အဖေမရှိသောကိုယ်ဝန်

 အဖေမရှိသော ကိုယ်ဝန်

အခန်း (၁)

အခန်းထောင့်က နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့အသံက ဒီညမှာ ပိုပြီး ကျယ်လောင်နေသလိုပဲ။ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း လှဲနေရင်း ကျွန်မ ဗိုက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်မိတယ်။ ခုနစ်လထဲကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရင်သွေးလေးက တစ်ချက်တစ်ချက် အားနဲ့ကန်တတ်နေပြီ။ အရင်ကဆိုရင်တော့ ဒီလိုကန်တိုင်း ကျွန်မ ပြုံးမိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကလေးကန်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ အထိုးခံရသလို နာကျင်ရတယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်မှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း။ မီးဖိုချောင်ထဲက ရေယိုနေတဲ့ အသံရယ်၊ လမ်းမပေါ်က ကားသံတချို့ရယ်ကလွဲရင် အိမ်ကလေးက တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကြည့်မိတော့ Screen ပေါ်မှာ ဘာ Notification မှ ရှိမနေဘူး။ ကျွန်မ ပို့ထားတဲ့ နောက်ဆုံးစာကို သူ ဖတ်ပြီးသား (Seen) ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာစာမှ ပြန်မလာခဲ့တာ တစ်ပတ်ကျော်ပြီ။ တစ်ချိန်က ကျွန်မကို "ကမ္ဘာကြီး" လို့ တင်စားခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ အခုတော့ ကျွန်မကို "လူပို" တစ်ယောက်လို အမှောင်ထဲ ပစ်ထားခဲ့ပြီ။

အခန်း (၂)

မင်းနဲ့ ကျွန်မ စတွေ့ခဲ့တာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မိုးရွာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာပေါ့။ မင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ အားကိုးရာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်လိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ဘဝထဲကို မင်း ရောက်လာပြီး နွေးထွေးမှုတွေ ပေးခဲ့တယ်။ "နွေ့ကို ကိုယ် ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်အောင် မထားဘူး" လို့ မင်း ကတိပေးခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ အခုထိ ကြားယောင်နေတုန်း။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ချစ်ခြင်းတွေက ရိုးရှင်းခဲ့တယ်။ မနက်ခင်း တူတူသောက်တဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်၊ ညနေခင်း လမ်းလျှောက်ထွက်တာလေးတွေ၊ နောက်ပြီး အနာဂတ်မှာ တည်ဆောက်မယ့် အိမ်ကလေးအကြောင်း စိတ်ကူးယဉ်တာတွေ။ မင်းက ကျွန်မကို ဂရုစိုက်လွန်းလို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မေ့ထားမိတဲ့အထိပဲ။ မင်းရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်မအတွက် လုံခြုံမှုရဲ့ ပြယုဂ်ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ လောကကြီးမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။

အခန်း (၃)

အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ စတာပဲ။ ကျွန်မ ပျော်ပျော်ကြီး ဖုန်းဆက်ပြီး မင်းကို ပြောပြခဲ့ပေမဲ့ မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ မင်း ဖုန်းထဲမှာ ခဏလောက် တိတ်သွားတယ်။ ပြီးမှ "အင်း... ကိုယ်တို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ရဲ့လား မသိဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အရင်လို ဂရုစိုက်တာတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း "အလုပ်ရှုပ်နေလို့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ ပြီးသွားတတ်တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ မင်းရဲ့ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ "ပိုက်ဆံတွေ အဆင်ပြေသွားပြီ၊ ဒီည လာခဲ့ပါ" တဲ့။ ပို့တဲ့သူက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်။ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေက မီးတောက်တစ်ခုလို တောက်လောင်ကုန်တယ်။ မင်းဟာ တာဝန်ယူရမှာ ကြောက်လို့ တခြားတစ်ယောက်ဆီ ထွက်ပြေးနေပြီလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၄)

မင်း အိမ်ပြန်လာတဲ့ညမှာ ကျွန်မတို့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြတယ်။ "ရှင် တခြားမိန်းမဆီ သွားနေတာ မဟုတ်လား၊ ကလေးအတွက် တာဝန်မယူချင်လို့ ဒီလိုလုပ်နေတာလား" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်။ မင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ မင်းရဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေမှုက ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ "ရှင့်ကို မြင်တောင် မမြင်ချင်တော့ဘူး၊ အခုချက်ချင်း ထွက်သွား" လို့ ကျွန်မ မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။ မင်းက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး "နွေ... ကိုယ်ရှင်းပြတာ နားထောင်ပါဦး" လို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ နားနှစ်ဖက်ကို ပိတ်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ မင်း အိမ်ပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့ တံခါးပိတ်သံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ မာနက ရှေ့တန်းရောက်နေခဲ့တယ်။ "ငါ တစ်ယောက်တည်းလည်း ဒီကလေးကို မွေးနိုင်တယ်" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြုံးဝါးခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၅)

