အခန်း (၁)
ကျွန်မ နာမည်က သာယာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကတော့ နာမည်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ။
အသက် (၂၈) နှစ်အရွယ်မှာ လူကြီးချင်း စေ့စပ်ပေးလို့ လက်ထပ်ခဲ့ရတဲ့ ကိုကိုဟာ
အေးစက်လွန်းတဲ့ ရေခဲတောင်တစ်ခုလိုပဲ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် (၃) နှစ်အတွင်းမှာ
စကားပြောဖြစ်တာထက် အိမ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကျော်ဖြတ်သွားကြတာက
ပိုများခဲ့တယ်။
"ထမင်းစားပြီးပြီလား" လို့ မေးရင် "အင်း"
ဆိုတဲ့ စကားတစ်လုံးပဲ ပြန်ရတတ်တဲ့ ဘဝ။ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အသက်မပါတဲ့
အရုပ်တစ်ရုပ်လို နေထိုင်ခဲ့ရတယ်။ တစ်နေ့တစ်နေ့ နံရံတွေကို ငေးကြည့်ရင်း "ဒါဟာ
ငါ့ဘဝလား" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးနေမိတာ အကြိမ်ကြိမ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ
ကျွန်မရဲ့ အမှောင်ကျနေတဲ့ ကမ္ဘာထဲကို လူတစ်ယောက် တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။ သူကတော့... 'မင်းသန့်'။
အခန်း (၂)
မင်းသန့်က ကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်လေးပါ။
သူက ကျွန်မထက် (၂) နှစ်လောက် ငယ်ပေမဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ အကြည့်တွေရှိတယ်။ တစ်နေ့
ရုံးဆင်းချိန် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတုန်း ထီးမပါလို့ မှတ်တိုင်မှာ စိုးရိမ်တကြီး
ရပ်နေတဲ့ ကျွန်မနားကို သူ ရောက်လာခဲ့တယ်။
"မသာယာ... ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါရစေလား"
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့
အကြိုက်ဆုံးအရောင်၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်ရင် လုပ်တတ်တဲ့ အမူအရာကအစ အကုန်သတိထားမိပေးသူပါ။
ကိုကို့ဆီက တစ်ခါမှ မရခဲ့ဖူးတဲ့ "ဂရုစိုက်မှု" တွေကို မင်းသန့်ဆီက
ရလာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားဟာ ရေလောင်းလိုက်တဲ့
ပန်းတစ်ပွင့်လို ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ မှားယွင်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းဆိုတာ
သိပေမဲ့... ကျွန်မ အဲ့ဒီ နွေးထွေးမှုကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူငယ်ချင်းထက် ပိုလာခဲ့တယ်။ ညဘက်
ကိုကို အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ စောင်ခြုံထဲကနေ မင်းသန့်ဆီ စာပို့ရတာဟာ
ရင်ခုန်စရာကောင်းသလို ကြောက်စရာလည်း ကောင်းလှတယ်။
"ဒီနေ့ ပင်ပန်းသွားပြီလား... စောစောအိပ်တော့နော်"
ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းက ကိုကိုနဲ့ တစ်အိမ်လုံး အတူနေရတာထက် ကျွန်မကို
ပိုပျော်ရွှင်စေတယ်။ ကျွန်မတို့ ခိုးပြီး တွေ့ကြတယ်။ လူသူကင်းတဲ့
ပန်းခြံထောင့်လေးတွေ၊ ကော်ဖီဆိုင်လေးတွေမှာ လက်ချင်းချိတ်ရုံလေးနဲ့တင် ကျွန်မဟာ
ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
"မ... ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုပဲ ဆက်သွားကြမလား" လို့ သူ
မေးတိုင်း ကျွန်မ မျက်လုံးချင်း မဆိုင်ရဲခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ လက်ထပ်ထားတဲ့
ခင်ပွန်းရှိတယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့
ခိုးစားရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ပိုချိုမြိန်တယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား။
အခန်း (၄)
တစ်နေ့မှာတော့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေဟာ အက်ကြောင်းထလာခဲ့တယ်။
ကိုကိုက အရင်ကထက် ပိုတိတ်ဆိတ်လာပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ထူးဆန်းလာတယ်။
ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကို သူ စစ်ဆေးနေမှန်း သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ
နာသွားတယ်။
အဲ့ဒီညက ကိုကို ကျွန်မကို ခေါ်စကားပြောတယ်။ "သာယာ... မင်း
ပျော်နေရဲ့လား" တဲ့။
ကျွန်မ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ငြိမ်နေမိတယ်။ ကိုကိုက ဆက်ပြောတယ်... "ငါ
