အခန်း (၁)
အိမ်အပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာရွာနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်ကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးသလို ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်တော့်နာမည် မင်းသူ။ ကျွန်တော့်မှာ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူမနာမည်က နှင်း။ မိဘတွေမရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးပြီး ရှင်သန်ခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် အဖေလည်းဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အမေလည်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်မာဆုံး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ အခန်းထဲက မှောင်ရိပ်တွေကြားမှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ရင်း လက်ထဲက စာအိတ်အဟောင်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။
အခန်း (၂)
နှင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက စာတော်တဲ့ကလေးမလေးပါ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမပညာရေးအတွက် ကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်ကြမ်းမျိုးစုံ လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ သူမ ဘာလိုအပ်လဲ၊ ဘာဖြစ်ချင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် အမြဲသိတယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် တူတူထိုင်စားခဲ့တဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေးတွေ၊ သူမရဲ့ ရယ်သံလေးတွေက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ခွန်အားတွေပေါ့။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်၊ ကိုကိုက နှင်းအတွက် ကမ္ဘာကြီးပဲတဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်အတွက် ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ သူမ မသိနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကမ္ဘာကြီးကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့နေ့မှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
အရာအားလုံးဟာ အောင်ကိုဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ဘဝထဲ ရောက်လာတဲ့အချိန်ကစတာပါ။ သူက နှင်းကို ချစ်တယ်ဆိုပြီး ချဉ်းကပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်သိခဲ့တယ်၊ သူက မိန်းကလေးတွေကို လှည့်စားပြီး မူးယစ်ဆေးဝါးမှောင်ခိုမှုတွေမှာ အသုံးချတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ။ ကျွန်တော် နှင်းကို အကြိမ်ကြိမ်သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ သူမက နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ အချစ်က သူမကို မျက်စိကွယ်စေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကိုတောင် ရန်သူလို မြင်လာခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ စာပို့ရင်လည်း တစ်ဖက်က ဖတ်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောတဲ့ အခြေအနေတွေက ကျွန်တော့်ကို ရူးမတတ် ခံစားရစေတယ်။ အဲဒီညက ကျွန်တော် သူတို့ဆီကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အောင်ကို့ရဲ့ တိုက်ခန်းထဲမှာ နှင်းဟာ သတိလစ်မေ့မြောနေပြီး အောင်ကိုကတော့ သူမကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
အခန်း (၄)
ဒေါသတွေက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အချင်းချင်း လုံးထွေးသတ်ပုတ်ကြရင်း စားပွဲပေါ်က သစ်သီးလှီးဓားက အောင်ကို့ရင်ဘတ်ထဲကို စိုက်ဝင်သွားခဲ့တယ်။ သွေးတွေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရဲရဲနီသွားတယ်။ နှင်းက အဲဒီအချိန်မှာ နိုးလာခဲ့တယ်။ သူမ မြင်လိုက်ရတာက သွေးစွန်းနေတဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေနဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ သူမချစ်သူ။ ကျွန်တော် ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေခဲ့တယ်။ နင့်ကြောင့်၊ နင်က ငါ့ပျော်ရွှင်မှုကို မလိုလားလို့ သတ်ပစ်တာမဟုတ်လား ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေက ကျွန်တော့်ရင်ကို ခွဲပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ရဲတွေရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိလိုက်တယ်။
အခန်း (၅)
ကျွန်တော် အမြန်စဉ်းစားရတယ်။ နှင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ သူမရဲ့ နာမည်ကောင်းအတွက် ကျွန်တော် တစ်ခုခုလုပ်ရမယ်။ တကယ်တော့ အောင်ကို့ကို သတ်ခဲ့တာ ကျွန်တော်ဖြစ်ပေမဲ့ နှင်းရဲ့ လက်တွေမှာလည်း သွေးတွေပေနေခဲ့တယ်။ အခြေအနေအရ သူမကိုလည်း သံသယဝင်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ နှင်းကို အခန်းထဲကနေ အတင်းတွန်းထုတ်ပြီး မင်း ဘာမှမမြင်ခဲ့ဘူး၊ ဘာမှမသိဘူးလို့ ပြောရမယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ကာကွယ်ချင်ရုံတင်မကဘဲ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာသွားစေဖို့ပါ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ဒါမှသာ သူမဟာ ကျွန်တော့်အတွက်နဲ့ နောင်တရမနေဘဲ သူမဘဝကို ရှေ့ဆက်နိုင်မှာမို့လို့ပါ။
အခန်း (၆)
ရဲတွေရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို လက်မြှောက်အရှုံးပေးခဲ့တယ်။ နှင်းကတော့ သက်သေတစ်ယောက်အနေနဲ့ တရားခွင်မှာ ကျွန်တော့်ကို နာကျည်းစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကိုကိုက လူယုတ်မာပဲ၊ ကျွန်မကို ချစ်တယ်ဆိုတာ လိမ်ညာမှုတွေပဲ လို့ သူမက တရားသူကြီးရှေ့မှာ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ထိုးသလို ခံစားရပေမဲ့ မျက်နှာကိုတော့ တည်ငြိမ်အောင် ထားခဲ့တယ်။ သူမကို ကျွန်တော် အမှန်တရား မပြောခဲ့ဘူး။ အောင်ကိုဟာ သူမကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဆိုတာ သိသွားရင် သူမ ပိုခံစားရလိမ့်မယ်။ သူမကို ကျွန်တော်ကပဲ မနာလိုလို့ သတ်ခဲ့တာဆိုတဲ့ အမုန်းတရားက သူမအတွက် ပိုပြီး နေပျော်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
ထောင်ထဲမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း သိပ်မကောင်းတော့ဘူး။ ဒီနေ့မှာတော့ နှင်းဆီက စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ သူမ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးတစ်ယောက် ရနေပြီတဲ့။ စာထဲမှာ သူမက ရေးထားတယ်... ကျွန်မ ရှင် (ကိုကို) ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ကျွန်မကို သန်မာအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ် တဲ့။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုက အောင်မြင်ခဲ့တာပဲ။ သူမ ကျွန်တော့်ကို မုန်းနေသရွေ့ သူမ ဘဝမှာ ကျွန်တော့်အတွက် နောင်တဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမပါဘဲ ပျော်ရွှင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ အခန်းအပြင်ဘက်မှာ မိုးတွေက ဆဲသွားပါပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်ကတော့ နီးလာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် မှားခဲ့တဲ့ နောင်တဆိုတာ နှင်းကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ အမုန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမှားကို ကျွန်တော် ထပ်ခါထပ်ခါ မှားဖို့ အသင့်ရှိနေတုန်းပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်စစ်ဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်တိုင် နာကျင်ခံစားပြီး အခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ လူဆိုးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပေးလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။