အချိန်တွေ ကုန်သွားတယ်။ မင်းဆီက ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်က တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာတယ်။ ဆေးခန်းသွားတိုင်း ဘေးမှာ ခင်ပွန်းသည်တွေ ပါလာတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတယ်။ လူတွေရဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကွယ်ရာမှာ ပြောကြတဲ့ အတင်းစကားတွေကို ကျွန်မ ခါးခါးသီးသီး ခံစားခဲ့ရတယ်။ အဖေမရှိတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆိုတဲ့ တံဆိပ်က ကျွန်မရဲ့ နဖူးမှာ ကပ်နေသလိုပဲ။ ညတိုင်း မင်းဆီ ဖုန်းခေါ်မလားလို့ တွေးမိပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရက်စက်မှုကို ပြန်တွေးပြီး ဖုန်းကို ပြန်ချခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ။ ကျွန်မ မင်းကို အရမ်းမုန်းသလို၊ အရမ်းလည်း လွမ်းခဲ့ရတယ်။ မင်းရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်လေးကို ကြည့်ရင်း "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်မလာတဲ့ စာတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ နှလုံးသားတွေ ကြေမွခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၆)

ဗိုက်ထဲက ကလေးက အရမ်းတိုးလာလို့ ကျွန်မ ဆေးရုံတက်လိုက်ရတယ်။ မွေးခန်းထဲမှာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ အော်ဟစ်နေရင်း ကျွန်မ မင်းရဲ့ နာမည်ကိုပဲ တမ်းတနေမိတယ်။ ကလေးလေး မွေးလာတဲ့အခါ၊ ကလေးရဲ့ မျက်နှာလေးက မင်းနဲ့ အစစ်ပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း ကိုစိုး ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ အထုပ်တစ်ထုပ်ပါတယ်။ "မင်း... မင်း မရှိတော့ဘူး နွေ" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေမိတယ်။ ကိုစိုးက ဆက်ပြောပြတယ်။ "မင်းက မင်းတို့ သားအမိအတွက် ပိုက်ဆံရှာဖို့ တရားမဝင် ရေလုပ်ငန်းမှာ သွားလုပ်နေတာ။ အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးက သူ့ကို အလုပ်သွင်းပေးတဲ့ ပွဲစား။ မင်းက နွေ့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပေးချင်လို့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်ကို ရွေးခဲ့တာ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ပင်လယ်ထဲမှာ မုန်တိုင်းမိပြီး..." ကိုစိုးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဝေးလွင့်သွားတယ်။ အထုပ်ထဲမှာတော့ ကျွန်မအတွက် ဝယ်ထားတဲ့ အားဆေးတွေ၊ ကလေးအတွက် အဝတ်အစားလေးတွေနဲ့ မင်းရဲ့ တောင်းပန်စာလေး တစ်စောင်ပါတယ်။

အခန်း (၇)

"နွေ... ကိုယ် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာခဲ့မယ်နော်။ ကိုယ်တို့ သားလေးအတွက် အကောင်းဆုံးတွေ ပေးချင်လို့ပါ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။" တဲ့။ စာတိုလေးက ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်မ မင်းကို မယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ မင်းကို မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်။ မင်း ရှင်းပြတာကို နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မမှာ မင်းနဲ့တူတဲ့ ကလေးလေး ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မာနနဲ့ ဒေါသက ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူကို ထာဝရ လက်လွတ်လိုက်ရစေခဲ့ပြီ။ မင်းရဲ့ "Seen" ပြနေတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ကျွန်မ စာတွေ ထပ်ပို့နေမိပေမဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ဘယ်တော့မှ Seen ပြန်ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိနေခဲ့ပြီ။ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ နောင်တတွေဟာ ဒီရင်သွေးလေးရဲ့ ငိုသံနဲ့အတူ ထာဝရ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့မှာပါ။

သင်ခန်းစာ - ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့တဲ့ မာနဟာ သင်အချစ်ဆုံးလူကို အဝေးဆုံးကို တွန်းပို့လိုက်နိုင်ပြီး၊ နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း အချိန်နှောင်းမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။