မင်းကို မချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါက စကားပြောရမှာ ဝန်လေးတတ်တဲ့သူမို့လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့
မင်း တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေတာကိုတော့ ငါ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပေးဖို့
ခက်လိမ့်မယ်။"
ကိုကို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မျက်ရည်တွေကို
တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မဟာ ပျော်ရွှင်မှုနောက်ကို လိုက်ရင်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခြေတော်တင်
နင်းချေမိခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
မင်းသန့်က ကျွန်မကို အတူတူ ထွက်ပြေးဖို့ ခေါ်ခဲ့တယ်။ "မ... အားလုံးကို
ထားခဲ့လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် မကို ပျော်အောင် ထားပါ့မယ်" တဲ့။
ကျွန်မ အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ပြီး အိမ်တံခါးဝအထိ ရောက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့
ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံကို
ငေးကြည့်နေတဲ့ ကိုကို့ရဲ့ ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ
ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ဘာကို ရွေးချယ်ရမလဲ။ ခဏတာ ပျော်ရွှင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တာဝန်နဲ့
ကိုယ်ကျင့်တရားလား။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်မ မင်းသန့်ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။
"မင်းသန့်... မ လာလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ မ တို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက သူတစ်ပါးရဲ့
မျက်ရည်ပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာမို့လို့ ဘယ်တော့မှ ခိုင်မြဲမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ဖုန်းတစ်ဖက်ကနေ မင်းသန့်ရဲ့ ငိုရှိုက်သံကို ကြားရတာ ကျွန်မ နှလုံးသားကို
ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။
အခန်း (၆) - ဇာတ်သိမ်း
အဆုံးသတ်မှာတော့ ကျွန်မဟာ ကိုကို့နားမှာပဲ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့
အရာအားလုံးဟာ အရင်လို ပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ကိုကိုက ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်တယ်လို့
ပြောပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ အရာက အစအနတောင် မကျန်တော့ဘူး။
မင်းသန့်က ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကနေ အပြီးအပိုင်
ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ အခုတော့ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကိုကိုနဲ့အတူ ရှိနေပေမဲ့
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အကျဉ်းသားတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။
ညဘက်တွေမှာ မင်းသန့်နဲ့ ခိုးပြီး စာပို့ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို သတိရတိုင်း ကျွန်မ
ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတယ်။ ခိုးစားခဲ့ရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ ခဏတာ
ချိုမြိန်ခဲ့ပေမဲ့ ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးကတော့ တစ်ဘဝစာ နောင်တတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
💡 ဘဝသင်ခန်းစာ
လူတစ်ယောက်ဟာ မိမိမရရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို အပြင်လောကမှာ လိုက်လံရှာဖွေတတ်ကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအရာဟာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်နေရင်တော့ ရရှိလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုထက်
ဆုံးရှုံးသွားရမယ့် ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ နောင်တက ပိုပြီး ကြီးမားတတ်ပါတယ်။
ခိုးစားရတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ... မြိုချလိုက်ရင် အဆိပ်ဖြစ်စေတဲ့
ပျားရည်တစ်စက်နဲ့ တူလှပါတယ်။