တစ်ခုလပ်

 တစ်ခုလပ်

အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း

တစ်ခုလပ်။ ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ အမြဲတမ်း ကပ်ငြိနေတဲ့ တံဆိပ်တစ်ခုလိုပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပါစေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေအောက်မှာ ကျွန်မက အမြဲတမ်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေတဲ့၊ ချို့ယွင်းနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ ပထမအိမ်ထောင်က ကွဲကွာခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အမှားက ဘယ်သူ့ဆီမှာပဲ ရှိရှိ၊ လောကကြီးက အပြစ်တင်ဖို့ လက်ညှိုးထိုးတဲ့အခါ ကျွန်မကပဲ ခေါင်းငုံ့ခံခဲ့ရတာ။ အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ညစဉ်သောက်နေကျ ခါးသက်သက် ဆေးတစ်ခွက်လို ဖြစ်နေပါပြီ။ နှလုံးသားတံခါးကို သော့ခတ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီသော့ကို အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်ဝင်လာခဲ့တဲ့လူကတော့ လင်း ပါပဲ။

အခန်း (၂) — နီးစပ်မှု

လင်းက ကျွန်မထက် ငါးနှစ်ငယ်တယ်။ နုပျိုတယ်၊ ထက်မြက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကြင်နာတတ်တယ်။ "မမမှာ အတိတ်တွေရှိခဲ့တာ ကျွန်တော့်အတွက် အရေးမကြီးဘူး၊ ကျွန်တော့်အတွက်က မမရဲ့ လက်ရှိနဲ့ အနာဂတ်ပဲ အရေးကြီးတာ" ဆိုတဲ့ သူ့စကားက ကျွန်မရဲ့ ခိုင်မာလှပါတယ်ဆိုတဲ့ တံတိုင်းတွေကို ပြိုလဲစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ တစ်ခုလပ်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် အမှားမခံနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်က ကျွန်မကို သူ့အပေါ် ပိုပြီး ပုံအောချစ်မိစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အမှောင်ဖုံးနေတဲ့ ကမ္ဘာထဲကို နေရောင်ခြည်ယူဆောင်လာပေးတဲ့လူလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။

အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း

လက်ထပ်ပြီး ခြောက်လအကြာမှာ အရာအားလုံးက စတင်ပြီး ဝေဝါးလာခဲ့တယ်။ လင်းက ဖုန်းကို လူမမြင်အောင် ဝှက်ထားတတ်လာတယ်။ အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး အိမ်ပြန်နောက်ကျတာတွေ များလာတယ်။ ကျွန်မ မေးမိတိုင်း "မမက တစ်ခုလပ်မို့လို့ စိုးရိမ်စိတ် လွန်ကဲနေတာလား" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလို နာကျင်ရတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "ဒီည လာခဲ့မှာလား" တဲ့။ ပို့တဲ့လူက ကျွန်မနဲ့ အရင်းနှီးဆုံး၊ ကျွန်မ အားကိုးရဆုံးဆိုတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲ နွေး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

ကျွန်မ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မလို ခံစားနေရတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်တာ၊ Viber မှာ Seen ပြပြီး ပြန်စာမလာတာတွေက နေ့စဉ်လို ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကနေ လင်းကို လွှဲပေးထားတဲ့ ငွေစာရင်းတွေကလည်း တစ်ဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာတယ်။ "လင်း... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အသုံးစရိတ်တွေ များနေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး မေးခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး "မမ ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလား၊ မမရဲ့ ပထမယောကျ်ားလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို ထင်နေတာလား" တဲ့။ ကျွန်မ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရပြန်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က ကျွန်မကို ပြန်ပြီး ဓားစာခံလုပ်နေသလိုပဲ။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

အမှန်တရားက ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အရုပ်ဆိုးခဲ့တယ်။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အိမ်ကို အစောကြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လင်းနဲ့ နွေးတို့ ရှိနေကြတယ်။ သူတို့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မ နားထဲကို မှိုသတ်ဆေးတွေလို စိမ့်ဝင်လာတယ်။ "ကိုလင်း... အမေ့ဆီက အမွေရရင် ကျွန်မတို့ နိုင်ငံခြား ထွက်သွားကြမယ်နော်၊ ဒီမိန်းမကြီးကို ဒီလောက်အထိ သည်းခံပေးထားရတာ တော်တော်ပင်ပန်းနေပြီ" လို့ နွေးက ပြောနေတာ။ လင်းက ရယ်ပြီး "ခဏပဲ စောင့်ပါဦး နွေးရယ်၊ သူက ငါ့ကို အသေချာ ယုံနေတာ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လွှဲပြီးတာနဲ့ သူ့ကို တစ်ခုလပ်ဘဝကနေ လမ်းခွဲပေးလိုက်ရုံပဲ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ လေဟာနယ်ကြီး ဖြစ်သွားသလိုပဲ။ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားခဲ့တယ်။

အခန်း (၆) — ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်း

ကျွန်မ အခန်းထဲကို ဝင်သွားလိုက်တယ်။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး လန့်ဖျပ်သွားကြတယ်။ "ရှင်တို့... ဘယ်လိုတောင် ယုတ်မာနိုင်ကြတာလဲ" လို့ ကျွန်မ အသံကုန် အော်ဟစ်မိတယ်။ လင်းရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားတယ်။ နောင်တရတဲ့ အရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှမရှိဘူး။ "သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့ မမ၊ တကယ်တော့ ကျွန်တော် မမကို တစ်ခါမှ မချစ်ခဲ့ဘူး၊ မမရဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ အသိုက်အဝန်းကိုပဲ ကျွန်တော် လိုချင်တာ၊ တစ်ခုလပ် မိန်းမတစ်ယောက်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဒီလောက်အထိ ငတ်မွတ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားဘူး" တဲ့။ ဖြတ်ခနဲပဲ ကျွန်မရဲ့ ပါးပေါ်ကို မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ အနီးဆုံးလူတွေက ပေးတဲ့ ဒဏ်ရာက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်။

အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ သူတို့ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်လိုက်တယ်။ ဥပဒေအရ ရသင့်ရထိုက်တာတွေကို ပြန်ယူခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကြေကွဲနေတဲ့ နှလုံးသားကိုတော့ ဘယ်သူမှ ပြန်မပြင်ပေးနိုင်တော့ဘူး။ အခု ကျွန်မက ဒုတိယအကြိမ်မြောက် "တစ်ခုလပ်" အဖြစ် ရပ်တည်နေရပြန်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ မရှက်တော့ဘူး။ လူတွေရဲ့ အကြည့်ထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သစ္စာဖောက်ခဲ့မိတဲ့ အမှားက ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ။ အချစ်ဆိုတာ အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အသုံးပြုရမယ့် အရာမဟုတ်သလို၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို လိုချင်လို့ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို လျှော့ချစရာလည်း မလိုပါဘူး။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အထီးကျန်ဆголоမှုကို အသုံးချပြီး ချဉ်းကပ်လာတဲ့ အချစ်ဟာ အဆိပ်ထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းသလို၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားဘဲ ရှာဖွေတဲ့ အဖော်မွန်ဟာ ဘယ်တော့မှ စစ်မှန်တဲ့ နားခိုရာ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး။