အခန်း (၁) အစပြုခြင်း
အိမ်ထဲမှာ လင်းနေတဲ့ မီးချောင်းတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ အေးစက်လွန်းနေတယ်။ ညတိုင်း ကိုလင်း အိမ်ပြန်နောက်ကျတတ်တာကို ကျွန်မ ရေငုံနှုတ်ပိတ် သည်းခံခဲ့တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ပန်းကန်စင်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ထမင်းဝိုင်းလေးက အေးစက်လို့။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်၊ ပြန်ချလိုက်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် လုပ်နေမိတယ်။ "မက်ဆေ့ခ်ျ" ပို့လိုက်ပေမယ့် တစ်ဖက်က "Seen" ဖြစ်ပြီး ဘာစာမှ ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ်က အသက်ထက်ချစ်နေမိတဲ့အခါ အဲဒီလူရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုကို ခံရတာဟာ အဆိပ်ကို နေ့တိုင်း အနည်းငယ်စီ သောက်နေရသလိုမျိုးပဲ။ ကျွန်မ သိနေတယ်။ ကိုလင်းမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာ။ သူ့အင်္ကျီတွေမှာ ကပ်ပါလာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးသုံး ရေမွှေးနံ့သင်းသင်းနဲ့ သူ့ဖုန်းကို Password ခံထားတဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း သတ်နေတာ။
အခန်း (၂) ဆက်နွယ်မှု
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု နီးပါးရှိပြီ။ ကိုလင်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပဲ။ သူ အလုပ်အကိုင် အဆင်မပြေဖြစ်တုန်းကလည်း ကျွန်မပဲ အနားမှာ ရှိခဲ့တာ။ အခု သူ အောင်မြင်လာတော့ ကျွန်မက ဟောင်းနွမ်းသွားတဲ့ ပရိဘောဂတစ်ခုလို ဘေးဖယ်ခံလိုက်ရပြီလား။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်ခဲ့မိတယ်။ သူ ရောက်သွားတာက မြို့ပြင်က တိုက်ခန်းအိုလေးတစ်ခုဆီ။ အဲဒီမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ညတွေဟာ ငိုကြွေးခြင်းတွေနဲ့ပဲ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ ကိုလင်းကို ကျွန်မ ရန်မရှာခဲ့ဘူး။ ရန်ရှာလိုက်ရင် သူ ကျွန်မအနားက ထွက်သွားမှာကို ကြောက်နေမိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က ကျွန်မကို ငရဲကျစေခဲ့တာ။
အခန်း (၃) အလှည့်အပြောင်း
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ကိုလင်း ဖုန်းကို မေ့ခဲ့တုန်းက ကျွန်မ ခိုးကြည့်မိတယ်။ "နွယ်" ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု။ "ကို... နွယ် နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်နေပြီထင်တယ်။ တစ်ခေါက်လောက် လာခဲ့ပေးပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးတောက်သွားသလိုပဲ။ "နောက်ဆုံးအချိန်" တဲ့လား။ သူတို့က ဘယ်လောက်တောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်နေကြလို့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရတာလဲ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကိုလင်းက ပိုပြီး ပျာပျာသလဲ ဖြစ်လာတယ်။ အိမ်မှာဆိုရင်လည်း စိတ်မရှိတော့သလိုပဲ။ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေထက် ပူဆွေးမှုတွေက ပိုများနေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ ဒါဟာ မယားငယ်တစ်ယောက်အတွက် ခံစားနေရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ။
အခန်း (၄) ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
မနေ့ညက ကိုလင်း အိမ်ပြန်မလာဘူး။ ကျွန်မ သူ့ဆီ ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့ပေမယ့် စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် မလေးစားရလေသလား။ မနက်လင်းတော့ သူ ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူ့အသံက တုန်ရီနေပြီး ရှိုက်သံတွေ ပါနေတယ်။ "သီရိ... မြို့ပြင်က ဆေးရုံကို လာခဲ့ပေးပါ... နွယ်... နွယ်က မင်းကို တွေ့ချင်တယ်တဲ့" တဲ့။ ကျွန်မ အံ့သြသွားတယ်။ မယားငယ်က မယားကြီးကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လို ပြဇာတ်မျိုးလဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့အတူ ထွက်ခဲ့မိတယ်။ သူ့ကို အပြတ်ပြောဖို့၊ ငါ့ဘဝထဲက ထွက်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အခန်း (၅) စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ဆေးရုံခန်းထဲကို ခြေလှမ်းပျက်ပျက်နဲ့ ဝင်သွားမိတဲ့အခါ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတာက လှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ အရိုးပေါ် အရေတင်ပြီး အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေ တပ်ထားရတဲ့၊ သေအံ့ဆဲဆဲ လူမမာတစ်ယောက်။ ကိုလင်းက ဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ ကိုလင်းက မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ကျွန်မကို မြင်တဲ့အခါ အားယူပြီး ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားတယ်။ သူမမျက်လုံးတွေထဲမှာ ရန်လိုမှု တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ တောင်းပန်မှုတွေနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေပဲ ရှိနေတာ။ "မမ... လာထိုင်ပါ" တဲ့။ သူမအသံက တိုးလွန်းလို့ ကျွန်မ နားစွင့်နေရတယ်။
အခန်း (၆) ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်းနှင့် အမှန်တရား
"မမကို ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုလင်းကို ဒီသုံးနှစ်လုံး အပိုင်စီးထားမိလို့" သူမက ပြောရင်း အသက်ရှူရ ခက်လာတယ်။ ကိုလင်းက ဘေးကနေ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတော့တယ်။ "သီရိ... နွယ်က... နွယ်က ငါ့ရဲ့ ညီမအရင်းလေးပါ" တဲ့။ ကိုလင်းရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရတယ်။ "ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ ကိုလင်း။ ရှင့်မှာ ညီမမရှိပါဘူး" လို့ ကျွန်မ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ပြန်မေးမိတယ်။
အမှန်တရားက အဲဒီမှာ စတင်တော့တာပဲ။ နွယ်ဆိုတာ ကိုလင်းရဲ့ အဖေ နောက်အိမ်ထောင်နဲ့ ရခဲ့တဲ့ ညီမ။ ကိုလင်းရဲ့ အဖေက ကိုလင်းတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက မိသားစုကို ပစ်သွားခဲ့တာ။ နွယ်က လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကိုလင်းကို လာရှာခဲ့တယ်။ နွယ်မှာ အသည်းကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေခဲ့တာ။ သူမမှာ ကိုလင်းကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမက ကိုလင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို မဖျက်ဆီးချင်ဘူးဆိုပြီး ကိုလင်းကို အတင်းကတိတောင်းခဲ့တယ်။ သူမ ရှိနေတာကို ကျွန်မကို လုံးဝ မပြောဖို့၊ သူမကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပဲ။ ကိုလင်းက ကျွန်မကို ပြောပြရင် ကျွန်မ စိတ်ညစ်မှာ စိုးရိမ်ခဲ့သလို၊ သူ့အဖေအပေါ်မှာ ရှိတဲ့ အမုန်းတရားတွေကြောင့် ကျွန်မက လက်မခံမှာကိုလည်း ကြောက်ခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် သူဟာ "မယားငယ်ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ အထင်အမြင်လွဲမှားမှုကို အရေခြုံပြီး သူ့ညီမကို တိတ်တဆိတ် ပြုစုခဲ့တာ။
"မမ... ကျွန်မက... အစ်ကို့ကို မမဆီက ခိုးယူခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မမှာ... နားခိုစရာ ရင်ခွင်တစ်ခုပဲ လိုအပ်ခဲ့တာပါ။ အခု... ကျွန်မ သွားရတော့မယ်။ အစ်ကို့ကို... ကျွန်မကြောင့်နဲ့ အပြစ်မမြင်ပါနဲ့နော်"
နွယ်က အဲဒီစကားကို နောက်ဆုံးပြောပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်သွားတယ်။ စက်ကထွက်တဲ့ "တီး..." ဆိုတဲ့ အသံရှည်ကြီးက အခန်းထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ ကိုလင်းက နွယ့်အလောင်းကို ဖက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လို အော်ငိုတော့တယ်။ ကျွန်မ ခြေမခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပုံ့ခနဲ လဲကျသွားမိတယ်။ ကျွန်မ သုံးနှစ်လုံးလုံး မုန်းတီးခဲ့တဲ့မိန်းကလေးက တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း အသည်းအသန် ကာကွယ်ပေးခဲ့ရတဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ သံသယတွေ၊ ဒေါသတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သလို၊ ကိုလင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကလည်း ကျွန်မတို့ကြားမှာ အဖတ်ဆယ်မရတဲ့ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇) ဇာတ်သိမ်းနှင့် သင်ခန်းစာ
နွယ့်ကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီးတဲ့အထိ ကျွန်မနဲ့ ကိုလင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စကားမပြောဖြစ်ကြဘူး။ အမှန်တရားက ကျွန်မတို့ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့တာမဟုတ်ဘဲ ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တာ။ သူက ကျွန်မကို မယုံကြည်လို့ ဖုံးကွယ်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကပဲ သူ့ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ မပေးနိုင်ခဲ့လို့လား။ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အေးစက်နေတဲ့ ထမင်းဝိုင်းကြီးက ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြိုနေတုန်းပဲ။ အမှန်တရားဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ သိလိုက်ရရုံနဲ့ အရာအားလုံး ပြေလည်သွားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်နှောင်းသွားတဲ့ အမှန်တရားဟာ ရင်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ မပျောက်ပျက်နိုင်တဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုအဖြစ်ပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။
သင်ခန်းစာ။ ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ယုံကြည်မှုပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာပါ။ တစ်ခါတလေမှာ တစ်ဖက်လူကို ကာကွယ်ချင်ရုံသက်သက်နဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတွေဟာ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ဘဲ အချစ်ဆုံးလူကို အဆိုးရွားဆုံး သတ်ဖြတ်မိတတ်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ နှောင့်နှေးခဲ့ရင် သင်ရရှိမယ့် ရလဒ်က နောင်တပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။