အမှားလေးတစ်ခု
အခန်း (၁)
မိုးအေးအေးမှာ ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်နဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်၊ ဒါဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပြီးပြည့်စုံမှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သိပ်သည်းလွန်းတဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေ ရှိနေခဲ့တာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးသည် စု ရဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စကားမပြောဖြစ်တာ သုံးလကျော်သွားပြီ။ အကြောင်းပြချက်ကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနနဲ့ သူမရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကြောင့်ပေါ့။
ကျွန်တော်ဟာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်သလို အရာရာကို တိတိကျကျပဲ လိုချင်တဲ့သူပါ။ စု ကတော့ နူးညံ့ပြီး စကားနည်းတဲ့ အမျိုးသမီးလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ရှိပြီ။ အရာရာဟာ ပန်းခင်းလမ်းလို ဖြောင့်ဖြူးခဲ့ပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတဲ့ စာအိတ်အညိုလေးတစ်အိတ်က အရာရာကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော်တို့ စတွေ့ခဲ့စဉ်က စုဟာ ဆေးရုံမှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လာလုပ်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကျောင်းတက်တုန်းကရော၊ အလုပ်သင်ဆရာဝန်ဘဝမှာရော သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမြဲရှိနေခဲ့တာ။ သူမက ကျွန်တော့်အတွက် ခွန်အားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခွန်အားတွေဟာ တစ်နေ့မှာ ကျွန်တော့်အတွက် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။
ကျွန်တော် စုကို သိပ်ချစ်ခဲ့တာပါ။ သူမကို ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံး အမျိုးသမီး ဖြစ်စေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာနဲ့ တစ်ခါတလေ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တာပဲ။ စုက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် အပိုင်တွက်ခဲ့တာပေါ့။
အခန်း (၃)
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလ၊ စု အပြင်သွားနေတုန်း သူမရဲ့ စာရေးစားပွဲအောက်က ပြုတ်ကျနေတဲ့ စာအိတ်အညိုလေးတစ်အိတ်ကို ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တယ်။ အထဲမှာ ဘဏ်စာရင်းလွှဲထားတဲ့ ပြေစာတွေနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်။ ဦးတင်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကို စုက လစဉ်လတိုင်း ငွေအမြောက်အမြား လွှဲပေးနေတာ။ နောက်ပြီး ဆေးခန်းသေးသေးလေးတစ်ခုရဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတစ်ခု။
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေ ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ စုမှာ ကျွန်တော်မသိတဲ့ အတိတ်တွေ ရှိနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီလူနဲ့ သူမနဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိနေတာလဲ။ ကျွန်တော် သူမကို မေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စုက ရေငုံနှုတ်ပိတ်ပဲ နေခဲ့တယ်။
စု၊ မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု ပြောဖို့ မလိုဘူးလား။ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ။
ကျွန်တော့်အမေးကို သူမက မျက်ရည်တွေနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ကိုကိုရယ်၊ စုကို ယုံပေးပါ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ နံရံကြီးတစ်ခု ခြားသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
ကျွန်တော် စုကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ သူမ ပို့တဲ့ ဖုန်းက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ပြီး ပြန်စာမပို့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ စုကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ထမင်းဟင်းတွေ အမြဲပြင်ပေးထားတုန်း၊ ကျွန်တော့်အဝတ်အစားတွေကို အမြဲအဆင်သင့် လုပ်ပေးထားတုန်းပဲ။
တစ်ညမှာ စု ကျွန်တော့်ဆီလာပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။
ကိုကို... စုကို ဒီလောက်ထိ စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ စုမှာ ပြောပြလို့မရတဲ့ အခက်အခဲလေး ရှိလို့ပါ။ ခဏလေးပဲ စောင့်ပေးပါနော်။
ကျွန်တော် သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
ညစ်ပတ်တဲ့ လက်တွေနဲ့ ငါ့ကိုမကိုင်နဲ့ စု။ မင်းမှာ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေသရွေ့ ငါ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။
