အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်နာမည်က "မင်းသန့်"။ လူတွေရှေ့မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တဲ့၊ မိဘစကားနားထောင်တဲ့၊ ရုံးကိစ္စတွေကို စနစ်တကျလုပ်ကိုင်တတ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီပုံရိပ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိပေးလို့မရတဲ့၊ ဖွင့်ဟလိုက်ရင် အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်ဟာ ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ကို ချစ်မိနေသူပါ။
အိမ်မှာဆိုရင် အဖေက စစ်တပ်အငြိမ်းစား၊ အစဉ်အလာကို အရမ်းဦးစားပေးတဲ့သူ။ အမေကတော့ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းပြီး "အခြောက်အဟိန်း" ဆိုတာမျိုးကို မြင်တာနဲ့တင် နှာခေါင်းရှုံ့တတ်သူ။ အဲ့ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံတိုင်မရှိတဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တွေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့်ခံစားချက်တွေကို အခန်းတံခါးဂျက်ထိုးပြီး မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲမှာပဲ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာပါပဲ။
အခန်း (၂)
အဲ့ဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာနေတယ်။ ရုံးဆင်းတော့ ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ မိုးခိုရင်း ကျွန်တော် သူနဲ့ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်က "ထက်ဝေ" တဲ့။ သူက ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်။ သူက ကျွန်တော့်လို မဟုတ်ဘူး၊ အရမ်းကို ပွင့်လင်းလွတ်လပ်တယ်။
"မင်း မျက်လုံးတွေက အရမ်းဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းတာပဲ"
သူက ပထမဆုံး စကားပြောပြောချင်း အဲ့ဒီလို ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုနောက်ကွယ်က ဝမ်းနည်းမှုကို သူက မြင်အောင်ကြည့်နိုင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ သံယောဇဉ်တွေ စတင်ခဲ့ကြတယ်။ သူနဲ့ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ "မင်းသန့်" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ချွတ်ချထားလို့ရတယ်။ သူ့ရှေ့မှာပဲ ကျွန်တော်ဟာ တကယ့်လူသားတစ်ယောက်လို လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူနိုင်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်က သူတပါးတွေလို လမ်းမပေါ်မှာ လက်တွဲလို့မရဘူး။ ရုပ်ရှင်အတူတူကြည့်ရင်တောင် လူမမြင်တဲ့ နောက်ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်ရတယ်။ စားသောက်ဆိုင်သွားရင်လည်း သူငယ်ချင်းတွေလိုပဲ ဟန်ဆောင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထက်ဝေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲပြုံးပြတယ်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ မင်းသန့်ရာ... မင်း အဆင်ပြေတဲ့တစ်နေ့အထိ ငါစောင့်ပေးမှာပေါ့"
သူ့ရဲ့ နားလည်ပေးမှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ပိုပြီး အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရစေတယ်။ တစ်ခါတလေ အိမ်ပြန်ရောက်လို့ အမေက "သားအတွက် သင့်တော်မယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် အမေတို့ ရှာထားတယ်" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲ စူးခနဲ နာကျင်ရတယ်။ ကျွန်တော် လိမ်ညာနေရတာတွေကို မုန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောဖို့ကလည်း ကျွန်တော့်မှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သင့်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အမြဲတမ်း တိတ်တိတ်လေး ရှိုက်ငိုရတဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ကြာရှည်ဖုံးထားလို့ မရဘူးဆိုတာ မှန်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက်တော့ ထက်ဝေနဲ့ ကျွန်တော် ပန်းခြံတစ်ခုရဲ့ ထောင့်ချိုးလေးမှာ လက်ချင်းတွဲနေတုန်း အမေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံမိသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီသတင်းက အိမ်ကို တောမီးလို ပြန့်သွားတယ်။
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့မှာတင် အဖေက စောင့်နေတယ်။ အမေကတော့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။
