မပျက်မ၏သား
အခန်း (၁)
ကျွန်တော့်နာမည်ကို လူတွေက လင်းထက်လို့ပဲ သိကြတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ လူရာဝင်ဖို့ ကျွန်တော်ဟာ အတိတ်ကို သံချေးတက်နေတဲ့ သံသေတ္တာတစ်လုံးလို သော့ခတ်ပြီး ပင်လယ်အောက်ထဲ နစ်မြှုပ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ မိဘမရှိဘူး၊ မိဘမဲ့ကျောင်းမှာ ကြီးခဲ့တာလို့ပဲ အားလုံးကို လိမ်ညာခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ နယ်မြို့လေးက ဖုန်ထူတဲ့ လမ်းကြားလေးထဲမှာ ကျွန်တော့်အမေရှိနေတာကို ကျွန်တော် သိသိကြီးနဲ့ လျစ်လျူရှုခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ နာမည်က "ဒေါ်ပျက်" တဲ့။ နာမည်ကတင် ရုပ်ဆိုးလွန်းနေပြီ။ အသားညိုညို၊ အရပ်ပုပု၊ မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ငယ်ငယ်က မီးလောင်ထားတဲ့ အမာရွတ်ကြီးနဲ့ အမေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဂုဏ်ငယ်စရာ ပြာပူတစ်ခုလိုပါပဲ။
အခန်း (၂)
ငယ်ငယ်ကတော့ အမေဟာ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အမေဟာ တခြားသူတွေအိမ်မှာ ထမင်းချက်တယ်၊ အဝတ်လျှော်တယ်၊ ညဘက်ဆိုရင် ဖျာယက်တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားဖို့ အမေဟာ တစ်နေ့ကို သုံးနာရီပဲ အိပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်၊ ကျောင်းက ပြန်လာရင် အမေက "သားလေး ဗိုက်ဆာပြီလား" လို့ မေးရင်း ပြာလဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြုံးပြတတ်တာ။ အဲဒီတုန်းက အမေဟာ ကျွန်တော့်အတွက် အလှဆုံးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အသိဉာဏ်ဝင်လာပြီး မြို့ကြီးပြကြီးကို ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အမေဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အညစ်အကြေးတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တက္ကသိုလ်တက်တော့ အမေ ပို့ပေးတဲ့ ငွေတွေကို သုံးပြီး အမေ့ဆီ ဖုန်းတစ်ခါမှ ပြန်မဆက်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
အလှည့်အပြောင်းက ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အောင်မြင်တဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး သူဌေးသမီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြင်ဆင်တဲ့ အချိန်မှာ စတာပါပဲ။ အမေ ရန်ကုန်ကို ရောက်လာတယ်။ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ အိတ်စုတ်လေးတစ်လုံး၊ ချွေးနံ့နံနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရုံးခန်းရှေ့မှာ လာထိုင်နေတာ။ ဝန်ထမ်းတွေက "ဆရာ့ကို တွေ့ချင်လို့တဲ့၊ တောင်းစားတဲ့သူလား မသိဘူး" လို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရှက်စိတ်က ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အမေ့ကို ရုံးခန်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး အော်ခဲ့မိတယ်။ "အမေ ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ကျွန်တော့်ကို အရှက်ခွဲတာလား၊ အခုချက်ချင်း ပြန်တော့" တဲ့။ အမေဟာ ကျွန်တော့်ကို ကြောင်ကြည့်နေရှာတယ်။ "အမေ... သားအတွက် ဟင်းထုပ်လေးတွေ ယူလာလို့ပါ" တဲ့။ ကျွန်တော် အဲဒီဟင်းထုပ်တွေကို အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တာကို အမေ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်နေခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၄)
"သားရယ်... အမေ့နာမည်က ဒေါ်ပျက်ဆိုပေမယ့် သားရဲ့ဘဝကိုတော့ မပျက်စေချင်ဘူး" လို့ အမေက တိုးတိုးလေး ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အမေ့ဆီက ဖုန်းတွေ ခဏခဏ လာတတ်တယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကိုင်ဘူး။ "Seen" ဖြစ်နေတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေထဲမှာ "သား နေကောင်းလား"၊ "သား ထမင်းစားပြီးပြီလား" ဆိုတဲ့ စာသားလေးတွေပဲ ရှိတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျွန်တော် အမေ့နံပါတ်ကို "Block" လုပ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲမှာ အမေ ပါဝင်ခွင့်မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေထဲမှာ အမေ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိစေရဘူးလို့ ကျွန်တော် သန္နိဋ္ဌာန်ချခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ကျွန်တော့်ဆီကို နယ်က ဖုန်းတစ်လုံး ဝင်လာတယ်။ အမေ့ရဲ့ အိမ်နီးချင်းဆီကပါ။ "လင်းထက်... မင်းအမေ ဆုံးပြီ" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းတာထက် "အင်း... ပြီးသွားပြီပေါ့" ဆိုတဲ့ သက်ပြင်းချသံက အရင်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် နယ်ကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ အိမ်စုတ်လေးထဲမှာ အမေဟာ အေးစက်စက် လဲလျောင်းနေတယ်။ အမေ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် မျက်ရည်မကျခဲ့ဘူး။ "အမေ နားလိုက်ပါတော့" လို့ပဲ စိတ်ထဲက ရေရွတ်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ သံသေတ္တာအိုလေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့...
အခန်း (၆)
သေတ္တာထဲမှာ ကျွန်တော် Block ထားလို့ အမေ ပို့လို့မရတော့တဲ့ စာတွေ အပုံလိုက်ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ ကျွန်တော် အမေ့ဆီကို "နှုတ်ပိတ်ခ" အနေနဲ့ တစ်လတစ်ခါ ပို့ပေးခဲ့တဲ့ ငွေတွေဟာ တစ်ပြားမှ မလျော့ဘဲ ရှိနေတယ်။ အဲဒီထက် ပိုဆိုးတာက ဆေးမှတ်တမ်းတစ်ခုပဲ။ အမေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက ကင်ဆာရောဂါ ခံစားနေရတာ။ ကျွန်တော့်ကို ကုသစရိတ် တောင်းရင် အလုပ်ရှုပ်မှာစိုးလို့ အမေဟာ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးစာအိတ်ထဲမှာတော့ စာရွက်ဟောင်းလေးတစ်ရွက် ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစာရင်း။ အဲဒီမှာ အမေ့နာမည်က "ဒေါ်ပျက်" မဟုတ်ဘူး။ "ဒေါ်မပျက်" တဲ့။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က အမေ့နာမည်ကို မခေါ်တတ်လို့ "ပျက်ပျက်" လို့ ခေါ်ရာကနေ လူတွေက ဒေါ်ပျက်လို့ လိုက်ခေါ်ကြတာကို အမေက သားပေးတဲ့ နာမည်မို့လို့ဆိုပြီး ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံခဲ့တာ။ အဆိုးဆုံး အမှန်တရားကတော့... ကျွန်တော်ဟာ အမေ့ရဲ့ အရင်းခေါက်ခေါက် သားမဟုတ်ဘူး။ အမေ ထမင်းချက်ပေးနေတဲ့ အိမ်က အိမ်ဖော်မလေး တစ်ယောက် အရှက်ရပြီး စွန့်ပစ်သွားတဲ့ ကလေးကို အမေက ကောက်ယူမွေးစားခဲ့တာ။ အမေ့ မျက်နှာက အမာရွတ်ဟာလည်း ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က မီးဖိုနား ဆော့ရင်း မှောက်ကျမယ့် ဆီပူအိုးကို အမေက သူ့မျက်နှာနဲ့ ကာပေးခဲ့လို့ ရလာခဲ့တာ။
အခန်း (၇)
ကျွန်တော် အမေ့အလောင်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ကျလိုက်မိတယ်။ "အမေ... အမေ..." လို့ ခေါ်ပေမယ့် ပြန်ထူးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုတွေ နောက်ကို လိုက်နေတဲ့အချိန်မှာ အမေဟာ ကျွန်တော့်ကို ချစ်တဲ့စိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ဘဝကို တိတ်တဆိတ် ပေးဆပ်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ "မပျက်မ" ရဲ့ သားဖြစ်ခွင့်ရခဲ့ပါလျက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် "ပျက်စီးနေတဲ့ လူသား" တစ်ယောက်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့မိတယ်။ အခုတော့ အမေ့ကို တောင်းပန်ဖို့တောင် အချိန်မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ စည်းစိမ်တွေ၊ ဂုဏ်ဒြပ်တွေဟာ အမေ့ရဲ့ သွေးနဲ့ ချွေးတွေရှေ့မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - မိဘဆိုတာ နောက်ကျမှ နားလည်ရမယ့် ပဟေဠိတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အချိန်ရှိခိုက် တန်ဖိုးထားရမယ့် အသက်ရှူသံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အချစ်ကို ဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ လဲလှယ်မိတဲ့နေ့ဟာ သင့်ဘဝရဲ့ အရှုံးဆုံးနေ့ ဖြစ်လိမ့်မည်။