့ ရဲကားသံတွေ ကြားနေရပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ မပြေးတော့ပါဘူး။ မိသားစုရဲ့ ပြာပုံဘေးမှာပဲ ထိုင်ပြီး သမီးလေးရဲ့ အရုပ်ကလေးကို ဖက်ထားလိုက်တယ်။ လက်စားချေခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်မိသားစုက ပြန်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာလည်း အရင်က "ကိုထင်" မဟုတ်တော့ဘဲ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါဟာ လက်စားချေခြင်းရဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။