"မင်း... မင်း တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ကောင်လား"
အဖေ့ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပြီး ဒေါသထက် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုတွေ ပိုများနေတယ်။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေမိတယ်။ အဲ့ဒီညက အိမ်မှာ ငရဲကျသလိုပဲ။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တယ်။ အမေက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတင် ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။
"သားရယ်... အမေတို့ မျက်နှာကို ထောက်ပါဦး။ အမေတို့ ဘယ်လို လူတောတိုးရမလဲ။ အဲ့ဒီအကျင့်ဆိုးတွေကို ဖျောက်ပေးပါ" တဲ့။
သူတို့အတွက်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုက "အကျင့်ဆိုး" တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၅)
မိသားစုရဲ့ ဖိအားတွေက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူကျပ်လာစေတယ်။ အမေက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတင် သေကြောင်းကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက မိသားစုရဲ့ ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်နေတာကို။
ကျွန်တော် ထက်ဝေဆီ သွားခဲ့တယ်။ သူ့ကိုမြင်တာနဲ့ ကျွန်တော် ရင်ကွဲမတတ် ငိုချလိုက်မိတယ်။
"ထက်ဝေ... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး"
ထက်ဝေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ဖက်မထားခဲ့ဘူး။ သူ သိနေတယ်လေ။ ကျွန်တော်ဟာ သတ္တိနည်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ။
"မင်း ရွေးချယ်မှုက မိသားစုဆိုရင်လည်း... ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသန့်... မင်း တစ်သက်လုံး ဟန်ဆောင်ပြီး နေသွားနိုင်ပါ့မလား"
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အလင်းရောင်ကို ကျွန်တော့်လက်နဲ့ပဲ ငြှိမ်းသတ်ခဲ့လိုက်တယ်။
အခန်း (၆)
အခုဆိုရင် ကျွန်တော် အိမ်ကစီစဉ်ပေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ထားတာ ၃ နှစ်ရှိပြီ။ လူတွေရှေ့မှာတော့ ကျွန်တော်တို့က သာယာတဲ့ မိသားစုလေးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ညတိုင်း ကျွန်တော်ဟာ အလောင်းတစ်လောင်းလို ခံစားရတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးကိုလည်း ကျွန်တော် အားနာတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဆီက ဘယ်တော့မှ မရနိုင်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အချစ်ကို မျှော်လင့်နေရှာတာ။ ကျွန်တော်ဟာ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ တရားခံတစ်ယောက်လိုပါပဲ။
တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ ထက်ဝေနဲ့တူတဲ့ ကျောပြင်မျိုး မြင်ရင် ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လှည့်မကြည့်ရဲဘူး။ ကျွန်တော် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းက ဆူးခင်းတဲ့လမ်းမှန်း သိပေမဲ့လည်း မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ကျွန်တော် မချရဲခဲ့ဘူး။
အခန်း (၇)
အခု ကျွန်တော် မှန်ထဲကိုယ်ကိုယ်ပြန်ကြည့်တော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ ဘာလဲလို့ မေ့လျော့နေပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ သူတစ်ပါးတွေ စိတ်ချမ်းသာဖို့အတွက် ကပြနေရတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တာတစ်ခုက "မိသားစု" ဆိုတာ အချစ်နဲ့ တည်ဆောက်ရတာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ တချို့ မိသားစုတွေမှာတော့ "အတ္တ" နဲ့ "ပုံရိပ်" က ပိုပြီး အရေးပါနေတတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သစ္စာဖောက်ခဲ့သလို၊ ထက်ဝေကိုလည်း နာကျင်စေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့။
ဖွင့်ဟဝန်ခံဖို့ ခက်ခဲတဲ့ ဒီဘဝမှာ... ကျွန်တော် သင်ယူလိုက်ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ "ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ ပုံစံတစ်ခုနဲ့ လူတောတိုးဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ ကိုယ့်ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်နေခြင်းပဲ" ဆိုတာပါပဲ။