အခန်း (၁)
"မိုးနွေး... ရှင်က ကျွန်မအတွက် အရာရာပဲ" လို့ သူပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကြားမှာ ကျွန်မ သာယာခဲ့မိတာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခုဖြစ်လာမယ်လို့ အဲ့ဒီတုန်းက မတွေးခဲ့မိဘူး။
ကျွန်မ နာမည်က မိုးနွေး။ အသက် ၂၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နုပျိုမှုနဲ့ လှပမှုတွေကို ကိုကို့ဆီမှာ ပုံအောပြီး ပေးဆပ်ခဲ့တယ်။ ကိုကိုဆိုတာက ကျွန်မထက် ၁၂ နှစ်ကြီးတဲ့၊ အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား လူတစ်ယောက်။ ပထမတော့ သူက အိမ်ထောင်ရှိမှန်း ကျွန်မမသိခဲ့ပါဘူး။ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက သူ့ဆီမှာ ကျွန်ခံနေရပြီ။
"ကိုကို့ မိန်းမနဲ့ ကိုကိုက အဆင်မပြေတော့ဘူး မိုး... ကိုကိုတို့ ကွာရှင်းဖို့ လုပ်နေတာပါ"
အဲ့ဒီ မုသားစကားကို ကျွန်မက ယုံကြည်ခြင်း အပြည့်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ သူ ပေးထားတဲ့ တိုက်ခန်းလေးထဲမှာ သူလာမယ့် အချိန်ကို စောင့်ရတာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အလုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၂)
ကိုကို ကျွန်မဆီ လာတဲ့နေ့တွေဆိုရင် ကျွန်မ အရမ်းပျော်တာပဲ။ သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်တယ်၊ သူကြိုက်တဲ့ ရေမွှေးကို ဆွတ်ထားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ပေးတယ်၊ အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဝယ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပဲ... ညဘက်ဆိုရင်တော့ သူ အမြဲတမ်း ပြန်သွားတတ်တယ်။
"အလုပ်ကိစ္စမို့လို့ပါ မိုးရယ်... သည်းခံပေးပါ" လို့ သူချော့ရင် ကျွန်မက ငိုရင်းနဲ့ပဲ ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မဟာ လူတကာကို ရဲရဲတင်းတင်း မကြည့်ရဲတဲ့ "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို ခံယူထားရမှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိလာရတဲ့ အချိန်မှာ ရင်ထဲမှာ မွန်းကြပ်လာတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝေးရတယ်၊ မိဘတွေကို လိမ်ညာရတယ်။ ကိုကို့ကို ချစ်တဲ့စိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေကို ရောင်းစားခဲ့တာပါ။
အခန်း (၃)
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဖုန်းတစ်ကိုယ် ဝင်လာတယ်။ ကိုကို့ ဇနီးဆီကပါ။
"မိုးနွေးလား... မင်းနဲ့ ငါ တွေ့ရအောင်"
ကျွန်မ တုန်လှုပ်သွားပေမဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ တွေ့ကြတဲ့အခါ သူမဟာ ကျွန်မ ထင်ထားသလို ကြမ်းတမ်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အေးချမ်းပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ ပုံစံရှိတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ အပြည့်နဲ့။
"ညီမလေး... မင်းကို သူက ကွာရှင်းမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား။ အမှန်တော့ သူ ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ ငါ့မှာ သူ့ရဲ့ ကလေး နှစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက ညီမလေးဆီမှာ ခဏတာ သာယာမှုကို ရှာနေတာပါ"
အဲ့ဒီစကားတွေက ကျွန်မရဲ့ နားထည်ကို အပ်နဲ့ ထိုးသလိုပဲ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျလာတယ်။ ကိုကိုက ကျွန်မကို လိမ်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မဟာ သူတို့ မိသားစု ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။
အခန်း (၄)
အဲ့ဒီည ကိုကို ကျွန်မဆီ လာတော့ ကျွန်မ သူ့ကို အကျိုးအကြောင်း မေးမိတယ်။ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
"မိုး... မင်း အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ။ ငါ မင်းကို ထောက်ပံ့ထားတာပဲ။ သူနဲ့ သွားမတွေ့နဲ့လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"
"ကိုကို... ကျွန်မက ဒီလိုပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားရမှာလား။ ကျွန်မလည်း လူတကာ ရှေ့မှာ ကိုကို့လက်ကို တွဲပြီး သွားချင်တာပေါ့"
"ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မိုး။ ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိသေးတယ်။ ကလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ မင်း ဒီမှာ နေချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ မနေချင်ရင်တော့..."
သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပဲ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ သူ ကျွန်မကို မချစ်ဘူး။ သူ ချစ်တာက သူ့ရဲ့ သာယာမှုနဲ့ သူ့ရဲ့ အတ္တပဲ။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် ဖျော်ဖြေရေး ပစ္စည်းတစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၅)
နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ ပျော်စရာသတင်း မဟုတ်ဘဲ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒီသတင်းကို ကိုကို့ကို ပြောပြတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာဟာ ဖြူလျော့သွားတယ်။
"ဖျက်ချလိုက် မိုး... အခုချိန်မှာ ဒီကလေး ရှိလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါ့အလုပ်တွေ ပျက်ကုန်လိမ့်မယ်"
ကျွန်မ နားမယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။ "ဒါ ကိုကို့ သွေးသားလေ..."
"ငါ ပိုက်ဆံ ပေးမယ်... မင်း ဆေးခန်း သွားလိုက်ပါ"
အဲ့ဒီနေ့က ကိုကို ကျွန်မကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားတာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး။ တိုက်ခန်းကိုလည်း သိမ်းတော့မယ်လို့ ရှေ့နေကတစ်ဆင့် အကြောင်းကြားလာတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ သိက္ခာလည်း မရှိ၊ အချစ်လည်း မရှိ၊ အားကိုးရာလည်း မရှိတော့ဘူး။
အခန်း (၆)
ကျွန်မ အထီးကျန်စွာနဲ့ ဆေးရုံတစ်ခုရဲ့ ခုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေမိတယ်။ ကလေးကို ဖျက်ချဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဆီလည်း မပြန်ရဲဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့မိတယ်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုကို့ ဇနီးက ကျွန်မဆီ ရောက်လာပြန်တယ်။ သူမက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချတယ်။
"မင်းကို ငါ မမုန်းပါဘူး ညီမလေးရယ်... မင်းဟာလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အတ္တအောက်မှာ မြေစာပင် ဖြစ်ခဲ့ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ။ သူတစ်ပါးရဲ့ မျက်ရည်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ ဘယ်တော့မှ မမြဲဘူး ဆိုတာကိုပေါ့"
သူမ ပေးတဲ့ ငွေအနည်းငယ်ကို ကိုင်ပြီး ကျွန်မ ဆေးရုံက ဆင်းလာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း ကျွန်မ ငိုမိတယ်။ မယားငယ် ဆိုတဲ့ နာမည်နောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာက နောင်တနဲ့ အမာရွတ်တွေပဲ ရှိပါတယ်။
အခန်း (၇)
အခုဆိုရင် ကျွန်မ နယ်မြို့လေး တစ်မြို့မှာ အလုပ်ကြိုးစားပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်နေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ နုပျိုမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ မျက်နှာမှာလည်း အရင်လို အရောင်အသွေး မရှိတော့ဘူး။
မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်ရတယ်။ လွယ်ကူတဲ့ လမ်းကို ရွေးခဲ့မိလို့ ခက်ခဲတဲ့ ဘဝကို ရလိုက်ရတာပါ။ တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ အိမ်ထောင်သည် လင်မယားတွေကို တွေ့ရင် ကျွန်မ ရှောင်ထွက်သွားမိတယ်။
ကျွန်မ လောကကြီးကို ပြောချင်တာက... "အချစ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ မျက်စိမှိတ်ပြီး မလိုက်သွားပါနဲ့။ အထူးသဖြင့် သူတစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရာကို ကိုယ့်အရာလို့ မမှတ်ယူပါနဲ့။ ခဏတာ သာယာမှုဟာ ဘဝတစ်ခုလုံးစာ နောင်တ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။
ဘဝသင်ခန်းစာ - သူတစ်ပါးအိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးပြီး ရယူတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လိုပါပဲ။ တစ်နေ့မှာတော့ ပြိုလဲပျက်စီးပြီး နောင်တတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။