အခန်း (၁) အလင်းဖျော့ဖျော့အောက်က အရိပ်များ
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံရဲ့ လေထုက အေးစိမ့်နေပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က ပေါင်ဒါအထပ်ထပ်နဲ့ မိတ်ကပ်တွေကတော့ အဖျားတက်နေသလို ပူလောင်နေဆဲပါ။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းမကြီးတစ်ခုဘေးမှာ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက် ရပ်နေရင်း ကျွန်မရဲ့ အရိပ်ကို ကျွန်မ ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ရှည်လျားပြီး ကောက်ကွေးနေတဲ့ အဲဒီအရိပ်က ကျွန်မထက်တောင် ပိုပြီး သန့်ရှင်းနေသလိုပဲ။ လူတွေက ကျွန်မတို့ကို လမ်းမပေါ်က မိန်းမပျက်တွေလို့ ခေါ်ကြတယ်။ အဲဒီစကားလုံးက နားထဲဝင်လာတိုင်း နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ထိုးသလို ခံစားရပေမဲ့ ကျွန်မ ပြုံးပြနိုင်ရမယ်။ အဲဒီအပြုံးက ကျွန်မရဲ့ ထမင်းအိုးဖြစ်သလို ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူအတွက် ဆေးတစ်ခွက်လည်း ဖြစ်နေလို့ပါ။
ကျွန်မ နာမည် မေ။ ဒီလောကထဲကို ရောက်လာတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားနေရတာကို ဘယ်သူကမှ ဂုဏ်မယူဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။ အိမ်မှာ ကျောက်ကပ်ရောဂါနဲ့ လှဲနေတဲ့ ကျော်စွာအတွက် ကျွန်မမှာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကလွဲလို့ ဘာမှ အရင်းအနှီးမရှိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂) နွေးထွေးခဲ့ဖူးသော ကတိများ
ကျော်စွာနဲ့ ကျွန်မက ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ။ သူက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ မိဘတွေမရှိတော့တဲ့အချိန်၊ ကျွန်မ အထီးကျန်နေတဲ့အချိန်မှာ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က သူ့မှာ ကျောက်ကပ်ရောဂါရှိမှန်း သိလိုက်ရချိန်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်တွေ အမှောင်ကျသွားခဲ့တယ်။
ဆေးဖိုးက တစ်လကို သိန်းချီကုန်တယ်။ ကျွန်မတို့လို ပညာမတတ်၊ အခြေခံလူတန်းစားတွေအတွက် အဲဒီငွေက ကောင်းကင်က ကြယ်ကို လှမ်းဖမ်းရသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူဖြစ်ချင်တာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်ခဲ့တယ်။ သူ အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ ကျွန်မ ဆုတောင်းခဲ့တယ်။ ညတိုင်း သူက ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလေ့ရှိတယ်။ မေ... ငါ့ကြောင့် နင်ပင်ပန်းနေပြီ။ ငါသာ ကျန်းမာလာရင် နင့်ကို ဒီဘဝကနေ ဆွဲထုတ်ပါ့မယ် တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ ခါးသက်တဲ့ ညတွေကို ဖြတ်သန်းဖို့ ခွန်အားတွေ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၃) မသင်္ကာမှုရဲ့ အရိပ်အယောင်
ဒီနေ့ညက ထူးထူးခြားခြား ပိုအေးတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျော်စွာဆီက စာတိုတစ်စောင်မှ ရောက်မလာဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူက ဆေးသောက်ပြီးပြီလား၊ အိပ်တော့မလား ဆိုတဲ့ ဂရုစိုက်စကားလေးတွေ ပို့တတ်စမြဲ။ ကျွန်မ ဖုန်းခေါ်ကြည့်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ စိုးရိမ်စိတ်က တားမရအောင် ဖြစ်လာတယ်။ သူများ ဝေဒနာဖောက်နေသလား။ ဆေးရုံတင်လိုက်ရပြီလား။
ကျွန်မ ရထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီည အလုပ်ဆက်မလုပ်တော့ဘူး။ သူ့ဆီကို အမြန်ဆုံး သွားရမယ်။ ကျွန်မ အငှားယာဉ်တစ်စီးကို တားပြီး သူရှိရာ မြို့စွန်က အိမ်လေးဆီကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့မိတယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ အဆိုးဆုံးတွေကိုပဲ တွေးနေမိတာ။
အခန်း (၄) နက်ရှိုင်းလာသော သံသယ
အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ မီးရောင်ဖျော့ဖျော့လေး လင်းနေတာ တွေ့ရတယ်။ ခြံတံခါးကလည်း စေ့ရုံလေး စေ့ထားတာ။ ကျွန်မ ရင်တွေ တုန်နေတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေသံဖွဖွနင်းပြီး အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ ဆေးပုလင်းတွေ၊ ဆေးထုပ်တွေ ရှိမနေဘူး။ အဲဒီအစား ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တန်ဖိုးကြီး ဝိုင်ပုလင်းတွေနဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ အရသာရှိမယ့် မုန့်တွေ ပြည့်နေတယ်။
အိပ်ခန်းထဲကနေ ရယ်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီရယ်သံက ကျွန်မ ရင်ကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ အဲဒါ ကျော်စွာ့အသံ။ ရောဂါသည်တစ်ယောက်ရဲ့ အသံမျိုးမဟုတ်ဘဲ လန်းဆန်းတက်ကြွနေတဲ့ အသံ။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ရပ်သွားတယ်။ နှလုံးခုန်သံက နားထဲမှာ ဒိန်းဒိန်းနဲ့ မြည်နေတယ်။
