မိထွေးနဲ့မှားမိတဲ့သား
အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း
အိမ်အိုကြီးရဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သစ်သားကြမ်းပြင်တွေဟာ တစ်ချက်တစ်ချက် တကျွိကျွိနဲ့ အသံပေးနေတတ်တယ်။ အမေဆုံးပြီးကတည်းက ဒီအိမ်ကြီးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ သင်္ချိုင်းတစ်ခုလိုပဲ။ အဖေက စီးပွားရေးသမားပီပီ အမြဲတမ်း အပြင်မှာပဲ။ ကျွန်တော့်အတွက် အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာ မနက်စာလို ခါးသီးမှန်းသိသိနဲ့ မျိုချနေရတဲ့ အရာတစ်ခုပေါ့။
တစ်နေ့တော့ အဖေက မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူမနာမည်က နန္ဒာတဲ့။ ကျွန်တော့်ထက် ငါးနှစ်လောက်ပဲ ကြီးမယ့်သူ။ အဖေကတော့ သူ့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ဇနီး၊ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မိထွေးပေါ့။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြည်လင်နေပေမယ့် အထဲမှာ ဘာရှိမှန်း ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီအချိန်မှာ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် လူပျိုပေါက် အထီးကျန်ဝေဒနာရှင် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၂) — နီးစပ်မှု
နန္ဒာက ကျွန်တော့်ကို အစပိုင်းမှာ တကယ့်မောင်လေးတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်ပေးတယ်၊ အဖေနဲ့ စကားများတဲ့အခါ ကြားကနေ ညှိနှိုင်းပေးတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမေဆုံးပြီးကတည်းက မရခဲ့တဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သူမဆီကနေ ရခဲ့တယ်။
နန္ဒာက တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့်အခန်းထဲအထိ လာပြီး စာအုပ်တွေ လာငှားဖတ်တတ်တယ်။ သူမဆီက ရတဲ့ ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မပျော်တဲ့ ညတွေကို နှောက်ယှက်လာတယ်။ "မင်းထက်... မင်းက အရမ်းအထီးကျန်နေတာပဲနော်" လို့ သူမက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို သပ်ရင်း ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံတွေက ထိန်းမရအောင် မြန်လာခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၃) — အချိုးအကွေ့
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ ညတစ်ညပေါ့။ အဖေက နယ်ဘက်ကို ခရီးသွားနေတဲ့အချိန်။ လျှပ်စီးတွေ လက်ပြီး မိုးခြိမ်းသံတွေကြောင့် တစ်အိမ်လုံး တုန်ခါနေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာ အရက်တစ်ခွက်နဲ့ ငြိမ်နေတုန်း နန္ဒာ ရောက်လာတယ်။ သူမရဲ့ ညဝတ်အင်္ကျီပါးပါးလေးက ရေစိုနေသလိုပဲ။ "အစ်မ ကြောက်လို့... မင်းထက်နဲ့ လာထိုင်တာ" လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
အဲဒီညက အရက်ရှိန်ကြောင့်လား၊ အထီးကျန်မှုကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ တမင်ဖန်တီးထားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့်လား ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ မဖြစ်သင့်တဲ့ စည်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်မိခဲ့ကြတယ်။ အမှားတစ်ခုကို စတင်ခဲ့တာပေါ့။ နိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နောင်တတွေထက် သူမရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အထိအတွေ့ကိုပဲ ပိုပြီး တမ်းတမိနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
အဲဒီညပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပြောင်းလဲသွားတယ်။ နန္ဒာက ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ အရုပ်တစ်ခုလို စတင်ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ "မင်း အဖေ့ကို ပြောချင်ရင် ပြောလိုက်လေ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး သေသွားလိမ့်မယ်" လို့ သူမက ပြုံးပြီး ခြိမ်းခြောက်တတ်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ အချစ်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကြားမှာ ဗာရာဏသီ ချောက်ထဲ ကျနေသလိုပဲ။
ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ရင် သူမက ဖုန်းတွေ တရစပ် ဆက်တယ်။ "ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်သူနဲ့လဲ၊ ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက ကျွန်တော့်ဖုန်းမှာ အပြည့်။ ကျွန်တော် တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောတာ မြင်ရင်တောင် အိမ်ရောက်တာနဲ့ သူမက သောင်းကျန်းတော့တာပဲ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိထွေးဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်နေတဲ့ ချစ်သူလည်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံလာတယ်။ အဖေ့မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ဘူး။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ချစ်ရှာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နန္ဒာကတော့ အဖေ့ရှေ့မှာ အေးဆေးပဲ။ အဖေ့ကို ပြုစုယုယပြရင်း ကျွန်တော့်ကိုတော့ မျက်လုံးချင်းဆုံကာ လှောင်ပြတတ်တယ်။
