အပျက်မ

 အပျက်မ

အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း

မှန်တင်ခုံပေါ်က ဖုန်တက်နေတဲ့ မှန်ချပ်ထဲမှာ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတယ်။ နှုတ်ခမ်းနီအနီရဲရဲတွေဟာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်ဝန်းတွေကတော့ အရောင်အဆင်း မရှိတော့ဘူး။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ဒီလိုညမျိုးမှာပဲ ကျွန်မတို့ အရာအားလုံး စတင်ခဲ့တာဖြစ်သလို၊ ဒီလိုညမျိုးမှာပဲ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်ခဲ့တာ။ လမ်းမပေါ်က ကားဟွန်းသံတွေ၊ လူတွေရဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ အမြဲတမ်း ပဲ့တင်ထပ်နေတတ်တယ်။ မြို့ပြရဲ့ မီးရောင်စုံအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ဖျော်ဖြေရေးပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေပေမဲ့၊ တစ်ချိန်က ကျွန်မမှာလည်း ဖြူစင်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။

အခန်း (၂) — နီးစပ်ခြင်း

မင်းသူနဲ့ ကျွန်မဟာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ သစ်ပုပ်ပင်အောက်မှာ ဆုံခဲ့ကြတာပါ။ သူက အေးချမ်းတယ်၊ ရိုးသားတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို သိပ်ချစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်က ဆင်းရဲပေမဲ့ နွေးထွေးခဲ့တယ်။ မနက်ဖြန်တွေအတွက် သူနဲ့အတူ အိမ်မက်တွေ အတူတူမက်ခဲ့ကြဖူးတယ်။ "သီတာ... ကိုယ်တို့ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ လက်တွဲမဖြုတ်ကြေးနော်" လို့ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကတိပေးခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ လောကကြီးမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို သိပ်ယုံကြည်တာပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အသက်ရှူသံ၊ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစပဲ။

အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း

ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ မင်းသူ့ရဲ့ အဖေက ရုတ်တရက် လေဖြတ်သွားပြီး ဆေးရုံစရိတ်တွေ၊ အကြွေးတွေက တောင်လိုပုံလာခဲ့တယ်။ မင်းသူဟာ နေ့မအိပ် ညမနား အလုပ်လုပ်ပေမဲ့ မလောက်ငခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ပျောက်ဆုံးလာပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ကျလာတာကို ကျွန်မ မကြည့်ရက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မဆီကို ငွေကြေးချမ်းသာတဲ့ လူတစ်ယောက်က ကမ်းလှမ်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်။ "မင်းရဲ့ သိက္ခာကို ငါ့ဆီရောင်းရင်၊ မင်းချစ်သူရဲ့ ပြဿနာအားလုံးကို ငါရှင်းပေးမယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ငြင်းခဲ့သင့်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို ကျွန်မ မမြင်ချင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ကျွန်မ သူ့ကို ဖုန်းမဖြေတော့ဘူး။ သူဆီကလာတဲ့ စာတွေကိုလည်း "Seen" ပြပြီး ပြန်စာမပို့တော့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားနေရပေမဲ့ အောင့်အီးထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ရှောင်နေရင်းနဲ့ အဲဒီလူကြီးနဲ့ အပြင်တွေ သွားဖြစ်ခဲ့တယ်။ မင်းသူကတော့ ကျွန်မ ပြောင်းလဲသွားပြီအထင်နဲ့ တောက်လျှောက် လိုက်ရှာခဲ့တာပေါ့။ တစ်ညမှာတော့ သူ ကျွန်မကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုရဲ့ ရှေ့မှာ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို တွဲထားတာကို တွေ့သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲက နာကျင်မှုတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်နှာကို တင်းထားခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

"သီတာ... ဒါ ဘာလဲ။ မင်း ငါ့ကို ပြောစရာ မရှိတော့ဘူးလား" လို့ သူက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ရှင် မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ၊ ကျွန်မ ဆင်းရဲရတာကို ငြီးငွေ့လာပြီ။ ရှင့်ဆီမှာ ဘာရှိလို့လဲ" လို့ ရက်ရက်စက်စက် ပြောထွက်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ "ရှင် လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ငရဲဆင်းပေးလိုက်ပြီ" လို့ အော်ဟစ်နေမိတာ။ သူက ကျွန်မကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး "အပျက်မ... မင်းဟာ သိက္ခာမရှိတဲ့ မိန်းမ" လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။

အခန်း (၆) — ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်း

နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ။ မင်းသူဟာ ကျွန်မပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေနဲ့ (သူကတော့ ပညာသင်ဆုလို့ ထင်နေတာပေါ့) အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မကတော့ တကယ့်ကို အပျက်မ တစ်ယောက်လိုပဲ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ တစ်နေ့မှာ သူ ကျွန်မဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို လာပြီး မောက်မာစွာနဲ့ ငွေတွေ ပစ်ပေါက်ပြီး ကဲ့ရဲ့ဖို့ လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ထင်မှတ်မထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို ငွေပေးခဲ့တဲ့ လူကြီးက မင်းသူ့ရဲ့ ဖခင်အရင်း ဖြစ်နေတာပါ။ အဲဒီလူကြီးဟာ သူ့သားကို စမ်းသပ်ဖို့နဲ့၊ ကျွန်မကို သားဖြစ်သူရဲ့ ဘဝထဲက ဖယ်ထုတ်ဖို့ ဒီဇာတ်လမ်းကို ဆင်ခဲ့တာ။ မင်းသူဟာ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ ရောဂါဝေဒနာနဲ့ သေအံဆဲဆဲ ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။

အခန်း (၇) — အဆုံးသတ်နှင့် သင်ခန်းစာ

မင်းသူ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ငိုနေတယ်။ "တောင်းပန်ပါတယ် သီတာရယ်... ကိုယ် မသိခဲ့ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးမှာ ပျော်ရွှင်မှု မပါဘူး။ "ရှင် အောင်မြင်နေတာ မြင်ရရင်ပဲ ကျွန်မ ကျေနပ်ပါပြီ။ ကျွန်မကို အပျက်မ လို့ပဲ မှတ်ထားပေးပါ... အဲဒါမှ ရှင့်ဘဝက သန့်ရှင်းမှာ" လို့ ကျွန်မ အားမရှိတဲ့ အသံနဲ့ ပြောခဲ့တယ်။ အချစ်ဟာ တစ်ခါတလေမှာ အနစ်နာခံခြင်းထက် ပိုတဲ့ ပေးဆပ်မှုမျိုး လိုအပ်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပေးဆပ်မှုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးလိုက်တာမျိုးဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မပြုပြင်နိုင်တဲ့ အနိဋ္ဌာရုံပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပါ။

သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကာကွယ်ပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိသော အနစ်နာခံမှုများသည် နားလည်မှုလွဲခြင်း၏ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့သာ ဦးတည်သွားစေတတ်သည်။