အခန်း (၁) — အုတ်မြစ်
ကျွန်မဘဝက သစ်သားအိမ်ဟောင်းလေးတစ်လုံးလိုပါပဲ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ခိုင်ခံ့သလိုရှိပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ ခြစားနေတာကြာပြီ။ ကျွန်မနာမည် သန္တာ။ အသက်သုံးဆယ်ကျော်တဲ့အထိ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်မပိုင်ဘဲ သူတစ်ပါးအတွက်ပဲ ရှင်သန်ခဲ့ရသူပါ။ အဖေနဲ့အမေ ဆုံးသွားကတည်းက ကျွန်မပခုံးပေါ်မှာ တင်နေတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးက ညီမလေး စုမြတ်။ သူမကို တက္ကသိုလ်ပြီးအောင် ထားပေးခဲ့တယ်၊ သူမ လိုချင်တာမှန်သမျှ ကျွန်မရဲ့ ချွေးနှဲစာတွေနဲ့ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်မမှာလည်း အိမ်မက်ရှိပါတယ်။ နောက်လဆိုရင် ကျွန်မနဲ့ ငါးနှစ်ကျော် လက်တွဲလာတဲ့ ကိုမင်းနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်။ ရုံးမှာလည်း ရာထူးတိုးဖို့ အလားအလာရှိနေပြီ။ အရာအားလုံးက ကျွန်မဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားချပ်လိုပဲ ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပန်းချီကားက ရေစိုပြီး ပျက်စီးတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) — အဖျားခတ်တဲ့ လက္ခဏာ
ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကစပြီး စုမြတ်ပုံစံက ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး။ အစားနည်းလာတယ်၊ အခန်းထဲမှာပဲ အောင်းနေတတ်တယ်။ ညညဆိုရင်လည်း ဖုန်းကိုကြည့်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရတယ်။
စုမြတ်... နေမကောင်းဘူးလားလို့ ကျွန်မမေးတိုင်း သူမက ခေါင်းခါပြတယ်။ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ အားနာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်မင်္ဂလာဆောင်အတွက်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့တာ။
ကိုမင်းကလည်း ခါတိုင်းထက် ပိုအေးစက်လာသလိုပဲ။ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်ဘူး။ စာပို့ရင်လည်း တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းပဲ ပြန်တယ်။ အလုပ်များလို့နေမှာပါဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့တယ်။
အခန်း (၃) — လောကငရဲ၏ အစ
အဲဒီနေ့က မိုးတွေသည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ အလုပ်ကစောပြန်လာတဲ့ ကျွန်မ၊ အိမ်ရှေ့မှာ ဖိနပ်တစ်စုံကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အမျိုးသားဖိနပ်တစ်စုံ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စုမြတ်နဲ့ ကိုမင်းတို့ ထိုင်နေကြတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်နှာက သေလူလို ဖြူလျော့နေတယ်။
မမ... ကျွန်မ... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။
စုမြတ်ရဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နားစည်ကို ဗုံးတစ်လုံးလို လာထိမှန်တယ်။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိသေးတယ်၊ နောက်ပြောင်နေတာလားလို့။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဗိုက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ပုံစံက အရာအားလုံးကို သက်သေထူနေတယ်။
ဘယ်သူနဲ့လဲ... စုမြတ်၊ ဘယ်သူ့ကိုယ်ဝန်လဲ။
ကျွန်မ အော်ဟစ်မေးမိတယ်။ စုမြတ်က ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုမင်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျွန်မကို တည်ငြိမ်လွန်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။
သန္တာ... ငါတို့ မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်လိုက်ရအောင်။ ငါ စုမြတ်ကို တာဝန်ယူရမယ်။
အခန်း (၄) — ပြိုလဲခြင်း အဆင့်ဆင့်
တစ်ကမ္ဘာလုံး မှောင်အတိကျသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ချစ်သူ၊ ကျွန်မ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ညီမလေး။ သူတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့ ကျောပြင်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။
ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ငါ့ကိုမှလဲ။
ကျွန်မ စုမြတ်ကို ဆွဲထိုးမိတယ်။ သူမက ဘာမှပြန်မလုပ်ဘူး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ခွေကျပြီး ငိုနေရုံပဲ။ ကိုမင်းက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရန်သူတစ်ယောက်လို ကြည့်နေတယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မဘဝဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားတော့တာပဲ။ ကိုမင်းက စုမြတ်ကို ခေါ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာတွေက အမှိုက်ပုံးထဲ ရောက်သွားတယ်။ ရုံးမှာလည်း ဒီသတင်းတွေက ပြန့်နှံ့သွားပြီး ကျွန်မကို ကဲ့ရဲ့တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်ကြတယ်။ စိတ်မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် အလုပ်မှာ အမှားအယွင်းတွေ လုပ်မိပြီး နောက်ဆုံးတော့ ရာထူးတိုးဖို့နေနေသာသာ အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၅) — အမှောင်ထဲက တိုးတိုးသံ