"ကျွန်တော်တို့ ရပ်ကြစို့ နန္ဒာ... ဒါကြီးက မှားနေပြီ" လို့ ကျွန်တော် ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို ခပ်နာနာတစ်ချက် ရိုက်ပြီး "နင့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး မင်းထက်... နင် ငါ့ကို စပြီး ထိခဲ့တာလေ... အခုမှ လာပြီး သူတော်ကောင်း မလုပ်နဲ့" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ သားကောင် ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရပေမယ့် ရုန်းထွက်ဖို့ အင်အား မရှိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော ပေါက်ကွဲမှု
တစ်ရက်မှာတော့ အမှန်တရားက ထင်မှတ်မထားဘဲ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တယ်။ အဖေ့ရဲ့ အခန်းထဲမှာ နန္ဒာ ဖုန်းပြောနေတာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်။ "ဟုတ်တယ်... အဖေကြီးကိုလည်း ဆေးတွေ ခပ်ထားတယ်၊ အခု သူ့သားကလည်း ကျွန်မလက်ထဲမှာ... ရှင့်ကြွေးမြီတွေ အကုန်ဆပ်နိုင်တော့မှာပါ" တဲ့။
ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားတယ်။ နန္ဒာက ကျွန်တော့်ကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သူမမှာ အပြင်မှာ တခြားယောကျ်ားတစ်ယောက် ရှိနေပြီး အဖေ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ကို အသုံးချနေတာ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး သူမကို အော်ဟစ်မေးမြန်းမိတယ်။ သူမက ထိတ်လန့်မသွားဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြုံးနေတယ်။ "သိသွားပြီဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? အဖေ့ကို သွားပြောရင် မင်းနဲ့ ငါ ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို အဖေ သိသွားမှာလေ... အဖေက အသက်ကြီးပြီ၊ ရှော့ခ်ဖြစ်ပြီး သေသွားစေချင်လို့လား?"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းဝမှာ အဖေ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖေ့လက်ထဲမှာ နန္ဒာ ခပ်ပေးထားတဲ့ ဆေးခွက်ရှိတယ်။ အဖေက အားလုံးကို ကြားသွားခဲ့ပြီ။ အဖေ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေနဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ လူဖြစ်ရကျိုး မနပ်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
အဖေက ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့အခန်းထဲမှာပဲ အခန်းအောင်းနေခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့မနက်မှာတော့ နန္ဒာဟာ အိမ်က ပိုင်ဆိုင်မှု တချို့ကို ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် အဖေ့အခန်းတံခါးကို ရိုက်ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ တွေ့လိုက်ရတာက... ကုတင်ပေါ်မှာ အေးစက်ငြိမ်သက်နေတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းပါပဲ။ အဖေက သူ့ဘာသာ ဆေးတွေအများကြီးသောက်ပြီး အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တာ။
ကျွန်တော့်ကြောင့်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းမှုနဲ့ တဏှာကြောင့် အဖေ သေခဲ့ရပြီ။ နန္ဒာကတော့ ကျွန်တော်တို့ သားအဖနှစ်ယောက်လုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး ပျော်ပျော်ကြီး ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အခု အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ။ လူသတ်မှုနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်နေတဲ့ နောင်တထောင်ထဲမှာပေါ့။
ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ နန္ဒာ့ဆီက "Seen" ဖြစ်ပြီး ဘာစာမှ ပြန်မလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် ရူးသွပ်နေခဲ့တယ်။ သူမအတွက် ကျွန်တော်က လှေကားထစ်တစ်ခုသက်သက်ပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ချစ်မိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်။
ဘဝဆိုတာ မှားယွင်းတဲ့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းနဲ့တင် အသူရာချောက်ထဲ ကျသွားနိုင်ပါတယ်။ အထီးကျန်ခြင်းကို အဖော်ပြုဖို့ ကြိုးစားရင်း အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ရွေးချယ်မိခဲ့ရင်... အဲဒီအဆုံးသတ်ဟာ သေခြင်းတရားထက်တောင် ပိုပြီး နာကျင်ရတတ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လိုဓားသွားတွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ မိမိရဲ့ အားနည်းချက်ကို အပ်နှံမိခြင်းဟာ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေခြင်းနဲ့ အတူတူပါပဲ။