အပျိုစင်ရဲ့နောင်တ
အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း
မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို သူ စတင်ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ ကျောင်းဆရာမလုပ်နေတဲ့ ရိုးရိုးအေးအေး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူကတော့ မြို့ကို ခေတ္တအလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ တစ်သက်တာလုံး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်လာခဲ့တဲ့ အပြုအမူ၊ အပြောအဆိုနဲ့ စည်းကမ်းတွေဟာ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုရှေ့မှာ အရည်ပျော်ကျခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မဟာ လူတွေကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်တတ်တဲ့ အားနည်းချက်ရှိမှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) — နီးစပ်ခြင်း
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ မြန်ဆန်လွန်းခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်ဆန်တဲ့ ဘဝထဲကို နေရောင်ခြည်လို ဖြာကျလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ အတူတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြတယ်၊ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းရင်း "မင်းကို ငါ တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ" လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဘုရားပေးတဲ့ ဆုလဒ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးထားရတဲ့ အရာရာကိုပါ သူ့ကို ပုံအောပေးအပ်ဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ လှည့်စားမှုတစ်ခုမှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က သိပ်မဝေးခဲ့ဘူး။ သူ မြို့ကို ပြန်သွားပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ ကျဲပါးလာတယ်။ ကျွန်မ ပို့သမျှ စာတွေကို သူ ဖတ်ကြည့်တယ် (Seen) ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘာပြန်စာမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ ညစဉ်ညတိုင်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူများ အလုပ်များနေမလား၊ သူများ နေမကောင်းဖြစ်နေမလားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့မိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့အတူ နာကျင်မှုတွေက တဖြည်းဖြည်း အမြစ်တွယ်လာခဲ့ပြီ။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံးမှာ ကျွန်မ သူရှိရာ မြို့ကြီးကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ လွမ်းဆွတ်မှုတွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတာက ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ရယ်မောနေတဲ့ သူ့ကိုပါ။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ရှေ့ကို သွားရပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အံ့အားသင့်မှုထက် စိတ်ပျက်မှုတွေကိုပဲ တွေ့လိုက်ရတယ်။ "မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ မင်း မသိသေးဘူးလား" တဲ့။ အဲဒီစကားဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ မြို့ငယ်လေးကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကွယ်ရာမှာ ပြောကြတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ အပျိုစင်ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အရာရာဟာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ အခန်းအပြင်ကို မထွက်ဘဲ မှောင်မည်းနေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ငိုကြွေးနေခဲ့တယ်။ "ဘာလို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးရင်းပေါ့။ ကျွန်မ အယုံလွယ်ခဲ့မိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကပဲ သရုပ်ဆောင် ကောင်းခဲ့တာလား။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
လအနည်းငယ်အကြာမှာ ကျွန်မဆီကို ပါဆယ်ထုတ်လေးတစ်ခု ရောက်လာတယ်။ ထဲထဲမှာတော့ သူ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံနဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးတစ်အုပ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတယ်။ သူဟာ ကုမရတဲ့ ဦးနှောက်အကျိတ်ရောဂါ ခံစားနေရတာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်မကို သူ့ကြောင့် ဘဝမပျက်စေချင်လို့ တမင်သက်သက် ရက်စက်ပြခဲ့တာတဲ့။ သူနဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးကလည်း သူ့ရဲ့ ညီမအရင်း ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူ သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းစကားက ကျွန်မကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲကြေစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မုန်းနေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေမှာ သူက တစ်ယောက်တည်း ဝေဒနာတွေကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လမ်းဖယ်ပေးသွားခဲ့တာ။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အခုတော့ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို မယုံကြည်ခဲ့မိတဲ့ နောင်တ၊ သူ့အပေါ် မုန်းတီးခဲ့မိတဲ့ နောင်တ၊ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ သူ့ဘေးမှာ ရှိမနေခဲ့ရတဲ့ နောင်တ။ ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝကို ပေးအပ်ခဲ့ရတာထက်၊ သူ့ရဲ့ မေတ္တာစစ်ကို အချိန်မီ မသိခဲ့ရတာက ပိုပြီး နာကျင်ဖို့ကောင်းနေခဲ့တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အပေါ်ယံ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အမှားက ပြင်လို့မရတော့တဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုလို ထာဝရ ကျန်ရစ်တော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်မတို့ မြင်နေရတဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မမြင်နိုင်တဲ့ စတေးမှုတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာထက် ယုံကြည်မှုက ပိုပြီး အရေးကြီးသလို၊ နောင်တဆိုတာဟာလည်း အမှန်တရားကို နောက်ကျမှ သိခွင့်ရတဲ့ လူတွေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုပါပဲ။