အခန်း (၁) အေးစက်ခြင်း၏ အစ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်တော့်ဘဝက စပြီး ပြိုလဲခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် ကျော်ဇင်။ သီရိနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အပြင်လူတွေအမြင်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့က ပြည့်စုံတဲ့ ဇနီးမောင်နှံပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲက အမှန်တရားကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ သီရိက အလုပ်ကိုပဲ ရူးသွပ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တောင် သူ့ဖုန်းနဲ့ သူ၊ သူ့အလုပ်နဲ့သူပဲ ရှိတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်မှာ အရိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း "ပင်ပန်းလို့ နောက်မှပြောရအောင်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားက တံခါးတွေ ပိတ်ပိတ်သွားရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထီးကျန်မှုကို သီရိ မမြင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) နွေးထွေးမှုအမှား
သီရိ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နယ်ဘက်ကို တစ်ပတ်ကြာ ခရီးထွက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ အိမ်မှာ ကျွန်တော်နဲ့ ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်မြင့်မိုရ်ပဲ ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒေါ်မြင့်မိုရ်က အသက် ၅၀ ကျော်ပေမဲ့ အိုမင်းခြင်းကင်းပြီး ကျော့ရှင်းဆဲ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ သူ့သမီးနဲ့မတူတာက သူက အရမ်းဂရုစိုက်တတ်တယ်။ ကျွန်တော် အလုပ်ကပြန်လာရင် ထမင်းဝိုင်းမှာ သူ အမြဲစောင့်နေတတ်တယ်။ "သား... ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းခဲ့လား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းလေးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲ ကျသွားသလိုပဲ။ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ဝိုင်နည်းနည်းသောက်ရင်း စကားတွေ အကြာကြီး ပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူလည်း သူ့ခင်ပွန်းဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ အထီးကျန်မှုတွေအကြောင်း ပြောပြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သီရိရဲ့ အေးစက်မှုတွေအကြောင်း ရင်ဖွင့်မိတယ်။ အဲဒီညက မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) လမ်းမှားခြင်း
စိတ်ချင်းနီးစပ်မှုကနေ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နီးစပ်မှုဆီကို ကူးပြောင်းသွားဖို့က ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် ပိုလွယ်ကူခဲ့တယ်။ နောင်တဆိုတာ ဖြစ်ပြီးမှ ရတတ်တာမျိုးပါ။ နံနက်လင်းလို့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဘေးနားက ဒေါ်မြင့်မိုရ်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် သတ်သေချင်လောက်အောင် ရွံရှာမိသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တံတိုင်းတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်ဖြိုချလိုက်မိပြီ။ ဒေါ်မြင့်မိုရ်ကတော့ ဘာမှမပြောဘူး။ ငိုနေတာပဲ တွေ့ရတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်အိမ်က ငရဲခန်း ဖြစ်လာတော့တာပဲ။
အခန်း (၄) နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
သီရိ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် သူ့မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ အလုပ်ထဲမှာလည်း အာရုံမရတော့လို့ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ ကုမ္ပဏီက ပရောဂျက်တစ်ခု အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ဖို့အထိ စီစဉ်လာကြတယ်။ အလုပ်ကလည်းပြုတ်၊ အိမ်ပြန်ရင်လည်း ကိုယ့်ယောက္ခမနဲ့ကိုယ် ဖြစ်ထားတဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်က ကျွန်တော့်ကို နေ့တိုင်း ညှဉ်းပန်းနေတယ်။ ဒေါ်မြင့်မိုရ်ကတော့ ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် ရှောင်သွားတတ်ပေမဲ့ တစ်ခါတလေ သူ ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ တောင်းပန်ခြင်းထက် ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းတွေ ပါလာတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလာတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီကို သူပို့တဲ့ စာတိုလေးတွေကို သီရိမြင်သွားမှာကို ကျွန်တော် အကြောက်ဆုံးပဲ။
အခန်း (၅) ပြိုလဲခြင်း
အလုပ်ကနေ တရားဝင် အထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် အိမ်ကို အရက်တွေ မူးအောင်သောက်ပြီး ပြန်လာမိတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ အရာအားလုံး ပေါက်ကွဲကုန်တော့တာပဲ။ သီရိက ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲက ဒေါ်မြင့်မိုရ်ပို့ထားတဲ့ "မနေ့ညက ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စာကို မြင်သွားခဲ့တယ်။ သီရိက ကျွန်တော့်ကို ပါးရိုက်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ရယ်နေတယ်။ "ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဒီလိုဖြစ်နေတာ ကျွန်မ သိနေတာ ကြာပြီ ကျော်ဇင်" တဲ့။ ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ ဒေါ်မြင့်မိုရ်ကလည်း အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ငိုယိုကာ သီရိကို တောင်းပန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သီရိရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော်တို့ကို မြေမြှုပ်လိုက်သလိုပဲ။ "အမေ... အမေက သမီးထက် အရင်ဦးသွားတာပဲ။ ကျွန်မလည်း ကျော်ဇင့်ကို ဒီလိုနည်းနဲ့ပဲ လမ်းခွဲချင်နေတာ" တဲ့။
အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
အဲဒီမှာတင် Twist က စတာပါပဲ။ သီရိမှာ နောက်ထပ် ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ သူက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မရှိဘဲ လမ်းမခွဲချင်လို့ အခုလို အကွက်ဆင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အထီးကျန်အောင် ထားခဲ့တာ၊ အမေဖြစ်သူကို ကျွန်တော့်နားမှာ အမြဲရှိနေအောင် ဖန်တီးခဲ့တာတွေက ကျွန်တော် အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိအောင် တွန်းပို့ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ အချစ်ကြောင့်ရော၊ အထီးကျန်မှုကြောင့်ရော သီရိဆင်ထားတဲ့ ကျော့ကွင်းထဲကို ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ် တိုးဝင်မိခဲ့တာ။ ဒေါ်မြင့်မိုရ်ကတော့ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ချစ်မိသွားခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ သီရိကတော့ ဒါကို အသုံးချသွားခဲ့တာပါ။ အလုပ်လည်းမရှိ၊ မိသားစုလည်းမရှိ၊ သိက္ခာလည်းမရှိတော့တဲ့ ကျွန်တော့်ဘဝက လမ်းဘေးရောက်သွားခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၇) ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ
အခု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမထက်မှာ လွင့်စင်နေပါတယ်။ သီရိကတော့ သူ့ချစ်သူနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်နေပြီး ဒေါ်မြင့်မိုရ်ကတော့ ရှက်လွန်းလို့ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သွားရောက် ခိုလှုံနေတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ အမှားတစ်ခုကို အမှားနဲ့ တုံ့ပြန်မိတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးရှိတာမှန်သမျှ အားလုံး ကျိုးပျက်ကုန်ပြီ။ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ကြားနေရတာကတော့ "ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ချစ်ပေးဖို့ပဲ လိုချင်ခဲ့တာပါ" ဆိုတဲ့ အသံလေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆန္ဒက ကျွန်တော့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် လက်နက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။
သင်ခန်းစာ- တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ အထီးကျန်ခြင်းကို သတ်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်မိတတ်ကြတယ်။ အမှားတစ်ခုကို အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်းပေးရုံနဲ့ အမှန်ဖြစ်မလာသလို၊ မေတ္တာငတ်မွတ်ခြင်းက ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုကို အဖတ်ဆယ်မပေးနိုင်ပါဘူး။