မြတ်ဆရာ

 မြတ်ဆရာ

အခန်း (၁)

မိုးအေးအေးတွင် ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်နှင့် စာအုပ်ဟောင်းနံ့ကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း စွဲလန်းခဲ့သည်။ ထိုစွဲလန်းမှု၏ အရင်းအမြစ်က ဆရာဦးမြတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဆရာ့ကို ကျွန်တော်က ဆရာအရင်းအချာ တစ်ယောက်ထက်ပို၍ ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ချစ်ခင်ကြည်ညိုခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ခက်ခဲသော လမ်းဆုံလမ်းခွတိုင်းတွင် ဆရာသည် မီးရှူးတန်ဆောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရပြီးစအချိန်၊ အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ လမ်းပျောက်နေချိန်မှာ ဆရာကပဲ လက်တွဲခေါ်ခဲ့ပြီး ဆရာ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းမှာ လက်ထောက်ဆရာအဖြစ် ခန့်ထားခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဆရာ့ကျောင်းက စာသင်ခန်းလေးတွေဟာ လောကနိဗ္ဗာန်ပါပဲ။ ဆရာက အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ "မောင်မင်း၊ ဆရာဆိုတာ စေတနာကို အရင်းခံရတယ်၊ တပည့်အပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာက အတ္တကင်းရတယ်" ဟု။ ထိုစကားကို ကျွန်တော် ရင်ထဲမှာ ကျောက်စာအလား မှတ်ကျောက်တင်ထားခဲ့သည်။

အခန်း (၂)

ဆရာ့အပေါ် ကျွန်တော် ယုံကြည်မှုက အပြည့်အဝထက်ပင် ပိုလွန်ခဲ့သည်။ ဆရာ့မှာ သမီးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူမနာမည်က သံသာ။ သံသာနှင့် ကျွန်တော်က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သလို၊ နောက်ပိုင်းမှာ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဆရာကလည်း ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို သဘောတူခဲ့သည်။ "မင်းဟာ ငါ့သားပဲ၊ သံသာ့ကို မင်းလက်ထဲ အပ်နိုင်တာ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ" ဟု ဆရာက ပြုံးလျက် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝက ပြည့်စုံလွန်းနေခဲ့သည်။ လေးစားရသော ဆရာ၊ ချစ်ရသော ချစ်သူ၊ မြဲမြံသော အလုပ်အကိုင်။ ကျွန်တော် ဆရာ့အတွက်ဆိုလျှင် အသက်ကိုပင် ပေးရဲသည့်အထိ သစ္စာရှိခဲ့သည်။ ကျောင်း၏ ငွေကြေးကိစ္စများ၊ စီမံခန့်ခွဲမှုအားလုံးကို ဆရာက ကျွန်တော့်ကိုပဲ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အပ်နှံထားခဲ့သည်။

အခန်း (၃)

ပြောင်းလဲခြင်း အစက မထင်မှတ်ထားသော နေ့တစ်နေ့တွင် စတင်ခဲ့သည်။ ကျောင်း၏ ပညာသင်ဆု ရန်ပုံငွေထဲမှ သိန်းရာချီ ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း စာရင်းစစ်ဆေးရာတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထိုငွေများသည် ကျောင်းသားမိဘများက ယုံကြည်စွာ ထည့်ဝင်ထားသော ငွေများဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ငွေစာရင်းကို ကျွန်တော်ပဲ ကိုင်တွယ်တာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မခိုးခဲ့ဘူးဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိသည်။ ဆရာ့ဆီ ကျွန်တော် အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ "ဆရာ... ငွေတွေ ပျောက်နေတယ်၊ ကျွန်တော် မယူဘူးဆိုတာ ဆရာ အသိဆုံးပါ" ဟု ကျွန်တော် တုန်တုန်ရင်ရင် ပြောမိသည်။ ဆရာက ကျွန်တော့် ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း "မစိုးရိမ်နဲ့ မောင်မင်း၊ ဆရာရှိတယ်၊ အမှန်တရားက ပေါ်လာမှာပါ" ဟု အေးဆေးစွာ ပြောခဲ့သည်။ ထိုအေးဆေးမှုနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိမှန်း ကျွန်တော် မရိပ်မိခဲ့ပေ။

အခန်း (၄)

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အခြေအနေများက ဆိုးရွားလာသည်။ ရဲစခန်းမှ ကျွန်တော့်ကို လာရောက် ဖမ်းဆီးတော့သည်။ သက်သေအထောက်အထားများက ကျွန်တော့်ဘက်မှာ မရှိခဲ့ပါ။ ငွေလွှဲလက်မှတ်များတွင် ကျွန်တော့် လက်မှတ်များက အထင်အရှား ရှိနေသည်။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တော့။ ဆရာကတော့ တရားရုံးတွင် သက်သေအဖြစ် လာရောက် ထွက်ဆိုပေးသည်။ သို့သော် ဆရာ့ထွက်ဆိုချက်က ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ တွန်းချဖို့ ဖြစ်နေသည်။ "မောင်မင်းက စာရိတ္တကောင်းတဲ့ကလေးပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ လောင်းကစား လုပ်နေတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး" ဟု ဆရာက မျက်ရည်ဝဲလျက် ပြောသွားသည်။ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားသည်။ လောင်းကစား? ကျွန်တော် ဖဲတစ်ချပ်တောင် မကိုင်ဖူးသူပါ။ ဆရာ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ ထိုနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားတော့သည်။

အခန်း (၅)

ထောင်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးရတဲ့ ရက်တွေက ငရဲလိုပါပဲ။ သံသာကလည်း ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါမှ လာမတွေ့တော့ပါ။ သူမဆီ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ဆက်ခဲ့ပေမယ့် "လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ..." ဆိုသည့် အသံခြောက်ကပ်ကပ်ကိုပဲ ကြားရသည်။ ကျွန်တော် ပေးပို့သမျှ စာတွေအားလုံး အကြောင်းပြန်မှု မရှိခဲ့။ ကျွန်တော် အနီးဆုံး ယုံကြည်ခဲ့ရသူ နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်တော့်ကို စွန့်ခွာသွားကြပြီ။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲမှာ "ဘာလို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေသည်။ ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ဖခင်တစ်ယောက်လို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ညတိုင်းမှာ ကျွန်တော် ငိုခဲ့ရသည်။ ခါးသီးသော နောင်တက ကျွန်တော့်ကို ဝါးမြိုနေခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိခြင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲလား။

အခန်း (၆)

သုံးနှစ်အကြာတွင် ကျွန်တော် ထောင်က လွတ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ မရှိတော့ပါ။ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အလုပ်အကိုင်၊ မိသားစု အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ ကျွန်တော် အမှန်တရားကို သိချင်လွန်း၍ ဆရာ့ဆီကို သွားခဲ့သည်။ ဆရာ့အိမ်က အရင်ကထက် ပို၍ ခမ်းနားနေသည်။ ဆရာ့ကို တွေ့တော့ ဆရာက အံ့သြခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ "မင်း ရောက်လာပြီလား မောင်မင်း" တဲ့။ ကျွန်တော်က ဆရာ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး "ဘာလို့လဲ ဆရာ... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လုပ်ရတာလဲ" ဟု မေးမိသည်။ ဆရာက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချရင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ဆရာ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေသည်။ ဆရာ့မှာ နောက်မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် သားတစ်ယောက်ရှိကြောင်း၊ ထိုသားက မူးယစ်ဆေးစွဲပြီး ငွေတွေ အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့ကြောင်း၊ ထိုအရှုပ်ထုပ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ဓားစာခံ လုပ်ခဲ့ရကြောင်း။

"သံသာကကော ဆရာ..." ဟု ကျွန်တော် တုန်ရီစွာ မေးလိုက်သည်။ ဆရာ့မျက်လုံးထဲမှာ နာကျင်မှုအရိပ်အယောင် ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "သံသာက မင်းကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်၊ မင်းကို ကယ်ရင် ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်သေမယ်လို့ ပြောခဲ့တာ၊ သူ အခု နိုင်ငံခြားမှာ အိမ်ထောင်ကျနေပါပြီ" တဲ့။ ကျွန်တော် ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလား မသိတော့။ ကျွန်တော် မြတ်နိုးခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ ကျွန်တော် အားကိုးခဲ့တဲ့ ဖခင်ဆိုသူက သူ့ရဲ့ အတ္တနဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ အမှားကို ဖုံးဖို့ ကျွန်တော့်ဘဝကို နင်းချေခဲ့တာပဲ။ "မောင်မင်း... ဆရာ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" ဟု ဆရာက ပြောသည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်း? ထိုစကားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက် သိပ်ကို ခါးသီးလွန်းနေသည်။

အခန်း (၇)

ကျွန်တော် ဆရာ့အိမ်ကနေ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ လက်စားချေဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ပါ။ လက်စားချေခြင်းက ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ သုံးနှစ်တာကို ပြန်မရစေနိုင်သလို၊ ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း ပြန်မဆက်နိုင်တော့။ လမ်းဘေးက ရေဒီယိုတစ်ခုကနေ "မြတ်ဆရာ" ဆိုတဲ့ သီချင်းသံ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။ ထိုအပြုံးက နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။ ဆရာ့ကို ကျွန်တော် မမုန်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ကို ကျွန်တော် ရှေ့ဆက်ပြီး မကြည်ညိုနိုင်တော့ပါ။

လောကကြီးမှာ အကြောက်စရာကောင်းဆုံး အရာက ရန်သူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ် အယုံကြည်ရဆုံးလူရဲ့ ကျောကုန်းကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရခြင်းပဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပါပြီ။ အချို့သော လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် တခြားသူရဲ့ ဘဝကို လောင်စာအဖြစ် သုံးတတ်ကြတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။ မိုးကတော့ အရင်လိုပဲ အေးစိမ့်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝမှာတော့ နွေးထွေးတဲ့ ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်နဲ့ စာအုပ်ဟောင်းနံ့တွေဟာ ထာဝရ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

သင်ခန်းစာ - အမှောင်ထုထဲမှာ ကိုယ့်အရိပ်ကတောင် ကိုယ့်ကို စွန့်ခွာတတ်သလို၊ အလင်းရောင်အောက်မှာ မြင်နေရတဲ့ သူတော်စင်မျက်နှာဖုံးတွေဟာ တစ်ခါတရံမှာ အဆိပ်အပြင်းဆုံး ဓားသွားတွေ ဖြစ်နေတတ်သည်။