အခန်း (၁)
ကျွန်မ အမည်က "နွယ်" ပါ။ ကျွန်မဘဝဟာ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ရိုးရှင်းခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘဝထဲကို 'ထက်မြက်' ဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဟာ ပန်းနုရောင် သန်းသွားခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မအပေါ် သိပ်ဂရုစိုက်တယ်၊ သိပ်အလိုလိုက်တယ်။
"နွယ်... ကိုယ် မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ။ မင်းလက်ကို ကိုယ် ဘယ်တော့မှ လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး" လို့ သူ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ထောင်သက် (၃) နှစ်အတွင်းမှာ သူဟာ အားကိုးထိုက်တဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သလို၊ ကျွန်မကလည်း သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဇနီးတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ စုဆောင်းငွေလေးတွေ ရှိလာတယ်၊ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်း ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ညနေတိုင်း အလုပ်ကပြန်လာမယ့် သူ့ကို တံခါးဝက စောင့်ကြိုရတာဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပျော်ရွှင်မှုတွေက သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးလို ပြိုလဲတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကြိုမသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂)
စိမ်းလန်းနေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ဟာ အမြစ်က ပိုးထိုးတဲ့အခါ အပြင်ပန်းမှာ ချက်ချင်း မသိသာပေမဲ့ အရွက်တွေကတော့ တဖြည်းဖြည်း ညှိုးနွမ်းလာတတ်ပါတယ်။ ထက်မြက်ရဲ့ အပြုအမူတွေကလည်း အဲ့ဒီလိုပါပဲ။
အရင်က ကျွန်မ ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းဟင်းကို အရသာခံစားတတ်တဲ့ သူဟာ အခုဆိုရင် ထမင်းဝိုင်းမှာ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ စကားပြောရင် အင်း၊ အဲ လောက်ပဲ တုံ့ပြန်တော့တယ်။ အလုပ်ကိစ္စတွေ အကြောင်းပြပြီး ခရီးတွေ ခဏခဏ ထွက်လာတယ်။
"ကို... အခုတလော ခရီးတွေ ခဏခဏ သွားနေရတယ်နော်။ ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဦး" လို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီး ပြောတဲ့အခါ... သူက ကျွန်မမျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ "အေးပါ နွယ်ရယ်၊ ရာထူးတက်ဖို့ အခွင့်အရေးမို့ ကြိုးစားနေရတာပါ။ မင်း နားမလည်ပါဘူး" လို့ အေးစက်စက် ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီ "မင်း နားမလည်ပါဘူး" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မနဲ့ သူ့ကြားမှာ မြင်မရတဲ့ တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို စတင် တည်ဆောက်လိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း (၃)
အမှန်တရားဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ လုံအောင်ဖုံးဖုံး တစ်နေ့တော့ အနံ့ထွက်လာစမြဲပါ။ တစ်ရက်တော့ ထက်မြက် ခရီးသွားနေတုန်း သူ့ရဲ့ Laptop ထဲက ဖိုင်တစ်ခုကို ရှာဖို့ ကျွန်မ ဖွင့်လိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီမှာပဲ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့ရတယ်။
Desktop ပေါ်က Hidden Folder တစ်ခုထဲမှာ သူနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ သူတို့ ခရီးသွားခဲ့ကြတဲ့ ပုံတွေ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လှဲတကင်း ရှိနေတဲ့ ပုံတွေ။ မက်ဆေ့ချ်တွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ဒီနေ့ နွယ်က အိမ်မှာ ဟင်းတွေအများကြီး ချက်ထားတယ်တဲ့။ ကိုယ် စိတ်ညစ်လိုက်တာ။ မင်းဆီပဲ မြန်မြန်လာချင်တော့တယ်" တဲ့။
ကျွန်မ မေတ္တာနဲ့ စေတနာတွေကို သူက "စိတ်ညစ်စရာ" လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အလုပ်ပင်ပန်းမှာ စိုးလို့ ခြေဆုပ်လက်နယ် ပြုစုပေးနေချိန်မှာ သူက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အနမ်းတွေအောက်မှာ သာယာနေခဲ့တာ။ ကျွန်မ အခန်းအလယ်မှာတင် ဒူးထောက်ကျပြီး အသံတိတ် ရှိုက်ငိုနေမိတယ်။
အခန်း (၄)
သူ ခရီးက ပြန်လာတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ အရာအားလုံးကို ထုတ်ပြောခဲ့တယ်။ သူက အစပိုင်းမှာ ငြင်းပေမဲ့ အထောက်အထားတွေ ပြလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့မျက်နှာဟာ နတ်ဆိုးတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားတယ်။