သူမရဲ့ မျက်နှာလေး ဖြူလျော့သွားတာကို ကျွန်တော် မြင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မာနက အရှုံးမပေးခဲ့ဘူး။ သူမ ဘယ်လောက် ဖျော့တော့နေလဲ၊ ဘယ်လောက် ပိန်ကျသွားလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က စု အိမ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ စာတစ်စောင်ပဲ ထားခဲ့တယ်။
ကိုကို... စု ခဏသွားပါရစေ။ ကိုကို့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စု အရမ်းနာကျင်ရလို့ပါ။ ကိုကို့ကို စု ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာ တစ်နေ့ကျရင် ကိုကို သိမှာပါ။
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ ထွက်ပေါက်တစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာတော့ လွတ်လပ်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလိုပဲ။
ဖုန်းဆက်ရင်လည်း မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း တစ်ဖက်က ဖတ်ပေမဲ့ ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထွက်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုလို့ပဲ တထည်လဲ ထပ်တွေးနေခဲ့တာ။
အခန်း (၆)
ဒီနေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ရှေ့နေတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ စာချုပ်တချို့နဲ့ စုရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး ပါလာတယ်။
ဒေါက်တာ... မမစုက ဒါကို ဒေါက်တာ့ဆီ ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ။
ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဦးတင်ဆိုတာ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်တော့်အဖေ မကွယ်လွန်ခင်က တိတ်တဆိတ် ချေးယူခဲ့တဲ့ ကြွေးမြီတွေကို အတိုးကြီးကြီးနဲ့ တောင်းနေတဲ့သူ။
စုက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော် စိတ်မဆင်းရဲရအောင် အဲဒီကြွေးမြီတွေကို သူမဘာသာ ရှာဖွေဆပ်ပေးနေခဲ့တာ။ သူမမှာရှိတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေတင်မကဘဲ၊ သူမရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုပါ ရင်းပြီး ဆေးကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ စမ်းသပ်ဆဲဆေးဝါးတွေမှာ ပါဝင်ပြီး ငွေရှာခဲ့တာ။ အဲဒီဆေးမှတ်တမ်းဟာ သူမမှာ ဖြစ်နေတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဝေဒနာတွေရဲ့ မှတ်တမ်းပဲ။
ကျွန်တော် သူမကို ညစ်ပတ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အသက်ကို ရင်းနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် သူမကို အထင်သေးနေချိန်မှာ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လမ်းခင်းပေးနေခဲ့တာ။
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် ဆေးရုံကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ စုဟာ ဆေးဝါးစမ်းသပ်မှုရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေကြောင့် ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ပြီး သတိမေ့မြောနေခဲ့ပြီ။ စက်တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ပဲ အသက်ရှူနေရတဲ့ စုရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော် အော်ငိုမိတယ်။
စု... နိုးလာပါဦး။ ကိုကို မှားသွားတယ်။ ကိုကို့ရဲ့ အမှားလေးတစ်ခုက မင်းကို ဒီလိုဖြစ်စေခဲ့တာလား။
သူမကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ့်ဇနီးသည်ရဲ့ ဝေဒနာကို မသိခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပါ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မာန၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားလေးတစ်ခုဟာ ကျွန်တော် အချစ်ရဆုံး လူသားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အသက်မဲ့နေတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုပဲ။ နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရတတ်တဲ့ အရာဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ လက်ထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာက အေးစက်နေတဲ့ သူမရဲ့ လက်ကလေးတစ်ဖက်တည်းရယ်ပါ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတလေ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ရတဲ့ အမှန်တရားဟာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပဲ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ တစ်ဖက်လူရဲ့ နှုတ်ဆိတ်မှုကို အမှားလို့ မသတ်မှတ်ခင်၊ အဲဒီတိတ်ဆိတ်ခြင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်များတဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာကို နားလည်ပေးဖို့ ကြိုးစားသင့်ပါတယ်။ မာနကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ အမှားသေးသေးလေးတစ်ခုဟာ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ ဘဝရဲ့ အနိဋ္ဌာရုံကြီး ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။