အခန်း (၅) နှလုံးသား ပြိုလဲခြင်း
ကျွန်မ တံခါးနားကို တိုးကပ်သွားပြီး ဟထားတဲ့ တံခါးကြားကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မ ကမ္ဘာကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျော်စွာဟာ ကုတင်ပေါ်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်မောနေတယ်။ သူ့ပုံစံက ဘာရောဂါမှ ရှိတဲ့ပုံမပေါက်ဘူး။ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပဲ။
မေကတော့ အခုချိန်ဆို လမ်းမပေါ်မှာ ဧည့်သည်ရှာနေလောက်ပြီ။ သနားစရာကောင်းတဲ့ မိန်းမ။ သူ ပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ငါတို့ ဒီလောက် စည်းစိမ်ခံနေရတာ သူ သိသွားရင် ဘယ်လိုနေမလဲမသိဘူး ကျော်စွာက အဲဒီမိန်းကလေးကို ဖက်ရင်း ပြောနေတာ။
ဟိုမိန်းကလေးက ပြန်ပြောတယ်... ရှင်ကလည်း ရက်စက်လိုက်တာ။ သူ့မှာတော့ ရှင့်အတွက်ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် အရှက်မရှိ ရောင်းစားနေတာ။
ကျော်စွာက ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်ပြီး... အရှက်? လမ်းမပေါ်က မိန်းမပျက်မှာ အရှက်ရှိလို့လား။ သူက ငါ့အတွက်တော့ ငွေထုတ်စက်ပဲ။ သူ့မှာ ငါ့အပြင် ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ငါ နည်းနည်းလောက် နေမကောင်းချင်ယောင်ဆောင်ပြလိုက်ရင် သူကတော့ အသေအလဲ လုပ်ကျွေးမှာပဲ။
အခန်း (၆) အမှန်တရားရဲ့ ထိုးနှက်ချက်
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကနေ သွေးတွေ အန်ထွက်လာသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ရောင်းစားခဲ့တာ ခန္ဓာကိုယ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ အနာဂတ်နဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ပုံအောပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူကိုယ်တိုင်က ကျွန်မကို မိန်းမပျက်လို့ ခေါ်ပြီး လှောင်ပြောင်နေတယ်။
ကျွန်မ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကျွန်မကို ကြည့်ကြတယ်။ ကျော်စွာ့ မျက်နှာက ဖြူလျော့သွားတယ်။
မေ... နင်... နင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး...
ကျွန်မ စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘူး။ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေပေမဲ့ အသံကတော့ ထွက်မလာဘူး။ ကျွန်မ လက်ထဲက ပိုက်ဆံထုပ်ကို သူ့မျက်နှာတည့်တည့်ကို ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေဟာ ကျွန်မရဲ့ အရှက်တွေ၊ ညစ်ပတ်ပေရေမှုတွေနဲ့ လဲလှယ်ထားတာတွေ။
နင်... နင် ငါ့ကို သတ်လိုက်တာထက် ပိုရက်စက်တယ် ကျော်စွာ။ ကျွန်မ အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ ကျွန်မ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ အမှန်တရားက ဒါလား။ နင် နေမကောင်းဘူးဆိုတာ မုသားလား။
ကျော်စွာက ခဏတော့ မျက်နှာပျက်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပြန်ပြောတယ်... အေးလေ... သိသွားတော့လည်း ပြီးတာပဲ။ နင့်လို မိန်းမမျိုးက ဒီအလုပ်ကလွဲလို့ ဘာလုပ်တတ်မှာလဲ။ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ။ နင့်ကို အလုပ်လုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ပေးထားတာ။
အခန်း (၇) လမ်းမပေါ်သို့ အပြန်
ကျွန်မ အိမ်ထဲကနေ ယိုင်တိယိုင်တိုင်နဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ စကျနေပြီ။ မိတ်ကပ်တွေက မျက်ရည်နဲ့ရောပြီး စီးကျနေတာ ကျွန်မ သိတယ်။ လမ်းမပေါ်က လူတွေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ရှုံ့မဲ့နေကြတယ်။ သူတို့အမြင်မှာ ကျွန်မက ရွံစရာကောင်းတဲ့ မိန်းမပျက်။
ကျွန်မ ရယ်ချင်လာတယ်။ တကယ်တော့ လောကကြီးမှာ ကျွန်မတို့ထက် ပိုပြီး ပျက်စီးနေတဲ့သူတွေ ရှိသေးတာပဲ။ ကျွန်မက ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ရောင်းတာ။ ကျော်စွာတို့လို လူတွေကတော့ လူသားဆန်မှုနဲ့ အသည်းနှလုံးကိုပါ ရောင်းစားနေကြတာ။
ကျွန်မ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်နေမိတယ်။ အရင်လို တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ဘဝအတွက်။ ကျွန်မမှာ ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သိလိုက်ရတယ်။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ။ တစ်ခါ ကွဲအက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ အမှန်တရားဆိုတာ တခါတလေကျတော့လည်း သိခွင့်ရတာထက် မသိဘဲ သေသွားတာကမှ ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းဦးမယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်အတွက်ကြောင့် ပေးဆပ်ခြင်းသည် မြတ်သော်လည်း၊ မထိုက်တန်သူအတွက် ဘဝကို ပုံအောခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လောကတွင် အပြင်ပန်း ပျက်စီးနေသူများထက် စိတ်ဓာတ် ပုပ်သိုးနေသူများက ပို၍ ကြောက်စရာကောင်း၏။