အခန်း (၁) အမုန်း၏ အစပြုခြင်း
ကျွန်တော့်ဘဝထဲကို ဒေါ်သုဇာ ရောက်လာတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကပါ။ အမေဆုံးပြီး တစ်နှစ်အကြာမှာ အဖေက နောက်အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ်ပေါ့။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်နှလုံးသား တံခါးတွေကို သံချောင်းနဲ့ ရိုက်ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ အဖေ့ကိုလည်း မုန်းတယ်၊ ကျွန်တော့်အမေ နေရာမှာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာတဲ့ အဲဒီမိန်းမကို ပိုမုန်းတယ်။
သူက လှတယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်၊ စကားပြောတာကအစ အေးဆေးလွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူဟာ အဖေ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မက်မောလို့၊ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ နေရာကို လုယူဖို့ ရောက်လာတဲ့ မြေခွေးမတစ်ကောင်ပဲ။ သူ ချက်ပေးတဲ့ ထမင်းကို တစ်ခါမှ မစားခဲ့ဘူး။ သူ နှုတ်ဆက်ရင် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူနဲ့ အဖေ့ကြားမှာ အမြဲတမ်း ဆူးခက်တစ်ခုလို နေထိုင်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၂) နူးညံ့မှုနှင့် အေးစက်မှု
သူကတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ရိုင်းစိုင်းပါစေ၊ အပြုံးမပျက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာရင်လည်း အမြဲတမ်း တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ စောင့်နေတတ်တယ်။
မင်းသန့်... ဗိုက်ဆာလား၊ တစ်ခုခု စားမလား။
သူ့ရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ကျွန်တော်က ခါးခါးသီးသီး ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ သူ ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ စားပွဲပေါ်က ဟင်းတွေကို တမင်တကာ မှောက်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်တော့်ကို စာနာမှုတွေ ပြနေပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒါတွေကို ဟန်ဆောင်မှုလို့ပဲ သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူ့မျက်လုံးထဲက ဝမ်းနည်းရိပ်တွေကို မြင်ပေမဲ့ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမုန်းတွေက ကျွန်တော့်ကို မျက်စိကွယ်စေခဲ့တာပါ။
အခန်း (၃) လမ်းမှားခြင်း
ကျွန်တော် တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်မှာ ပြဿနာတစ်ခု တက်ခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပေါင်းအသင်းမှားပြီး လောင်းကစားမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှုံးခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေကလည်း လုပ်ငန်းတွေ အဆင်မပြေလို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့အချိန်ပေါ့။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ သိန်းတစ်ရာလောက် အရေးပေါ် လိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားက အဲဒီမှာတင် စတာပဲ။
အိမ်က အမေ ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေ ရှိတဲ့ ဗီရိုကို ကျွန်တော် ခိုးဖွင့်တယ်။ အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အမှတ်တရတွေကို ကျွန်တော် ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်သုဇာက မိသွားခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အံ့သြမှုထက် ပိုတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အရှက်ကို အမုန်းနဲ့ ဖုံးလိုက်တယ်။
ခင်ဗျား ဒါကို အဖေ့ကို ပြောရင် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သတ်ပစ်မယ်။ ဒါ ကျွန်တော့်အမေ ပစ္စည်းတွေ၊ ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ဘူး လို့ ကျွန်တော် ဟိန်းဟောက်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) သံသယရဲ့ နက်ရှိုင်းမှု
အဲဒီညကစပြီး သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ ပုံစံ ပြောင်းသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့ကိုတော့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာက သူ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်သွားပြီလို့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ သူ အပြင်ကို ခဏခဏ ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ အမျိုးသား တစ်ယောက်နဲ့ လျှို့ဝှက် တွေ့နေတာကိုလည်း ကျွန်တော် ချောင်းကြည့်ရင်း တွေ့လိုက်ရတယ်။
အဲဒီမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့ အစီအစဉ် စခဲ့တယ်။ သူ အိမ်မှာ မရှိတုန်း သူနဲ့ အဲဒီလူ တွေ့နေတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို ခိုးရိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ ခိုးထွက်နေတဲ့ အချိန်တွေကို အဖေ သိအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို အိမ်ကနေ အပြီးအပိုင် မောင်းထုတ်ချင်နေတာ။ အဖေ့ကို သူ ဖောက်ပြန်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်အောင် အကွက်ချ စီစဉ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) ပြိုလဲခြင်း
အဖေက ဒေါသကြီးတဲ့သူပါ။ ကျွန်တော် ပြခဲ့တဲ့ သက်သေအမှားတွေ၊ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ လုပ်ကြံစကားတွေကြောင့် အဖေ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ အဖေက ဒေါ်သုဇာကို အိမ်ပေါ်ကနေ အဝတ်တစ်ထည် ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ မောင်းချခဲ့တယ်။ ဒေါ်သုဇာ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ သူ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံး ကြည့်သွားတဲ့ အကြည့်က "သား... နောင်တရပါစေ" လို့ ပြောနေသလိုပဲ။
သူ ထွက်သွားတဲ့ညမှာ ကျွန်တော် အောင်ပွဲခံခဲ့တယ်။ အရက်တွေ သောက်ပြီး ကျွန်တော် နိုင်ပြီလို့ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေကတော့ အဲဒီညကစပြီး တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာခဲ့တယ်။ လုပ်ငန်းတွေလည်း ပိုဆိုးလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ အဖေ ရုတ်တရက် လေဖြတ်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၆) အမှန်တရား၏ ဓားချက်
အဖေ ဆေးရုံတက်နေရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် အိမ်က စာရွက်စာတမ်းတွေကို ရှာဖွေရင်း စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဒေါ်သုဇာ ရေးထားတဲ့ စာတစ်စောင်နဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ ရှိနေတယ်။
အမှန်တရားက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ချလိုက်သလိုပဲ။ ဒေါ်သုဇာ အပြင်မှာ သွားတွေ့နေတဲ့ အမျိုးသားက ရှေ့နေတစ်ယောက်ပါ။ အဖေ စီးပွားရေး ပျက်နေတာကို ကျွန်တော့်ကို မသိစေချင်လို့ ဒေါ်သုဇာက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမွေရထားတဲ့ မြေကွက်တွေကို ရောင်းပြီး အဖေ့ရဲ့ အကြွေးတွေကို လျှို့ဝှက် ဆပ်ပေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အမေ့ရဲ့ ရတနာတွေကိုလည်း သူကပဲ ပြန်ရွေးပေးထားခဲ့တာပါ။ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေတာကိုတောင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်ခံစားနေခဲ့တာ။
ကျွန်တော် သူ့ကို ဖောက်ပြန်နေတယ်လို့ စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ သူဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ပေးဖို့နဲ့ အဖေ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းပေးဖို့ပဲ ကြိုးစားနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်ဟာ ကျေးဇူးရှင်ကို စာတိုက်ခဲ့တဲ့ ငနွားတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇) နောက်ကျခဲ့တဲ့ နောင်တ
ကျွန်တော် သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ သူ နေခဲ့တဲ့ နယ်မြို့လေးကို ရောက်တော့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေတယ်။ နှလုံးရောဂါ အခံရှိတဲ့ သူဟာ အိမ်က မောင်းချခံရတဲ့ ဒဏ်နဲ့ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေကြားမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကပဲ ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီ။
သူ့ရဲ့ ဈာပနတောင် ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းရှေ့မှာ ကျွန်တော် ဒူးထောက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ မရှိတော့ဘူး။ "အမေ" လို့ တစ်ခါလောက် ခေါ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမုန်းတွေ၊ မာနတွေက ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တာပါ။
အခု ကျွန်တော့်မှာ အဖေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ဒေါ်သုဇာလည်း မရှိတော့ဘူး။ အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း။ စားပွဲပေါ်မှာ သူ ချက်ပေးနေကျ ဟင်းနံ့တွေကို ပြန်ရသလိုလိုနဲ့ ကျွန်တော် ယောက်ယက်ခတ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ရှိမနေတော့ဘူး။ ဖုန်းထဲက "ဝင်လာသော ဖုန်းများ" စာရင်းမှာ သူ့နာမည်ကို ပြန်ရှာကြည့်မိတယ်။ သူ နောက်ဆုံး ခေါ်ခဲ့တဲ့ ဖုန်းကို ကျွန်တော် မကိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ စာသားလေးက ကျွန်တော့်ကို သေမတတ် နာကျင်စေတယ်။ "သား... အမေ မင်းအတွက် မုန့်ဝယ်ထားတယ်၊ အိမ်အမြန်ပြန်လာခဲ့နော်။"
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အမုန်းတရားနဲ့ မဆုံးဖြတ်ခင် အမှန်တရားကို အရင်ရှာပါ။ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်ပြီး အဲဒီဒဏ်ရာက သေတ္တာထဲအထိ ပါသွားတတ်ပါတယ်။