အပျိုစင်ရဲ့ရင်ခုန်သံ

 အပျိုစင်ရဲ့ရင်ခုန်သံ

အခန်း (၁) အစပျိုးခြင်း

ကျွန်မဘဝက စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ်လိုပါပဲ။ ဖြူစင်တယ်၊ စနစ်တကျရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အနာအဆာကင်းတယ်။ ဘွဲ့ရပြီးကတည်းက နာမည်ကြီးကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ရခဲ့သလို၊ အမေဖြစ်သူရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ သမီးလိမ္မာလေးလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ "အချစ်" ဆိုတာ ဝေးလံလွန်းတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်လိုပဲ။ တောက်ပနေတာကို မြင်ရပေမဲ့ လှမ်းကိုင်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့မိဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ အထက်လူကြီး ကိုသက် ဆိုတဲ့ လူသားက ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ နှလုံးသားတံခါးကို ခေါက်လာခဲ့တယ်။ သူက ရင့်ကျက်တယ်၊ တည်ငြိမ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မလို အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်။

အခန်း (၂) ရင်ခုန်သံတို့ရဲ့ အစ

ကိုသက်နဲ့ နီးစပ်ခဲ့တာက ရုံးက ပရောဂျက်တစ်ခုကြောင့်ပါ။ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အတူတူအလုပ်လုပ်ရင်း သူကမ်းပေးတဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်၊ သူပြောတဲ့ အားပေးစကားတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ရင်ခုန်သံတွေက ပရမ်းပတာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းမှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကိုသက်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "နှင်းက ကိုယ့်အတွက်တော့ အရမ်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာလေးပါ" လို့ ပြောတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ အမေ့ကိုတောင် ဖုံးကွယ်ပြီး သူ့ဆီကို ကျွန်မ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပုံအပ်ခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၃) လှည့်ကွက်

အချစ်က မျက်စိကန်းတတ်တယ်ဆိုတာထက် နားကမ်းတတ်တာက ပိုဆိုးပါတယ်။ လုပ်ငန်းခွင်မှာ ငွေကြေးစာရင်းဇယားတွေ မှားယွင်းမှုတချို့ ရှိနေတယ်လို့ သတင်းတွေ ထွက်လာတယ်။ ကိုသက်က ကျွန်မကို ရုံးခန်းထဲခေါ်ပြီး "နှင်း... ကိုယ့်ကို ကူညီပါဦး။ ဒီစာရွက်တွေမှာ နှင်းရဲ့ လက်မှတ်လေး ထိုးပေးထား။ ဒါမှ ကိုယ်တို့ ပရောဂျက်က ဆက်သွားလို့ရမှာ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ရိပ်တွေ မြင်နေရတော့ ကျွန်မ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာက ဒါဟာ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် သူရုန်းကန်နေတာလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းချဖို့ သူပြင်ဆင်ထားတဲ့ လှေကားထစ်တွေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၄) အနက်ရှိုင်းဆုံး ပဋိပက္ခ

ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အကြာမှာ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကိုသက် ရုံးမတက်တော့ဘူး။ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ရင်လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ စာပို့ရင်လည်း Seen ပြပြီး ပြန်စာမလာတော့ဘူး။ ရုံးက စာရင်းစစ်ဌာနက ကျွန်မကို ခေါ်စစ်တယ်။ ငွေအလွဲသုံးစားမှုမှာ ကျွန်မရဲ့ လက်မှတ်တွေက သက်သေဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ ရှင်းပြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ အမေ့ဆီကို ရဲတွေ ရောက်သွားတာပဲ။ အမေက သွေးတိုးရောဂါအခံနဲ့ လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု... အရာအားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြိုလဲကျလာခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

ကျွန်မ အချုပ်ခန်းထဲမှာ တစ်ညအိပ်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်တဲ့ ညမှာ ကိုသက်ရဲ့ စကားသံတွေကို ပြန်ကြားနေမိတယ်။ "နှင်းက ကိုယ့်အတွက် ရတနာလေးပါ" ဆိုတဲ့ စကားက အခုတော့ ကျွန်မ နားထဲမှာ လှောင်ရယ်သံလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဦးကို သူက ဖျားယောင်းရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ဓားစာခံအဖြစ် သုံးသွားခဲ့တာ။ ဖုန်း screen လေးကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့ဆီက အကြောင်းပြန်စာကို မျှော်လင့်နေမိသေးတဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ရွံရှာမိတယ်။ သူက ကျွန်မကို ချစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ကျွန်မရဲ့ အတွေ့အကြုံမရှိမှုကို အသုံးချခဲ့တာ။

အခန်း (၆) အမှန်တရားရဲ့ နောက်ဆုံးဒဏ်ရာ

အာမခံနဲ့ ပြန်လွတ်လာတဲ့နေ့မှာ အမေက ဆေးရုံပေါ်မှာ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူနေရပြီ။ အမေ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ကျွန်မ ငိုခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို သေစေလောက်အောင် နာကျင်စေခဲ့တယ်။ ကိုသက်က ကျွန်မနဲ့ မတွဲခင်ကတည်းက အမေ့ဆီကို ငွေတွေ လစဉ်ပေးခဲ့တာတဲ့။ အမေက သူ့ရဲ့ လောင်းကစားကြွေးတွေအတွက် ကိုသက်ပေးတဲ့ငွေကို ယူပြီး ကျွန်မကို ကိုသက်နဲ့ နီးစပ်အောင် နောက်ကွယ်က တွန်းပို့ခဲ့တာ။ ကျွန်မ အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ကျွန်မကို ဈေးကွက်ထဲက ကုန်စည်တစ်ခုလို အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့ကြတာပါလား။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ်" လို့ ပြောရင်း မျက်လုံးမှိတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မဆီမှာ ငိုဖို့ မျက်ရည်တောင် မကျန်တော့ဘူး။

အခန်း (၇) နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

အခုတော့ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ အလုပ်ပြုတ်တယ်၊ အိမ်ကို အသိမ်းခံရတယ်၊ အမေလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ရင်ခုန်သံတွေက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရင်း ကျွန်မ ဘဝကို တစ်စစီ ပြန်ဆက်နေရတယ်။ ကိုသက်ကတော့ ဘယ်ဆီရောက်နေမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို မမုန်းတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှလည်း ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲပြီး အချစ်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ထာဝရ အမာရွတ် ဖြစ်နေတော့မယ်။

သင်ခန်းစာ - လောကမှာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်းဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေဖို့ လက်နက်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ နှလုံးသားရဲ့ ခုန်သံထက် ဦးနှောက်ရဲ့ သတိပေးသံကို ပိုနားထောင်တတ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။