မောင်နှမချင်းမှားမိတဲ့ည

 မောင်နှမချင်းမှားမိတဲ့ည

အခန်း (၁) အစပြုခြင်း

ကျွန်တော်နဲ့ မေက သွေးသားမတော်စပ်ပေမဲ့ တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူကြီးပြင်းခဲ့ကြတဲ့ မောင်နှမတွေပါ။ ကျွန်တော့်အမေနဲ့ မေ့အမေက ညီအစ်မလို ခင်ကြတာမို့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကိုလည်း လူကြီးတွေက မောင်နှမအရင်းတွေလိုပဲ သဘောထားဖို့ အမြဲသွန်သင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်ငယ်တဲ့ မေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပါပဲ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက မေ့ရဲ့ လိုအင်မှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ "မောင်နှမ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကြီးကပဲ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တိတ်တခိုးပေါက်ဖွားလာတဲ့ အချစ်တွေကို အကျဉ်းချထားတဲ့ သံတိုင်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့မိဘူး။

အခန်း (၂) သံယောဇဉ်

ကျွန်တော်တို့ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ အကြည့်ချင်းဆုံရုံနဲ့ တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို တစ်ယောက်က သိနေကြပြီ။ မေက ကျွန်တော့်ကို ကိုကိုလို့ ခေါ်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုနဲ့အတူ နာကျင်မှုတစ်ခုက ဒွန်တွဲနေတတ်တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အားကိုးတကြီး ကြည့်တဲ့အခါတိုင်း ငါဟာ သူမရဲ့ မောင်နှမတစ်ယောက်ပဲလား ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်တော့်ကို ခြောက်လှန့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တဲ့ စည်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစည်းကို ဘယ်သူကမှ မကျော်ရဲခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာက တားမြစ်ထားလေလေ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလေလေ ဖြစ်တတ်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်လား။

အခန်း (၃) အလှည့်အပြောင်း

အဲ့ဒီညက မိုးတွေက တစိမ့်စိမ့်နဲ့ ရွာနေခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ မွေးနေ့ညပေါ့။ လူကြီးတွေက နယ်ကို ခရီးထွက်သွားကြလို့ အိမ်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့ကြတယ်။ မေက ဝိုင်အနည်းငယ် သောက်ထားတာမို့ ပါးလေးတွေ နီမြန်းပြီး မျက်လုံးလေးတွေက ရီဝေနေခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်နားကို တိုးကပ်လာပြီး "ကိုကို... မေက ကိုကို့အတွက် ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ" လို့ တိုးတိုးလေး မေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေ အားလုံး ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။ မိုးသံတွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေက အကျယ်လောင်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ "မောင်နှမ" ဆိုတဲ့ စည်းကို ကျွန်တော်တို့ ကျော်ဖြတ်မိခဲ့ကြတယ်။ အမှားတစ်ခုကို အမှန်လို့ ထင်မှတ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေနောက်ကို လိုက်ပါသွားခဲ့ကြတဲ့ ထိုညဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အလှဆုံးနဲ့ အနာကျင်ရဆုံး ညတစ်ည ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၄) နက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ မေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်တော် အရင်က မြင်နေကျ နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကပဲ အစားထိုးဝင်ရောက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူမက ရှောင်ဖယ်နေခဲ့တယ်။ "ကိုကို... ကျွန်မတို့ မှားသွားပြီ" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက Seen ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကြားက တိတ်ဆိတ်မှုဟာ ဖော်ပြလို့မရအောင် လေးလံလွန်းနေခဲ့တယ်။

အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်လွန်သွားပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အရင်လို ပြန်မဖြစ်လာတော့ဘူး။ အိမ်မှာ အတူရှိနေပေမဲ့ လူစိမ်းတွေထက် ပိုပြီး ဝေးကွာနေခဲ့တယ်။ မေက အခန်းအပြင်ကို မထွက်တော့သလို ကျွန်တော့်မျက်နှာကိုလည်း တည့်တည့်မကြည့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိတယ်။ ငါသာ စိတ်ကို ထိန်းခဲ့ရင် ဒီလို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်ကို နေ့ညမပြတ် နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်။ တစ်ညမှာတော့ မေက အိမ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားခဲ့တယ်။ စာတစ်စောင်ပဲ ထားခဲ့တယ် "ကိုကို့ကို မြင်နေရတာ မေ့အတွက် ငရဲကျနေသလိုပဲ" တဲ့။ အဲ့ဒီစာသားကို ဖတ်ပြီး ကျွန်တော် လူသေတစ်ယောက်လို ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။

အခန်း (၆) အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု

လအနည်းငယ်ကြာတော့ ကျွန်တော် မေ့ကို လိုက်ရှာရင်း နယ်မြို့လေးတစ်ခုက ဆေးရုံတစ်ခုမှာ ပြန်တွေ့ခဲ့တယ်။ သူမဟာ အရင်က မေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ပိန်ချောင်ပြီး အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို ကိုင်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မေက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြစရာ Twist တစ်ခု ပြောပြခဲ့တယ်။ "ကိုကို... မေ အိမ်က ထွက်သွားတာ ကိုကို့ကို မုန်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ မေ့မှာ ကုလို့မရတဲ့ ရောဂါရှိနေတာ သိလို့ ထွက်သွားတာ။ အဲ့ဒီညက အမှားကို မေ မနောင်တရဘူး။ ကိုကို့ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ တစ်ညတည်းသော မှတ်ဉာဏ်က မေ့အတွက် နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ အဖော်ပြုပေးခဲ့တာ။ ကိုကို့ကို မုန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တာက ကိုကို မေ့ကို မေ့ပစ်နိုင်အောင်လို့ပါ..." တဲ့။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူမကိုယ်သူမ နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။

အခန်း (၇) နိဂုံး နှင့် သင်ခန်းစာ

မေက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို စွန့်လွှတ်သွားခဲ့တယ်။ သူမ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ အလောင်းတစ်ခုလိုပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားက "မောင်နှမ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်က ကျွန်တော်တို့ကို ပေါင်းစည်းခွင့် မပေးခဲ့သလို၊ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောဖို့လည်း အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီညက မှားယွင်းမှုဟာ အမှားတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးသော နှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်ခဲ့မှန်း ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ပျက်နိုင်တဲ့ နောင်တတွေနဲ့အတူ မေ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကိုပဲ ဖက်တွယ်ရင်း ကျွန်တော် ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရဦးမှာပါ။

သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခေါင်းစဉ်တစ်ခုအောက်မှာ အကျဉ်းချထားခြင်းဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ လူနှစ်ယောက်လုံးကို သေရုံထက်မက နာကျင်စေတတ်ပြီး၊ နောင်တဆိုတာဟာ ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိတဲ့ အဆိပ်အတောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။