အပျိုမစစ်သည့် ချစ်သူ
အခန်း (၁)
အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ စီးကရက်နံ့တွေက မွန်းကြပ်နေတယ်။ ကျွန်မ ကုတင်ခြေရင်းမှာ ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ထိုင်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ မသိတော့ဘူး။ နံရံပေါ်က နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို လှောင်ပြောင်နေသလိုပဲ။ မင်းခန့်ကတော့ ဆိုဖာပေါ်မှာ ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ရင်း ကျွန်မကို ရွံရှာသလို ကြည့်နေတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ချိန်က ရှိခဲ့တဲ့ ကြင်နာမှုတွေ အရိပ်အယောင်တောင် မကျန်တော့ဘူး။
မင်းလို မိန်းမမျိုးကိုမှ ငါက တန်ဖိုးထားခဲ့မိတာ။
သူ့ရဲ့ ဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ အပြစ်ရှိတယ်လေ။ သူ့အတွက် ကျွန်မက အပျိုစင်တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မတို့ကြားမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၂)
မင်းခန့်နဲ့ စတွေ့တုန်းက သူက ကျွန်မအတွက် ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို သူကပဲ ဆေးထည့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အရင်ရည်းစားနဲ့ မှားခဲ့တဲ့ အမှားကို သိရက်နဲ့ သူက လက်ခံခဲ့တယ်။
သီရိ... အတိတ်ဆိုတာ အတိတ်ပါပဲ။ ကိုယ်က မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ချင်တာ။
သူ အဲဒီတုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ကျွန်မ အယုံလွန်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးကို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မတိုင်းတာတဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို အခုလို ငရဲတွင်းထဲ ရောက်အောင် တွန်းပို့လိုက်တာပဲ။
အခန်း (၃)
ပြောင်းလဲမှုတွေက တဖြည်းဖြည်းချင်း စလာတာ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အတူနေထိုင်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ သူက ကျွန်မကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လုပ်လာတယ်။ ဖုန်းကို အမြဲစစ်တယ်၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပေးမတွေ့တော့ဘူး။ အလုပ်ကပြန်နောက်ကျရင်လည်း ဘယ်သူနဲ့ ဘာဖြစ်လာသလဲဆိုတဲ့ အမေးအမြန်းတွေနဲ့ နှိပ်စက်တော့တာပဲ။
ငါက မင်းကို အပြစ်ရှိမှန်း သိရက်နဲ့ လက်ခံထားတာလေ သီရိ။ မင်းက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ။
သူ့ရဲ့ ဒီစကားက ကျွန်မကို သူ့ကျွန်တစ်ယောက်လို ခံစားရစေတယ်။ ကျွန်မမှာ အတိတ်က အမှားတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးလို့ အခုပစ္စုပ္ပန်မှာ သူ့ရဲ့ နှိပ်စက်မှုမှန်သမျှကို ငုံ့ခံရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောတရားကြီးက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေသလိုပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို လက်နက်တစ်ခုလို ကိုင်စွဲပြီး ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုလာတယ်။
အခန်း (၄)
ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ မသိတဲ့ နံပါတ်တစ်ခုက ဖုန်းခေါ်ထားတာကို တွေ့ရင် သူက ရူးသွပ်သွားတတ်တယ်။ ကျွန်မကို ရိုက်နှက်တာမျိုး မလုပ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ရိုက်နှက်တာထက် ပိုနာတယ်။
မင်းက အကျင့်ပါနေပြီလား။ တခြားယောင်္ကျားတွေနဲ့ မပတ်သက်ရရင် မနေနိုင်ဘူးလား။
ကျွန်မ ငိုပြီး တောင်းပန်မိတယ်။ ကျွန်မမှာ သူပဲ ရှိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို လူအများကြားမှာ အရှက်ခွဲဖို့ ဝန်မလေးတော့ဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေ စုတဲ့ပွဲမှာတောင် "သီရိက အတိတ်မှာ နည်းနည်း ပွေခဲ့တာ၊ ငါကပဲ သနားလို့ ဆယ်ထားရတာ" ဆိုတဲ့ စကားမျိုးကို ရယ်မောပြီး ပြောတတ်လာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရုံအပြင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ ဖန်တီးထားတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ အတောင်ပံ ကျိုးနေတဲ့ ငှက်ကလေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ။
အခန်း (၅)
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားနေတုန်း မင်းခန့်ဆီက ဖုန်းတွေ အဆက်မပြတ် ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ မကိုင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေ အားလုံး ပြန့်ကျဲနေပြီ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဒိုင်ယာရီဟောင်းကို ဖတ်ပြီး စောင့်နေတာ။
