မိန်းမယုတ်၏ သွားရာလမ်း
အခန်း (၁) အခြေတည်ခြင်း
မိန်းမယုတ် ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နဖူးမှာ အက္ခရာတင်ပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က သီရိ။ လှပတဲ့ရုပ်ရည်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီအလှအပကို အရင်းအနှီးပြုပြီး ဘဝကို အကောင်းဆုံး ခြယ်မှုန်းချင်ခဲ့တဲ့ လောဘလည်း ရှိခဲ့တယ်။ ကျော်ဇင်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ သူက ရိုးသားလွန်းတဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်။ ကျွန်မကို ချစ်လိုက်တာမှ သူ့အသက်ထက်တောင် ပိုဦးမယ်ထင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုနဲ့ လစာငွေ အနည်းငယ်က ကျွန်မရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။
ကျွန်မတို့ နေရတဲ့ တိုက်ခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပန်ကာအဟောင်းလေး လည်နေတဲ့ အသံကို နားထောင်ရင်း ကျွန်မ ငြီးငွေ့လာတယ်။ ကျော်ဇင်ကတော့ အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း သူ့ရဲ့ ချွေးနံ့တွေကြားကနေ ကျွန်မအတွက် တစ်ခုခု ဝယ်လာပေးတတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ ပဲပြုတ်နဲ့ နံပြား၊ တစ်ခါတလေ မုန့်ဟင်းခါး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ တခြားမိန်းကလေးတွေလို စိန်ရွှေရတနာတွေ၊ ကားကောင်းကောင်းတွေနဲ့ ဇိမ်ရှိရှိ နေချင်ခဲ့တာ။
အခန်း (၂) ပတ်သက်မှု
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မဘဝထဲကို ဦးဆက်ပိုင်ဆိုတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ သူက ချမ်းသာတယ်၊ တန်ဖိုးကြီးကားကို စီးတယ်၊ ကျွန်မ လိုချင်တဲ့ လောကစည်းစိမ်မှန်သမျှကို လက်ညှိုးညွှန်ရာ ရေဖြစ်စေနိုင်တဲ့သူ။ သူနဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းတွေ ခိုးဆက်ကြတယ်၊ ကျော်ဇင် အလုပ်သွားချိန်မှာ လျှို့ဝှက်တွေ့ဆုံကြတယ်။
ကျော်ဇင်ကတော့ ဘာမှမသိခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို တစ်ခါမှ စစ်ဆေးလေ့မရှိသလို၊ ကျွန်မ နောက်ကျမှ အိမ်ပြန်လာရင်တောင် သူ့ကို အလုပ်ပိုလုပ်နေရတယ်လို့ ညာပြောတာကို ယုံကြည်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ကို အသုံးမကျတဲ့လူ တစ်ယောက်လို့ပဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) အချိုးအကွေ့
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ဒီတိုက်ခန်းကျဉ်းလေးကနေ ထွက်သွားတော့မယ်။ ဦးဆက်ပိုင်က ကျွန်မအတွက် တိုက်ခန်းအသစ်တစ်ခု ဝယ်ပေးထားပြီးပြီ။
ညနေ ကျော်ဇင် အလုပ်က ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ထားပြီးပြီ။
ဘာလဲ သီရိ... ဘယ်သွားမလို့လဲ... ကျော်ဇင်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ မေးတယ်။
ကျွန်မက သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
ရှင်နဲ့ ကျွန်မ လမ်းခွဲရအောင် ကျော်ဇင်။ ရှင့်ရဲ့ ဒီဘဝပျက်ထဲမှာ ကျွန်မ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်တဲ့သူဆီ ကျွန်မ သွားတော့မယ်။
ကျော်ဇင်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားတယ်။ သူ ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖက်တွယ်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ရုန့်ရုန့်ရင်းရင်း တွန်းထုတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ နားထဲမှာ သူပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို အရေးမစိုက်ခဲ့မိဘူး။
မသွားပါနဲ့ သီရိရယ်... ကိုယ် မင်းအတွက် အားလုံး ပြင်ဆင်နေတာပါ... တဲ့။
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ဦးဆက်ပိုင်နဲ့ နေရတဲ့ ဘဝက အစပိုင်းမှာတော့ ပျော်စရာကောင်းသလိုလို ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြာလာတော့ သူဟာ ကျွန်မကို အရုပ်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားမှန်း သိလာရတယ်။ သူက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား လူတစ်ယောက်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုပဲ။
