အမည်မသိ ကိုယ်ဝန်

 အခန်း (၁) — အစပြုခြင်း

မိုးရေစက်တွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို တဖျောက်ဖျောက် ရိုက်ခတ်နေတယ်။ အခန်းထဲမှာတော့ ဖျော့တော့တော့ မီးရောင်အောက်မှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ငုတ်တုတ်လေး ထိုင်နေမိတယ်။ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ဆီးစစ်တံလေးပေါ်က အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားစေခဲ့တာပါ။ အဲဒီမျဉ်းနှစ်ကြောင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ ပျော်ရွှင်စရာ သတင်းစကား မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါဟာ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ ပျက်စီးခြင်း နိဒါန်းဆိုတာကို အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့သေးဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က နွေ။ နွေဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး အထီးကျန်ခဲ့ရတာပါ။

အခန်း (၂) — နီးစပ်ခြင်း

သူ့နာမည်က မင်း။ မင်းက ကျွန်မဘဝထဲကို မထင်မှတ်ဘဲ ဝင်လာခဲ့တဲ့ နွေဦးလေပြေလိုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ ရုံးမှာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ရင်း နီးစပ်ခဲ့ကြတာ။ မင်းက စကားနည်းပေမယ့် ဂရုစိုက်တတ်တယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့နေ့တွေမှာ ဆေးဝယ်ပေးတတ်တာ၊ မိုးရွာရင် ထီးလေးတစ်လက်နဲ့ ဘတ်စကားမှတ်တိုင်အထိ လိုက်ပို့ပေးတတ်တာတွေက ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ မင်းက ကျွန်မကို ကတိတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ "နွေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ် နွေ့အနားမှာ ရှိနေမှာပါ" တဲ့။ အဲဒီစကားကို ကျွန်မက အသက်ထက်မက ယုံကြည်ခဲ့တာ။

အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း

အဲဒီနေ့က ကျွန်မ မင်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး တွေ့ဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ သက်ရှိတစ်ခု ရှိနေပြီဆိုတဲ့အကြောင်း၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရလဒ်လေးအကြောင်းကို ရင်ခုန်စွာနဲ့ ပြောပြဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့တာ။ ရင်ထဲမှာတော့ ကြောက်စိတ်ဝက်၊ ဝမ်းသာရိပ်ဝက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်မ ထင်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ မင်းက တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဒါ... ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား နွေ" လို့ မေးခဲ့တယ်။ အဲဒီမေးခွန်းက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပဲ။ "ကိုယ့်ကို အချိန်ခဏပေးပါဦး" လို့ ပြောပြီး မင်း ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျွန်မ မင်းကို နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံရိပ်ပဲ။

အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ

နောက်ရက်တွေမှာ မင်းဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ခဲ့တယ်။ မကိုင်ဘူး။ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့တယ်။ Seen ပြပေမယ့် ပြန်စာ မလာဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အသည်းတွေ ကွဲအက်နေပြီ။ ရုံးမှာလည်း မင်း အလုပ်ထွက်သွားပြီလို့ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ လဲကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို လူတွေက ကဲ့ရဲ့ကြတယ်။ "ဖအေမရှိတဲ့ ကလေးကို လွယ်ထားရတာ" ဆိုတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကျွန်မကို ဝိုင်းကြည့်ကြတယ်။ မိဘတွေကလည်း ကျွန်မကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ မင်း ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေက အခုတော့ ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေတဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။

အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း

ကိုယ်ဝန်လရင့်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကလည်း တစတစ ပြိုလဲလာခဲ့တယ်။ ညတိုင်း ကျွန်မ ငိုတယ်။ မင်းကိုလည်း မုန်းတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ရွံတယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက လှုပ်ရှားလာတိုင်း "ဒီကလေးက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရောက်လာတာလား" ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်တယ်။ အစားမစားနိုင်၊ အိပ်မပျော်နဲ့ ကျွန်မဟာ လူသေတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတစ်လေကျရင် ဒီကလေးကို မွေးရမှာထက် အတူတူ သေသွားလိုက်တာက ပိုကောင်းမလားလို့တောင် တွေးမိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေးတွေက ကျွန်မကို ရှင်သန်အောင် ဆွဲထားပြန်တယ်။

အခန်း (၆) — အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

ဗိုက်နာလာတဲ့နေ့က မိုးတွေ အရူးအမူး ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံကို အနိုင်နိုင် သွားခဲ့ရတယ်။ ကလေးကို မွေးဖွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မရဲ့ ဘေးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ကလေးရဲ့ ငိုသံလေးကို ကြားရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒါက ချစ်ခြင်းလား၊ နာကျင်ခြင်းလား ကျွန်မ မခွဲခြားတတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ကျွန်မဆီကို ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာတယ်။ "ဒါ... မင်း နွေ့ကို ပေးခိုင်းထားတာ။ သူ မရှိတော့ဘူး နွေ" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်မိတယ်။

မင်းက ကျွန်မကို ထားသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ ကုသလို့မရတဲ့ ဦးနှောက်အကျိတ်ရောဂါ ရှိနေတာကို ကျွန်မကို မပြောခဲ့တာ။ သူ ကျွန်မကို တွေ့ဖို့လာတဲ့နေ့က သူ လမ်းမှာတင် သတိလစ်လဲကျသွားခဲ့တာ။ သူ ဆေးရုံမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရပေမယ့် ကျွန်မကို ဒုက္ခမပေးချင်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးခိုင်းခဲ့ဘူး။ သူ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးတွေနဲ့ ကျွန်မအတွက် ရေးထားတဲ့ နောက်ဆုံးစာလေး။ "နွေ... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ နွေ့ကို ပစ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ် မရှိတော့တဲ့နောက် နွေနဲ့ ကလေးအတွက် အဆင်ပြေအောင် ကိုယ် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ကလေးကို ကိုယ့်ကိုယ်စား ချစ်ပေးပါ" တဲ့။

အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ

ကျွန်မ လက်ထဲက စာရွက်လေးက မျက်ရည်တွေနဲ့ စိုရွှဲကုန်တယ်။ ကျွန်မ မင်းကို မုန်းခဲ့မိတာတွေ၊ မင်းကို အထင်လွဲခဲ့မိတာတွေအတွက် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ထွက်မတတ် နာကျင်ရတယ်။ အမည်မသိ ကိုယ်ဝန်လို့ လူတွေ ကဲ့ရဲ့ခဲ့ကြတဲ့ ဒီကလေးဟာ အခုတော့ ကျွန်မအတွက် တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ မင်း မရှိတော့ပေမယ့် မင်းရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေက ဒီကလေးလေးထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် နောင်တတွေကတော့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်မတို့ မြင်နေရတဲ့ အမှန်တရားဟာ တကယ့် အမှန်တရား မဟုတ်တတ်ဘူး။ စကားလုံးတွေက လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်သလို၊ နှုတ်ဆိတ်နေခြင်းကလည်း တစ်ဘဝလုံးစာ နောင်တတွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်ပါတယ်။ ချစ်ခြင်းမှာ နားလည်မှုထက် ပွင့်လင်းမြင်သာမှုက ပိုပြီး အသက်ဝင်ပါတယ်။