အပျက်မ နောင်တ

 အပျက်မ နောင်တ

အခန်း (၁)

ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ မိုးမှောင်ကျနေတဲ့ လမ်းတိုလေးတစ်ခုလိုပါပဲ။ ရှေ့ဆက်ဖို့ လမ်းမရှိသလို၊ နောက်ပြန်လှည့်ဖို့လည်း ခြေလှမ်းတွေက မခိုင်ခံ့တော့ဘူး။ ကျွန်မနာမည်က သန္တာ။ လူတွေကတော့ ကျွန်မကို အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးနားက အရုပ်မတစ်ရုပ်လို့ မြင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရုပ်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် အက်ကြောင်းတွေ ထပ်နေသလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မိတာပါပဲ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲ တွန်းချခဲ့တာ။

အခန်း (၂)

မင်းခန့်နဲ့ ကျွန်မ စတွေ့ခဲ့တာက မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ။ ကျွန်မက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အောက်ခြေဝန်ထမ်း၊ သူကတော့ အရာရာပြည့်စုံတဲ့ လူကောင်ချောလေး။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ လူတန်းစားကွာဟမှုတွေ ရှိနေပေမဲ့ မင်းခန့်ကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ လမ်းဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ကျွန်မနဲ့အတူ ထိုင်သောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး သန္တာ" လို့ သူကတိပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆန္ဒက မင်းခန့်ရဲ့ ဘေးနားမှာ အရိပ်တစ်ခုလို အမြဲရှိနေဖို့ပါပဲ။ 

အခန်း (၃)

ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာဆိုတာ ကျွန်မတို့ ထင်သလို ရိုးရှင်းမနေခဲ့ဘူး။ မင်းခန့်ရဲ့ မိခင်က ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သိသွားတဲ့နေ့မှာ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ "ညည်းလို အောက်တန်းစား မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ငါ့သားရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးမှာလား" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းခန့်ရဲ့ ဖခင်ဟာ လုပ်ငန်းတွေ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ပြီး မင်းခန့်ကိုယ်တိုင်လည်း နှလုံးရောဂါအခံကြောင့် ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ ခွဲစိတ်မှုလုပ်ဖို့ ငွေအမြောက်အမြား လိုအပ်နေချိန်မှာ မင်းခန့်ရဲ့ အမေက ကျွန်မကို ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။

အခန်း (၄)

"ငါ့သားကို ကယ်ချင်ရင် သူ့အနားက ထွက်သွားပေး။ သူ ညည်းကို အမုန်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမယ်။ ဒါမှ သူ ငါပေးတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ငါ့ဆီက အမွေဆက်ခံခွင့်ရမယ်။ အဲဒီငွေနဲ့ပဲ သူ့အသက်ကို ကယ်လို့ရမှာ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် သူ့ကို အသေခံခိုင်းရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အသက်ရှင်စေဖို့အတွက် ကျွန်မက လူယုတ်မာ အပျက်မတစ်ယောက် ဖြစ်ပေးရမှာလား။ ကျွန်မ ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာထက် မင်းခန့်ရဲ့ အသက်ရှူသံက ပိုအရေးကြီးတယ်လေ။

အခန်း (၅)

ကျွန်မ တမင်တကာ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ မင်းခန့် ဆေးရုံကဆင်းတဲ့နေ့မှာ သူအမုန်းဆုံးဖြစ်မယ့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မ ရှိနေသယောင်၊ သူ့ရှေ့မှာတင် ငွေထုပ်ကို လှမ်းယူပြလိုက်တယ်။ "မင်းခန့်... ရှင်က အခုတော့ ဘာမှမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မကတော့ ချမ်းသာတဲ့ဘဝကိုပဲ လိုချင်တာ။ ရှင်နဲ့ တွဲခဲ့တာက ငွေရမလားလို့ပဲ" လို့ ကျွန်မရဲ့ အသံတွေ တုန်ယင်နေတာကို ဖုံးကွယ်ပြီး ပြောခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ ရွံရှာမှုတွေက ကျွန်မကို သေလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေတယ်။ "မင်းက တကယ့်ကို အပျက်မပဲ သန္တာ... ငါ မင်းကို ချစ်မိတာ ငါ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ" တဲ့။ သူ ကျွန်မကို ပါးရိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ 

အခန်း (၆)

နှစ်တွေ အကြာကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ မင်းခန့်ရဲ့ အမေဆီက ရခဲ့တဲ့ ငွေတွေကို သူ့ရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အဖြစ် ပြန်ပေးခဲ့ပြီး ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကတော့ အထီးကျန်စွာနဲ့ ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။ မင်းခန့်ကတော့ အခုဆို အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။ သူ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာသလိုလိုနဲ့ ငိုချင်စိတ်ကို ထိန်းမရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ သူခေါ်ထားတဲ့ miss calls တွေ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့သလို၊ ကျွန်မ ပို့ခဲ့သမျှ စာတွေကိုလည်း သူ တစ်ခါမှ ပြန်မဖတ်ခဲ့ဘူး။ "seen" တောင် မဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေဟာ အမှိုက်ပုံးထဲက စာရွက်ဟောင်းတွေလိုပဲ။

အခန်း (၇)

တစ်နေ့မှာတော့ မင်းခန့်ရဲ့ အမေ ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ သူ မဆုံးခင်မှာ မင်းခန့်ကို ပေးခဲ့တဲ့ ပေးစာတစ်စောင်ကြောင့် အမှန်တရားတွေ ပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ်။ မင်းခန့် ကျွန်မဆီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မကတော့ အလုပ်ကြမ်းတွေ ဒဏ်ကြောင့်ရော၊ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေကြောင့်ရော အဆုတ်ရောဂါနဲ့ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ နောက်ဆုံးအချိန်ကို စောင့်နေရပြီ။ မင်းခန့် ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်နေတယ်။ "ကိုယ် မှားသွားတယ် သန္တာ... ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးမှာ နာကျင်မှုတွေပဲ ပါခဲ့တယ်။ "မင်းခန့်... ရှင့်အသက်ရှင်နေတာ မြင်ရရုံနဲ့ ကျွန်မ ကျေနပ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကြားက အက်ကြောင်းကတော့ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး" လို့ ကျွန်မ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ထွက်သက်ဟာ မင်းခန့်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ဒီအခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။

သင်ခန်းစာ - အချစ်တစ်ခုကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ မွန်မြတ်တယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့၊ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိတဲ့ စတေးမှုတွေဟာ နောင်တဆိုတဲ့ အဆိပ်ကိုပဲ မွေးဖွားပေးတတ်ပါတယ်။