ကျွန်တော်က "ငတေ"။ လမ်းဘေးက အကောင်ဆိုလည်း ဟုတ်တယ်၊ ရပ်ကွက်ထဲက လူမိုက်ဆိုလည်း ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ထမင်းထက် အရက်ကို ပိုသောက်ခဲ့ပြီး၊ ကြင်နာတဲ့စကားထက် ဆဲဆိုသံတွေကိုပဲ ပိုကျွမ်းကျင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကြမ်းတမ်းတဲ့ အခွံအောက်မှာ ကျွန်တော် အသက်ရှင်ဖို့ အားပေးနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော နှလုံးသားရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ညီမလေး "ပိုးနု" ပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကမ္ဘာ၊ ကျွန်တော် လူဖြစ်နေရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးဆိုးမှုတွေက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဖူးဘူး။
အခန်း (၁)
ညနေစောင်း အရက်ဆိုင်ထဲမှာ ကျွန်တော် မူးနေပြီ။ "စိုးတင့်" ဆိုတဲ့ ကောင်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်တယ်။ "ငတေ... မင်းက ညီမလေးကို ရွှေပုံပေါ်တင်ထားတာဆို။ လူမိုက်ညီမကတော့ တစ်နေ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်မှာပဲ" အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်နားထဲကို ဆီပူနဲ့ လောင်းလိုက်သလိုပဲ။ "ဖြန်း!" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်တော့်လက်ထဲက အရက်ခွက်နဲ့ သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ခွဲလိုက်တယ်။ ဆိုင်ထဲမှာ ပုလင်းကွဲသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားတယ်။ "ငါ့ညီမအကြောင်း နောက်တစ်ခါ ပြောရင် မင်းလျှာကို ငါဖြတ်ပစ်မယ်" လို့ ကျွန်တော် ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။
အခန်း (၂)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ပိုးနုက ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးစိုနေတဲ့ လက်သီးတွေကို ကြည့်ပြီး တုန်ရီနေတယ်။ "ကိုကြီး... ကိုကြီးကို ညီမလေး တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုကြီး လူမိုက်လုပ်နေရင် ညီမလေး ဘယ်လို မျက်နှာဖော်ရမလဲ" သူမက ငိုရင်း ကျွန်တော့်လက်ကို ဆေးထည့်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒေါသအရှိန်နဲ့ "နင့်အတွက် လုပ်နေတာဟဲ့... နင်သူများအနှိမ်မခံရအောင် ငါလူမိုက်လုပ်နေတာ" လို့ အော်မိတယ်။ ပိုးနုက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ကျွန်တော့်ကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားနေတုန်း စိုးတင့်တို့အဖွဲ့က ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လက်စားချေဖို့ လာတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အိမ်မှာ မရှိဘူး။ အိမ်မှာ ပိုးနုတစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။
အခန်း (၄)
အိမ်တံခါးက ပွင့်နေတယ်၊ ပစ္စည်းတွေက ပြန့်ကျဲလို့။ အခန်းထောင့်မှာ ပိုးနုက လဲကျနေတယ်။ သူမရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ အင်္ကျီလေးမှာ သွေးတွေက ရဲရဲနီလို့။ "ပိုးနု... ပိုးနုလေး... ကိုကြီး လာပြီလေ" လို့ ကျွန်တော် ယောင်ယမ်းပြီး အော်မိတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ချိန်မှာ သူမရဲ့ ကိုယ်လေးက အေးစက်နေပြီ။
အခန်း (၅)
"ကိုကြီး... လူမိုက်... မလုပ်ပါနဲ့တော့..." ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော် လူမိုက်လုပ်ခဲ့လို့၊ ကျွန်တော် ရန်စခဲ့လို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနတွေကြောင့် ပိုးနု သေခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုယိုပေမယ့် ဘာမှ ပြန်မရတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ အစ်ကိုမဟုတ်ဘဲ၊ သူမကို သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် ပိုးနုကို မြေမြှုပ်ပြီးတဲ့နေ့ကစပြီး စကားမပြောတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာ သွေးတွေပဲ မြင်နေရတယ်။ ကျွန်တော် စိုးတင့်တို့ ပုန်းနေတဲ့ ခြံပျက်ကြီးထဲကို သွေးအေးအေးနဲ့ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ ဘာလက်နက်မှ မပါဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံမဏိလို မာကျောတဲ့ လက်သီးတွေပဲ ပါခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
စိုးတင့်ရဲ့ တပည့်တွေ ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းကြတယ်။ "ဒုတ်! ဖျန်း! ခွပ်!" ရိုက်သံတွေကြားမှာ ကျွန်တော် နာကျင်မှုကို မသိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ချင်းစီကို အရိုးကျိုးအောင် ထိုးကြိတ်ပစ်တယ်။ စိုးတင့်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ "ငတေ... တောင်းပန်ပါတယ်... ငါတို့ ပိုးနုကို မရည်ရွယ်ပါဘူး" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို ပိုရူးစေတယ်။ ကျွန်တော် သူ့လည်ပင်းကို ညှစ်ပြီး သူ့မျက်နှာကို သွေးစွန်းတဲ့အထိ ထိုးနှက်ပစ်လိုက်တယ်။
အခန်း (၈)
စိုးတင့် သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲကျနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်ဖို့ လက်မြှောက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ပိုးနုရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ယောင်လာတယ်။ "ကိုကြီး... လူမိုက်မလုပ်ပါနဲ့တော့" ဆိုတဲ့ စကားလေးက ကျွန်တော့်လက်ကို တားလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို မသတ်ခဲ့ဘူး။ "မင်းသေတာထက်... ပိုးနုမရှိတော့တဲ့ ဒီလောကမှာ မင်းတစ်သက်လုံး ကြောက်စိတ်နဲ့ ရှင်သန်သွားတာက ပိုနာကျင်ရလိမ့်မယ်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော် လှည့်ထွက်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၉
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရဲစခန်းမှာ သွားဖမ်းခိုင်းခဲ့တယ်။ ထောင်ထဲက သံတိုင်တွေကြားမှာ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်တော် အနိုင်ရခဲ့တာလား။ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် အရာအားလုံး ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာ။ ပိုးနုလေးရဲ့ အနာဂတ်တွေ၊ သူမရဲ့ အိမ်မက်တွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော့်လက်နဲ့ပဲ ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။
အခန်း (၁၀)
အခု ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ "လူမိုက်ငတေ" ဆိုတဲ့ နာမည်က အမုန်းတရားတွေနဲ့ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ညတိုင်း ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်ရင် ပိုးနုလေးက ကျွန်တော့်ကို အဝေးကနေ ကြည့်ပြီး ငိုနေတတ်တယ်။ လက်စားချေခြင်းက ရင်ထဲက အပူကို မငြိမ်းစေနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် အခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ ပိုးနုလေးရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်အတွက် အကြီးမားဆုံး အပြစ်ဒဏ်ပါပဲ။