နောင်တကင်းသောနေဝင်ချိန်

 နောင်တကင်းသောနေဝင်ချိန်

အခန်း (၁)

ဧည့်ခန်းထဲမှာ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ပဲ ကျန်တော့တဲ့ နေဝင်ချိန်ဟာ တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော် လက်ထဲက ဝိုင်ခွက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ပရိဘောဂအသစ်တွေ၊ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေ ပြည့်နှက်နေပေမယ့် လေထုကတော့ အေးစက်နေတုန်းပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာဆိုရင် မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ဟင်းနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့အတူ မြတ်ရဲ့ ကတုံးကတိုက် ခြေသံလေးတွေကို ကြားနေရမှာ။ အခုတော့ နာရီစက္ကန့်တံ သွားနေတဲ့ အသံကတောင် ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် အောင်မြင်ချင်ခဲ့တယ်။ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ချင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့ရတာတွေက တန်ရဲ့လားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲက ဆစ်ခနဲ နာကျင်ရတယ်။

အခန်း (၂)

မြတ်က ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အရိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ တက္ကသိုလ်တက်ကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေကို သည်းခံခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုတွေကို မျှဝေခဲ့တယ်။ "ကိုကြီး အောင်မြင်မှာပါ၊ မြတ် ယုံတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်တော် ရှေ့ဆက်ဖို့ ခွန်အားတွေ ရခဲ့တာ။ အလုပ်စဝင်တော့လည်း ကျွန်တော် အချိန်ပိုတွေဆင်း၊ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ သောက်စားပြီး အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့အခါတိုင်း သူမ ငြိုငြင်ခြင်းမရှိဘဲ တံခါးဖွင့်ပေးခဲ့စမြဲ။ သူမရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကို ကျွန်တော်က "တာဝန်" တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့မိတယ်။ သူမရဲ့ အမေးအမြန်းတွေကို "ရှုပ်တယ်" လို့ မြင်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံတွေက ရာထူးတိုးဖို့နဲ့ ပိုက်ဆံပိုရဖို့ဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ။

အခန်း (၃)

အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်တော် မန်နေဂျာရာထူးအတွက် ပြိုင်ဆိုင်နေရတဲ့ အချိန်မှာ စတာပဲ။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ခိုင်နဲ့ ကျွန်တော် နီးစပ်ခဲ့တယ်။ ခိုင်က ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထဲမှာ အများကြီး ကူညီနိုင်တဲ့သူ၊ စကားပြော အချိုသတ်နိုင်တဲ့သူ။ မြတ်ဆီက ဖုန်းတွေလာရင် ကျွန်တော် မကိုင်တော့ဘူး။ "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတစ်ကြောင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြဲတမ်း အဖြေဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မြတ် နေမကောင်းဘူးလို့ ပြောတဲ့နေ့ကတောင် ကျွန်တော် ခိုင်နဲ့အတူ ပါတီတစ်ခုမှာ ပျော်နေခဲ့တာ။ "ကိုကြီး... မြတ် ရင်ဘတ်ထဲက အရမ်းအောင့်လို့၊ ဆေးရုံ ခဏလိုက်ပို့ပေးမလား" ဆိုတဲ့ ဖုန်းဝင်လာတာကို ကျွန်တော် မြင်ပေမယ့် ဖုန်းကို မှောက်ထားလိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီညကစပြီး အရာရာ ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိဘူး။

အခန်း (၄)

နောက်ပိုင်းမှာ မြတ်က အိမ်မှာ မရှိတော့တာ များလာတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လာရင် သူမက အိပ်ပျော်နေပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် အပြင်သွားနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို စိတ်ပျက်မိတာပဲ သိတယ်။ တစ်ရက်မှာ မြတ်ရဲ့ အိတ်ထဲကနေ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထိန်းမရတော့ဘူး။ "မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာလား မြတ်" လို့ အော်ဟစ်ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ သူမက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နေပေမယ့် တစ်စက်မှ ကျမလာဘူး။ "ရှင် အဲဒီလိုပဲ ထင်လိုက်ပါတော့" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ သူမ အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မတားခဲ့ဘူး။ "သွားပေါ့... မင်းမရှိလည်း ငါက အောင်မြင်နေတာပဲ" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြုံးဝါးခဲ့တယ်။

အခန်း (၅)

ခြောက်လလောက် ကြာတဲ့အခါ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ ရာထူးကို ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ခိုင်ကလည်း တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သွားပြီ။ တစ်ညမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို ပါဆယ်ထုတ်တစ်ခု ရောက်လာတယ်။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မြတ်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးနဲ့ ဆေးရုံမှတ်တမ်းတွေ။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ယင်လာတယ်။ ဆေးရုံမှတ်တမ်းမှာ ရေးထားတာက "နှလုံးရောဂါ အသည်းအသန်" တဲ့။ ကျွန်တော် ဖုန်းမကိုင်ခဲ့တဲ့ညက သူမ တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံတက်ခဲ့ရတာ။ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ သူမ ရေးထားတာက "ကိုကြီးက အောင်မြင်မှုကို အရမ်းမက်မောတာ၊ မြတ်သာ နေမကောင်းဖြစ်နေမှန်း သိရင် ကိုကြီး အလုပ်တွေ အာရုံပျက်ကုန်မှာ။ မြတ်ကို မုန်းပြီး ထွက်သွားမှ ကိုကြီး နောင်တမရဘဲ အောင်မြင်မှာ" တဲ့။

အခန်း (၆)

ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသားဟာ သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေးဖြစ်ပြီး သူမ ဆေးရုံတက်နေရချိန်မှာ ပြုစုပေးခဲ့တဲ့သူဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုအတွက် သူမရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ကျွန်တော့်ဘဝထဲက ထွက်သွားပေးခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ သူမရှိနိုင်မယ့်နေရာကို လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူမရဲ့ မောင်လေးဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "အစ်မ ဆုံးတာ တစ်လရှိပြီ ကိုကြီး။ အစ်မက မှာသွားတယ်... ကိုကြီးကို ဘာမှမပြောပါနဲ့တဲ့။ ကိုကြီးက နောင်တကင်းတဲ့ နေဝင်ချိန်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ့်သူမို့လို့ပါတဲ့။"

အခန်း (၇)

အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ အားလုံးက အားကျရတဲ့ ရာထူး၊ ပိုက်ဆံနဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ငိုနေမိတယ်။ မြတ် ဖြစ်စေချင်ခဲ့တဲ့ "နောင်တကင်းသောနေဝင်ချိန်" ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဘယ်တော့မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် အမှားတွေကို ပြင်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အချိန်က ကျွန်တော့်ဘက်မှာ မရှိတော့ဘူး။ သူမ မရှိတဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ အခွံသက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ပေးခဲ့တဲ့ အနာရွတ်တွေကို ပြန်ကုစားဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့တာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ကျရှုံးခြင်းပဲ ဖြစ်တော့တယ်။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို တန်ဖိုးထားဖို့ရာ ထိုသူမရှိတော့တဲ့အချိန်ထိ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသည် အဆိုးဝါးဆုံးသော အမှားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်မှုဆိုသည်မှာ ချစ်ရသူ၏ လက်ကိုတွဲ၍ လျှောက်လှမ်းနိုင်မှသာ ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိပေမည်။