ဒီကြားထဲမှာ ကျွန်မဆီကို ကျော်ဇင်ဆီက ဖုန်းတွေ ခဏခဏ ဝင်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖုန်းနံပါတ်ကိုပါ Block ထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ကျော်ဇင် ဆေးရုံတက်နေရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒါဟာ ကျွန်မဆီ ပြန်လာအောင် လုပ်တဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ခြောက်လခန့် ကြာသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဦးဆက်ပိုင်က ကျွန်မကို ပျင်းလာပုံရတယ်။ သူ ကျွန်မကို တိုက်ခန်းကနေ ဖယ်ခိုင်းပြီး တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အစားထိုးလိုက်တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နဲ့ ငွေအနည်းငယ်ပဲ ပါခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ ကျော်ဇင် ရှိနိုင်မယ့် တိုက်ခန်းလေးဆီကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုက်ခန်းမှာ သူ မရှိတော့ဘူး။ တိုက်ခန်းက ပိုင်ရှင်အသစ် ပြောင်းနေပြီ။ ကျွန်မ ခြေဦးတည်းရာ လျှောက်သွားရင်း ကျော်ဇင် အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ရုံးကို သွားမေးကြည့်မိတယ်။
သူတို့ ပေးလိုက်တဲ့ သတင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ပြိုကျစေခဲ့တယ်။
ကျော်ဇင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကပဲ ဆုံးသွားပြီတဲ့။
အခန်း (၆) ပြိုကွဲမှတ်
ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ထိန်းမရတော့ဘူး။ ကျော်ဇင်ရဲ့ ညီဆီကို လိုက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူက ကျွန်မကို ရွံရှာတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။
ဒီမှာကြည့်လိုက်... ဒါ အစ်ကို သေခါနီးအထိ မင်းအတွက် စုထားပေးခဲ့တဲ့ အရာတွေ... တဲ့။
စာအိတ်ထဲမှာ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ စာတိုလေးတစ်စောင် ပါလာတယ်။ ဘဏ်စာအုပ်ထဲမှာ ငွေသိန်းရာချီ ရှိနေတယ်။ ကျော်ဇင်က သူ အလုပ်အားချိန်တိုင်းမှာ ဆိုက်ကားနင်းတယ်၊ ကုန်ထမ်းတယ်၊ တစ်နေ့ကို နှစ်နာရီပဲ အိပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာခဲ့တာ။ အကြောင်းရင်းက ကျွန်မ အမြဲတမ်း ညည်းတွဲနေတဲ့ တိုက်ခန်းအသစ်လေး တစ်ခန်း ဝယ်ပေးချင်လို့တဲ့။
သူ့မှာ ကျောက်ကပ်ရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာတောင် သူ ဆေးမကုဘဲ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို စုခဲ့တာ။ ကျွန်မ ထွက်သွားတဲ့နေ့က သူ ပြောခဲ့တဲ့ "ကိုယ် မင်းအတွက် အားလုံး ပြင်ဆင်နေတာပါ" ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အခုမှ ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ရတယ်။
သူ့ရဲ့ စာတိုလေးထဲမှာ ရေးထားတာက...
"သီရိ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ မင်း လိုချင်တဲ့ ဘဝကို ချက်ချင်း မပေးနိုင်ခဲ့လို့။ အခု ကိုယ် စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေနဲ့ မင်း လိုချင်တဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်လိုက်ပါ။ ကိုယ် မရှိတော့ရင်လည်း မင်း စိတ်ချမ်းသာဖို့ပဲ ကိုယ် ဆုတောင်းနေမှာပါ..."
အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတယ်။ ဘေးက ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူတွေက ကျွန်မကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်သွားကြပေမဲ့ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လောဘကြောင့်၊ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးလူကို ကျွန်မ သတ်ပစ်ခဲ့တာပဲ။
ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံတွေက ကျွန်မအတွက် ငရဲမီးတွေလိုပဲ ပူလောင်နေတယ်။ ကျွန်မ ဇိမ်ခံအိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်ထဲမှာ ကျော်ဇင် မရှိတော့ဘူး။ ကျော်ဇင်ရဲ့ ချွေးနံ့လေးတွေ၊ ပဲပြုတ်နံ့လေးတွေကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။
မိန်းမယုတ်တစ်ယောက်ရဲ့ သွားရာလမ်းဟာ အဆုံးသတ်မှာ နောင်တတွေနဲ့ပဲ ခင်းကျင်းထားတာပါ။ ကျွန်မဟာ အဖိုးတန်ရတနာကို လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားပြီးမှ ခဲလုံးထင်လို့ လွှင့်ပစ်ခဲ့မိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ မျက်စိရှေ့မှ မြင်နေရသော ရုပ်ဝတ္ထုများထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသည်။ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမှ တန်ဖိုးထားတတ်ခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆိုးရွားဆုံးသော အပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်။