ပြင်မရတော့သည့်အမှား
အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း
အခန်းထဲမှာ ဖုန်းမြည်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှဲရင်း စားပွဲပေါ်က တုန်ခါနေတဲ့ ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ "နွေ" ဆီက ဖုန်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေလို့ ကျွန်တော် မကိုင်ဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတံတိုင်းကြီးက မြင့်တက်လာတာ သုံးလတောင် ရှိခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်က မာနကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အထူးသဖြင့် ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသနဲ့ အလိုမကျမှုတွေကို နွေကပဲ အမြဲတမ်း သည်းခံပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ပိုင်း နွေက ပြောင်းလဲလာတယ်။ ဖုန်းတွေ မကြာခဏ ပိတ်ထားတတ်တယ်၊ ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်လာတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ဆီကနေ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုသံတွေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ကြားလာရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယစိတ်က အဆိပ်ပင်လိုပဲ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၂) — ချိတ်ဆက်မှု
အရင်ကဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံးသူတွေပါ။ နွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြိုက်တွေကို အကုန်သိတယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာရင် ကော်ဖီလေး ဖျော်ပေးတတ်သလို၊ ကျွန်တော် စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါမျိုးမှာလည်း ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ပေးထားတတ်သူမျိုး။
"ကိုကို... နွေ ဘယ်တော့မှ ကိုကို့ကို ထားမသွားဘူးနော်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ သူ့အသံလေးက ခုထိ နားထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအသံလေးက ခုတော့ မယုံကြည်မှုတွေရဲ့အောက်မှာ နစ်မြုပ်နေပြီ။ ကျွန်တော် သူ့ကို သံသယဝင်လာတဲ့နေ့ကစပြီး နွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေက နေရာယူလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အဲဒီနေ့က မိုးသည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပါ။ ကျွန်တော် ကားမောင်းရင်း လမ်းဘေးက ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ နွေ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ နွေက ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာ။ နွေ့ရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသလို၊ အဲဒီလူရဲ့ လက်ကိုလည်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကိုင်ထားတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။
ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ "ဒါကြောင့် သူ ငါ့ကို အချိန်မပေးနိုင်တာကိုး" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကို လွှမ်းမိုးသွားတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်လိုက်ပေမဲ့ နွေက ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး စက်ပိတ်လိုက်တာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အကုန်လုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် စောင့်နေခဲ့တယ်။ နွေ အိမ်ထဲဝင်လာတာနဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှမမေးဘဲ သူ့လက်ကို ဆွဲပြီး အော်ဟစ်တော့တာပဲ။
"သူက ဘယ်သူလဲ နွေ... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ လိမ်နေတာလဲ"
နွေက မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။ "မဟုတ်ဘူး ကိုကို... နွေ ရှင်းပြပါရစေ။ အခုက ရှင်းပြဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးလို့ပါ"
"ရှင်းပြဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူး ဟုတ်လား? မင်း သူ့လက်ကို ကိုင်ထားတာ ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ။ တော်ပြီ နွေ... ငါ မင်းကို ရွံတယ်"
ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက ဓားသွားတွေလိုပဲ။ နွေက တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတယ်။ "ကိုကို... တကယ်ပဲ နွေ့ကို အဲဒီလောက်တောင် မယုံတာလား"
ကျွန်တော်ကတော့ အမုန်းတရားတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို လုယူပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီညကစပြီး ကျွန်တော်တို့ စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