ဒီမှာ မင်းရေးထားတာတွေက ဘာလဲ။ မင်း သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ခဲ့တာလဲ။ ငါ့ကျတော့ရော... မင်းက ငါ့ကို အသုံးချနေတာမလား။
သူက ကျွန်မကို အိပ်ယာပေါ် တွန်းလှဲပြီး အတင်းအဓမ္မ ပြုကျင့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီညက သူလုပ်ခဲ့တာတွေက ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ အနိုင်ယူချင်လို့၊ ကျွန်မကို နှိမ့်ချချင်လို့ ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ချစ်သူတစ်ယောက်ကို မြင်ရတာ မဟုတ်ဘဲ သားရဲတစ်ကောင်ကိုပဲ မြင်နေရတော့တယ်။
အခန်း (၆)
ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံး အမှန်တရားက အဲဒီနောက်မှာ ပေါ်လာခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို လူတွေကြားမှာ သိကုန်အောင် ဘယ်သူက ဖြန့်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်မ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့တယ်။ တစ်နေ့ မင်းခန့် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်မိတော့ ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။
သူက ကျွန်မရဲ့ အရင်ရည်းစားနဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို အွန်လိုင်းမှာ အကောင့်တုနဲ့ တင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ လူတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မအကြောင်း မကောင်းသတင်းတွေ လျှောက်ဖြန့်ခဲ့တာ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ လက်မခံတော့အောင်၊ ကျွန်မမှာ သူကလွဲလို့ တခြား ထွက်ပေါက်မရှိတော့အောင် သူက စနစ်တကျ ကြိုးကိုင်ခဲ့တာပဲ။
မင်းခန့်... ရှင် ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။
ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ မေးလိုက်တော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ရယ်တယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါ့အပိုင် ဖြစ်ရမှာမို့လို့လေ။ မင်းမှာ သိက္ခာမရှိမှ၊ မင်းကို ဘယ်သူမှ အလေးမထားမှ မင်းက ငါ့နားမှာ ကပ်နေမှာ။ မင်းလို အပျိုမစစ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ပြီး တစ်သက်လုံး ကျွန်ခံသွားရမှာ။
အခန်း (၇)
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး သူ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ မိုးတွေက သည်းထန်စွာ ရွာနေတယ်။ ကျွန်မမှာ သွားစရာ နေရာမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီငရဲခန်းထဲမှာတော့ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးဆိုတာ အတိတ်က အမှားတစ်ခုနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တယ်။ အပျိုစင်ဖြစ်ခြင်း၊ မဖြစ်ခြင်းထက် ပိုအရေးကြီးတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှုရှိဖို့ပဲ။ သူက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသုံးချပြီး ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အနိုင်ယူခြင်း မဟုတ်ဘူး၊ နှိပ်စက်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။
အခု ကျွန်မ လမ်းမပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်နေတယ်။ အေးစက်တဲ့ မိုးရေတွေက ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို ဆေးကြောပေးနေသလိုပဲ။ နာကျင်မှုတွေကတော့ ရှိနေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မဟာ တစ်ပါးသူရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွန်ဘဝကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ဟာ မှောင်မိုက်နေဦးမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီအမှောင်ထဲမှာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ အလင်းရှာတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - ချစ်သူတစ်ယောက်က သင့်ရဲ့ အတိတ်က အမှားကို လက်နက်တစ်ခုလို အသုံးချပြီး သင့်ကို ထိန်းချုပ်နေပြီဆိုရင် အဲဒါ အချစ်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်အတောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားခြင်းကသာ အဆိုးဆုံးသော ငရဲကနေ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစပဲ ဖြစ်တယ်။