အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်နာမည်က 'အောင်ဇေ' ပါ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးတစ်ခုမှာ
ဆိုက်ကားနင်းပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ ညီမလေး 'နွယ်နွယ်' နဲ့ ညီလေး 'ထွန်းထွန်း' ဆိုပြီး
ညီအစ်ကိုမောင်နှမ သုံးယောက်ရှိတယ်။ အဖေက ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက
ဆုံးသွားတာမလို့ အမေကပဲ ဈေးရောင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ကို လူလားမြောက်အောင်
ကျွေးမွေးခဲ့တာပါ။
အခုတော့ အမေက အသက်ကြီးပြီး အိပ်ရာထဲလဲနေရှာပြီ။ ညီမလေး နွယ်နွယ်က
အိမ်ထောင်ကျပြီး မြို့ထဲမှာ တိုက်ခန်းနဲ့ နေနိုင်နေပြီ။ ညီလေး ထွန်းထွန်းကတော့
နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အမေ နေမကောင်းဖြစ်ကတည်းက
ကျွန်တော်ပဲ ဆိုက်ကားနင်းရင်း အမေ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို လုပ်ပေးခဲ့တာပါ။
"သား... အောင်ဇေ၊ အမေ့နား ခဏလာပါဦး"
အမေ့ရဲ့ တိုးညှင်းတဲ့ခေါ်သံကြောင့် ကျွန်တော် အမေ့ဘေးမှာ
ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်မိတယ်။ အမေ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက အရိုးငေါငေါနဲ့
အားမရှိတော့ဘူး။
အခန်း (၂)
အမေ နေကောင်းစဉ်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးက သိပ်ပျော်စရာကောင်းခဲ့တာ။
နွယ်နွယ်ကလည်း အမေ့လက်ရာ ဟင်းဆိုရင် သိပ်ကြိုက်တာ၊ ထွန်းထွန်းကလည်း အမေ့ကို
အမြဲတမ်း ချွဲတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဆိုက်ကားနင်းလို့ ရတဲ့ပိုက်ဆံလေးတွေကို အမေ့လက်ထဲ
အပ်တဲ့အခါ အမေက ပြုံးပြီး ကျွန်တော့်ခေါင်းကို ပွတ်ပေးတတ်တယ်။
"ငါ့သားကြီးက အားကိုးရဆုံးပဲ" တဲ့။
အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အမွေဆိုတဲ့ စကားလုံးလည်း မရှိဘူး၊
လောဘဆိုတာလည်း မရှိဘူး။ ရှိတာလေး အတူစားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခဲ့ကြတာ။
ဒါပေမဲ့ လူတွေက ငွေကြေးချမ်းသာလာတဲ့အခါမှာ စိတ်ဓာတ်တွေက ပါးလွှာလာတတ်တယ်ဆိုတာ
ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
အမေ အခြေအနေ တော်တော်ဆိုးလာတော့ နွယ်နွယ်နဲ့ ထွန်းထွန်းတို့ အိမ်ကို
ရောက်လာကြတယ်။ ထွန်းထွန်းကလည်း နိုင်ငံခြားကနေ ခဏပြန်လာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့
သူတို့ရောက်လာတာက အမေ့ကို ပြုစုဖို့ထက် တခြားရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသလိုပဲ။
"ကိုကြီး... အမေ့မှာ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှိရမယ်နော်။ အမေက
အရင်က ဈေးရောင်းတာ သိပ်ကောင်းတာပဲဟာ"
နွယ်နွယ်က အမေ့အနားမှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို မေးတယ်။ ထွန်းထွန်းကလည်း
ဘေးကနေ ခေါင်းညိတ်လို့။
"အမေ ဈေးရောင်းလို့ ရသမျှက ငါတို့ ကျောင်းစရိတ်နဲ့
စားစရိတ်တွေထဲ ကုန်ခဲ့တာလေ နွယ်နွယ်ရဲ့။ အခု အမေ ဆေးကုဖို့တောင် ငါ ဆိုက်ကား
အချိန်ပိုနင်းနေရတာ မင်းတို့အသိပဲ"
ကျွန်တော့်စကားကို သူတို့ မယုံကြဘူး။ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ အမေက ကျွန်တော့်ကိုပဲ
တိတ်တိတ်လေး ပေးထားတယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ အမေကတော့ ဘာမှမပြောနိုင်ရှာဘဲ
ကျွန်တော်တို့ ငြင်းခုံနေတာကို မျက်ရည်တွေနဲ့ပဲ ကြည့်နေရှာတယ်။
အခန်း (၄)
တစ်ညမှာတော့ အမေဟာ ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို
စွန့်လွှတ်သွားခဲ့တယ်။ အမေ ဆုံးပြီး နာရေးတောင် မပြီးသေးဘူး၊ နွယ်နွယ်နဲ့
ထွန်းထွန်းတို့က အမေ့ရဲ့ သေတ္တာအဟောင်းကြီးကို ဖွင့်ဖို့ ပြင်ကြတော့တာပဲ။
"ဒါ အမေ့ရဲ့ တစ်သက်လုံး စုဆောင်းထားတဲ့ အမွေတွေ
ဖြစ်ရမယ်"
သူတို့ သေတ္တာကို ဇွတ်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ တွေ့လိုက်ရတာက ရွှေတွေ၊ ငွေတွေ
မဟုတ်ပါဘူး။ အဝတ်အစားဟောင်းတချို့ရယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်က ဝတ်ခဲ့တဲ့
အင်္ကျီလေးတွေရယ်၊ ပြီးတော့ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ်ရယ်ပါ။
နွယ်နွယ်က စာအိတ်ကို အလောတကြီး ဖွင့်ကြည့်တယ်။ ထဲမှာ ရှိနေတာက အပေါင်ဆိုင်က
ချလံတွေပါ။ အမေက ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းတက်ဖို့၊ နေမကောင်းဖြစ်ဖို့အတွက်
သူ့မှာရှိတဲ့ အဖိုးတန်တာမှန်သမျှ အကုန်ပေါင်နှံပြီး ကျွန်တော်တို့ကို
လူလားမြောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။
အခန်း (၅)
စာအိတ်ထဲမှာ စာရွက်လေးတစ်ရွက်လည်း ပါသေးတယ်။ အမေကိုယ်တိုင် ရေးထားတဲ့ စာလေးပါ။
"ငါ့သားသမီးတို့... အမေ့မှာ မင်းတို့ကို ပေးစရာ ရွှေငွေတွေ
မကျန်တော့ဘူး။ အမေ့ဆီမှာ ရှိသမျှ အမွေကတော့ မင်းတို့ကို လူလားမြောက်အောင်
ကျွေးခဲ့တဲ့ မေတ္တာတရားပါပဲ။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြပါ၊ မောင်နှမချင်း
မကွဲကြပါနဲ့"
စာကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် အိမ်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ နွယ်နွယ်ရော ထွန်းထွန်းရော
ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘူး။ သူတို့ ရှာနေတဲ့ ရွှေတွေ၊ ငွေတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ၊
သူတို့ရဲ့ ပညာရေးမှာ၊ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေထဲမှာ အမေက အကုန်ရင်းနှီးပေးခဲ့ပြီးသား
ဖြစ်နေတာကိုး။
ကျွန်တော်ကတော့ အမေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ အပေါင်ချလံဟောင်းလေးတွေကို ကိုင်ပြီး
ရင်ဘတ်ထဲက စို့တက်လာအောင် ငိုမိတော့တယ်။
အခန်း (၆) - နိဂုံး
နောက်ဆုံးတော့ အမေ့အိမ်လေးကို ရောင်းပြီး မောင်နှမသုံးယောက် ခွဲယူဖို့
ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရတဲ့ငွေကို ဘယ်သူမှ မယူရက်ကြတော့ဘူး။ နွယ်နွယ်က
အမေ့နာမည်နဲ့ ရေတွင်းတူးလှူဖို့ ပြောတယ်၊ ထွန်းထွန်းကတော့ မိဘမဲ့ဂေဟာကို
လှူလိုက်ရအောင် တိုင်ပင်တယ်။
မောင်နှမ သုံးယောက်လုံး အမေ့ရဲ့ တကယ့်အမွေဟာ ပိုက်ဆံမဟုတ်ဘဲ 'မေတ္တာ' ဆိုတာကို
နောက်ဆုံးမှ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေကတော့ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် ဆိုက်ကားလေးကို
ပြန်နင်းရင်း လမ်းဘေးက အမေတို့ ရောင်းခဲ့တဲ့ ဈေးဆိုင်တန်းလေးကို ကြည့်တိုင်း
အမေ့ကို သတိရနေမိတော့တယ်။