တစ်ပတ်လောက် ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော် နွေ့ကို စိမ်းစိမ်းကားကားပဲ ဆက်ဆံခဲ့တယ်။ နွေကတော့ နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်နောက်ကျမြဲ၊ မျက်နှာကလည်း ပိုပြီး ဖြူဖျော့လာမြဲပဲ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော် အလုပ်က ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ နွေက အိမ်ရှေ့မှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်။
"ကိုကို... နွေ ခရီးတစ်ခု သွားရမယ်။ ခဏပဲ။ ပြန်လာရင် အားလုံးကို ရှင်းပြမယ်နော်"
ကျွန်တော်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်တယ်။ "သွားလေ... သွားပြီးရင် ပြန်မလာနဲ့တော့။ မင်းနဲ့ အဲဒီလူနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေလိုက်တော့။ ငါ့ဘဝထဲက အပြီးထွက်သွားပေးပါ"
နွေက ကျွန်တော့်ကို သေချာ စိုက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်က သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ "ကိုကို တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်တာလား" လို့ သူက တိုးတိုးလေး မေးတယ်။ ကျွန်တော်က "အေး... ထွက်သွား" လို့ ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်တယ်။ နွေက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ အဝတ်အိတ်လေးကို ဆွဲပြီး မိုးထဲလေထဲ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါ သူနဲ့ ကျွန်တော် နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲခြင်း
တစ်လလောက် ကြာတဲ့အထိ နွေ ပျောက်ချက်သား ကောင်းနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မာနတွေနဲ့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို နေနေပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ဟာတာတာကြီး။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို သူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ အဲဒါ ကော်ဖီဆိုင်မှာ နွေနဲ့အတူ တွေ့ခဲ့တဲ့ လူကြီးပဲ။
သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ကျွန်တော်က ထိုးကြိတ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ သူက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်တယ်။
"မောင်ရင်... ဒါ နွေ့ဆီကပါ။ ဦးက နွေ့ရဲ့ ဖခင်အရင်းပါ။ မောင်ရင်တို့ မသိအောင် နွေ့အမေက ဦးနဲ့ ကွာရှင်းပြီးကတည်းက ခွဲထားခဲ့တာ။ ဦးက လောင်းကစားကြွေးတွေကြောင့် ထောင်ကျတော့မယ့် အခြေအနေမှာ နွေက ဦးကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ မောင်ရင် သိက္ခာကျမှာ စိုးလို့ဆိုပြီး နွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖို့ ဦးကို ကတိတောင်းခဲ့တယ်"
ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်လာတယ်။ "ဒါဆို... ဒါဆို နွေက ဘယ်မှာလဲ"
"နွေက... ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာ မောင်ရင်မသိဘူးလား။ သူက ဦးကို ကယ်ဖို့အတွက် ဆေးဖိုးတွေကို သုံးပစ်ခဲ့တာ။ နောက်ဆုံး မောင်ရင်က သူ့ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်တဲ့နေ့က သူ ဆေးရုံကို ရောက်ခဲ့ပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲပြီး ကုသမှုကို ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်... သူ... သူ ဆုံးသွားတာ သုံးရက်ရှိပြီ"
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ နှလုံးသားက အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ စာအိတ်ထဲမှာ နွေ နောက်ဆုံး ရေးခဲ့တဲ့ စာတိုလေး ပါလာတယ်။
"ကိုကို... ကိုကို့ကို အရှက်မရစေချင်လို့ နွေ အားလုံးကို ဖုံးကွယ်ခဲ့မိတယ်။ ကိုကို့ကို အရမ်းချစ်တာမို့ မုန်းတဲ့စကားတွေကို နွေ မခံစားနိုင်ဘူး။ အခုတော့ နွေ နားခွင့်ရပြီ။ ကိုကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်"
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ အိမ်လေးထဲမှာ နွေ့ရဲ့ အနံ့အသက်တွေ၊ ရယ်သံတွေက ခြောက်လှန့်နေတုန်း။ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်နေမိတယ်... ဘယ်တော့မှ ပြန်မထူးတော့မယ့် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုဆီကိုပေါ့။ နွေ့ရဲ့ "Seen" မဖြစ်တော့တဲ့ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ငိုနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။
သံသယဆိုတဲ့ အဆိပ်က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး လူသားကို သတ်ပစ်လိုက်တာ။ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် ပြင်ချင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအမှားက ပြင်လို့မရတော့တဲ့ အမှားကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရမှ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးကို သိလာခြင်းက လောကမှာ အနာကျင်ရဆုံး နောင်တ ဖြစ်သည်။ မေးခွန်းထုတ်ရမည့်အစား နားထောင်ပေးပါ၊ သံသယထက် ယုံကြည်မှုကို ရှေ့တန်းတင်ပါ။ အချိန်ဆိုသည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ပြန်ပေးချင်မှ ပေးတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။