အလုပ်မရှိ၊ ချစ်သူမရှိ၊ မိသားစုမရှိ။ ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာပဲ အောင်းနေခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်တည်း အရက်သောက်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုကတော့ လျော့မသွားဘူး။
တစ်ညမှာတော့ စုမြတ်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ မကိုင်ဘူး။ သူမက စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့ထားတယ်။
မမ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မမ သိထားရမှာက ကျွန်မ မမကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူးဆိုတာပါပဲ။
ဒီစာကို မြင်တော့ ကျွန်မ ပိုပြီး ဒေါသထွက်မိတယ်။ သစ္စာမဖောက်ဘူး ဟုတ်လား? ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ ထွက်သွားတာကိုတောင် ဒီစကားကို ပြောရဲသေးတယ်။ ကျွန်မ သူမကို ဖုန်းပြန်ဆက်ပြီး ဆဲဆိုပစ်လိုက်တယ်။ သူမဘက်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်တိတ်လေး ရှိုက်ငိုနေတဲ့ အသံပဲ ကြားရတယ်။
အခန်း (၆) — မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရား
နှစ်လလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကိုမင်း ကျွန်မဆီကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ သူက အတော်လေး ပိန်ချောင်သွားပြီ။ သူက ကျွန်မကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေနဲ့ စာချုပ်တချို့ပါတယ်။
သန္တာ... နင် သိသင့်ပြီ။ စုမြတ်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိတာ ငါနဲ့ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်မ ကြောင်သွားတယ်။ ဒါဆို ဘာလို့ သူက တာဝန်ယူရတာလဲ။
စုမြတ်က ငါ့ဆီလာပြီး အကူအညီတောင်းခဲ့တာ။ နင့်ရဲ့ အလုပ်က ကိစ္စ... နင် မှတ်မိလား? လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က နင် အလုပ်မှာ ငွေစာရင်းမှားလို့ အချုပ်ကျမယ့်ကိစ္စကို နင့်မန်နေဂျာက ဖုံးပေးခဲ့တာ။ အဲဒီမန်နေဂျာက စုမြတ်ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တာ။ စုမြတ်က နင့်ကို မသိစေချင်ဘူး။ နင့်ဘဝ ပျက်သွားမှာကို သူ မလိုလားဘူး။ သူ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတော့ အဲဒီလူက တာဝန်မယူဘဲ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ စုမြတ်က နင့်မျက်နှာကို မကြည့်ရဲလို့ ငါ့ကို အကူအညီတောင်းပြီး သူနဲ့ ခိုးရာလိုက်ပြေးတဲ့ပုံစံ လုပ်ပေးဖို့ ပြောခဲ့တာ။ ငါကလည်း နင့်ကို အဲဒီလို အရှက်မကွဲစေချင်လို့ လက်ခံခဲ့မိတာ။
ကိုမင်းရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကို တတိယအကြိမ်မြောက် ဖြိုဖျက်လိုက်ပြန်တယ်။ ကျွန်မ ညီမလေးကို ဘယ်လိုတွေ ဆဲဆိုခဲ့မိလဲ။ သူမကို ကျွန်မ ဘယ်လိုတွေ နှိပ်စက်ခဲ့မိလဲ။ သူမက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို စတေးခဲ့တာ။
အခန်း (၇) — ကျိုးပဲ့ခြင်းများ၏ အဆုံးသတ်
ကျွန်မ စုမြတ်ဆီကို အပြေးသွားခဲ့တယ်။ သူမက ဆေးရုံတစ်ခုရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ ဖြူဖျော့စွာ လဲလျောင်းနေတယ်။ သူမဟာ အာဟာရချို့တဲ့မှုနဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် လမစေ့ဘဲ ကလေးမွေးထားရတယ်။
စုမြတ်... မမ တောင်းပန်ပါတယ်။ မမ မှားသွားတယ်...
ကျွန်မ သူမရဲ့ လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်မိတယ်။ စုမြတ်က အားမရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြတယ်။
မမ... မမရဲ့ ဘဝလေး လှနေရင် ကျွန်မ ကျေနပ်ပါပြီ။ အခုတော့... ကျွန်မ အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ။
အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ညီမလေးကိုရော၊ သူမရဲ့ ကလေးကိုပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ကိုမင်းကလည်း ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "ငါတို့ကြားမှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ သန္တာ" လို့ ပြောကာ ထွက်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မမှာ အခု အရာအားလုံး ရှိမနေတော့ဘူး။ အလုပ်မရှိ၊ ချစ်သူမရှိ၊ နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ ကျွန်မကို ချစ်သွားတဲ့ ညီမလေးလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်လောက်အောင် အတ္တကြီးခဲ့တဲ့အတွက် ဒီဘဝcollapse ကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေနဲ့အတူ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပါပြီ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရသော အမှန်တရားသည် တစ်ဖက်လူ၏ အနစ်နာခံမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားသော လှည့်စားမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု မချခင် မေတ္တာထက် ဒေါသကို ရှေ့တန်းတင်မိပါက ကျန်ရှိသော ဘဝတစ်ခုလုံး နောင်တဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးရပေလိမ့်မည်။