"ဟုတ်တယ်... ငါ ဖောက်ပြန်တယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းက အရမ်းရိုးလွန်းတယ် နွယ်။ မင်းနဲ့ နေရတာ ငါ ပျင်းလာပြီ။ သူက ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပေးနိုင်တယ်။ မင်းကတော့ အိမ်ရှင်မ အလုပ်ကလွဲရင် ဘာမှမသိတဲ့ အအ တစ်ယောက်ပဲ"
အဲ့ဒီစကားတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရိုးသားခဲ့တာဟာ အပြစ်တစ်ခုလား? ကျွန်မ သူ့အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့တာဟာ အမှားတစ်ခုလား? သူ ကျွန်မရှေ့မှာတင် အဲ့ဒီမိန်းကလေးဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ချော့မြှူပြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတွေကို သူ ခြေမွပစ်လိုက်တယ်။
"တော်ပါတော့... ကိုထက်မြက်။ ရှင် ကျွန်မကို မချစ်တော့ရင်တောင် လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ လေးစားသင့်တယ်" လို့ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။
အခန်း (၅)
ကျွန်မ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ? သူ့ကို တွယ်ကပ်နေရမလား? ဒါမှမဟုတ် အရှုံးပေး ထွက်ခွာရမလား? အိပ်ခန်းထဲမှာ ဟောက်သံပေးပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ။ ဒီလူဟာ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့ ထက်မြက် မဟုတ်တော့ဘူး။ တဏှာနဲ့ အတ္တနောက်ကို လိုက်သွားတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ပဲ။
မနက်လင်းတော့ ကျွန်မ အိတ်တစ်လုံးထဲကို အဝတ်အစား အနည်းငယ် ထည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်သော့ကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တယ်။
"နွယ်... မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ" လို့ သူက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ မေးတယ်။
"ကျွန်မ ရှင့်ဘဝထဲက ထွက်သွားပေးတာပါ။ ရှင် လိုချင်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ပဲ တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်ပါစေ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ မှတ်ထားပါ... ရှင့်ကို အစစ်အမှန် ချစ်တဲ့သူကို ရှင် ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတာပဲ"
ကျွန်မ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ကနေ သူ အော်ဟစ်ကျန်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေကတော့ ပြတ်သားနေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၆) ဘဝ၏ နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
ခြောက်လခန့် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက သတင်းကြားရတယ်။ ထက်မြက်နဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးဟာ ပြဿနာတွေတက်ပြီး လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီတဲ့။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သူ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူပြီး တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်သွားတာတဲ့။ အခုတော့ သူဟာ အရက်သမားဘဝနဲ့ အလုပ်ကလည်း ပြုတ်ပြီး နောင်တတွေနဲ့ နေထိုင်နေရတယ်လို့ သိရတယ်။
သူ ကျွန်မဆီကို မက်ဆေ့ချ်တွေ အခါခါ ပို့တယ်။ "နွယ်... ကိုယ် မှားသွားပြီ။ ကိုယ့်ဆီ ပြန်လာပါ" တဲ့။
ကျွန်မ ဖုန်းကို အေးစက်စွာပဲ ပိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှာ သူ့အတွက် နေရာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ အခုဆိုရင် ကိုယ်ပိုင် အလုပ်လေးတစ်ခုနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နေပါတယ်။
ဘဝသင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ဟာ ကိုယ့်အပေါ် သစ္စာရှိနေတာကို "ရိုးအ" တယ်လို့ မသတ်မှတ်ပါနဲ့။ အဲ့ဒါဟာ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်း ဖြစ်သလို သင့်အပေါ်ထားတဲ့ အလေးနက်ဆုံး မေတ္တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သစ္စာဖောက်ခြင်းဆိုတာ ခဏတာ သာယာမှု ပေးနိုင်ပေမဲ့၊ ရရှိလာမယ့် နောင်တကတော့ တစ်သက်လုံး ပူလောင်စေပါလိမ့်မယ်။ အချစ်စစ်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့သူဟာ နောက်ဆုံးမှာ အထီးကျန်ခြင်းနဲ့ပဲ နိဂုံးချုပ်ရတတ်ပါတယ်။