မိုးသည်တဲ့ ညတစ်ည
အခန်း (၁) — အစပျိုးခြင်း
ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက နားထဲမှာ ဆူညံလွန်းနေတယ်။ ကျွန်မ အခန်းထောင့်မှာ ကတ်သီးကတ်သတ် ထိုင်နေရင်း လက်ထဲက ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ရေငွေ့တွေကြောင့် မှန်ချပ်က ဝေဝါးနေသလို ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ကလည်း ဒီလိုပဲ အမြင်မကြည်လင်တော့ဘူး။ အပြင်မှာ မိုးက သည်းသည်ထက် သည်းလာတယ်။ ဒီလိုမိုးသည်တဲ့ ညမျိုးမှာပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကျွန်မတို့ စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က တစ်ဖက်လူကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်တတ်တာပဲ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို အခုလို သေလုမတတ် နာကျင်စေမယ်မှန်း ကြိုသိခဲ့ရင် အဲဒီမိုးညမှာ ကျွန်မ အပြင်မထွက်ခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၂) — ချည်နှောင်မှု
ရဲထက်က ဆေးကျောင်းသားတစ်ယောက်။ သူက တက်ကြွတယ်၊ ရည်မှန်းချက်ကြီးတယ်။ ကျွန်မကတော့ ရိုးရိုးလေးပဲ။ သူ စာမေးပွဲဖြေခါနီးတိုင်း ကျွန်မ သူ့အတွက် ဟင်းတွေချက်ပေးတယ်၊ သူ ညဘက် စာကျက်ရင် ဘေးကနေ အဖော်လုပ်ပေးတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "မင်းသာမရှိရင် ငါ့ဘဝက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး သန္တာ၊ ငါ ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်လာရင် မင်းကို ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေး ဖြစ်စေရမယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မ သူ့စကားတွေကို ရင်ထဲအထိ ယုံခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာလုံးက သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာပဲ လည်ပတ်နေခဲ့တာ။
အခန်း (၃) — အလှည့်အပြောင်း
အရာအားလုံးဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ရဲထက် ကျွန်မဆီကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ သူ့အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။ သူ ကားတိုက်မိပြီတဲ့။ သူ သောက်ထားတယ်၊ ပြီးတော့ တိုက်မိတဲ့လူက လမ်းဘေးက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်။ အဲဒီလူက နေရာမှာတင် ဆုံးသွားတယ်။ ရဲထက်ရဲ့ အနာဂတ်၊ သူ့ရဲ့ ဆရာဝန်ဘဝ၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ အားလုံးက အဲဒီညမှာတင် ပြာကျသွားတော့မယ့် အခြေအနေ။ သူ ငိုနေတယ်၊ "ငါ ထောင်ကျသွားရင် ငါ့ဘဝ ပြီးပြီ သန္တာ၊ ငါ့အမေကို ဘယ်သူကြည့်မလဲ" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူသွားတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။
အခန်း (၄) — ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော ပဋိပက္ခ
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ရဲထက် ကားမောင်းတာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ မောင်းတာပါလို့ ရဲစခန်းမှာ ဝန်ခံဖို့။ ရဲထက်က ကနဦးမှာ ငြင်းပေမယ့် သူ့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို လက်ခံဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက အဲဒီမှာတင် မပြီးဘူး။ တိုက်မိတဲ့လူရဲ့ မိသားစုက သြဇာရှိတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို ထောင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး ပုပ်သိုးသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ရဲထက်ရဲ့ အဖေကလည်း ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်။ သူက ကျွန်မကို သီးသန့်လာတွေ့တယ်။ "သမီး ရဲထက်ကို ချစ်ရင် သူ့ဘဝထဲက ထွက်သွားပေးပါ၊ သမီးမှာ လူသတ်မှု ရာဇဝင်ရှိသွားပြီ၊ သူက ဆရာဝန်ဖြစ်မယ့်သူ၊ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ကို ဇနီးအဖြစ် ထားလို့မရဘူး" တဲ့။
အခန်း (၅) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု
ကျွန်မ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ရဲထက်ဆီက စာတိုတစ်စောင် ရောက်နေတယ်။ "ငါ့အဖေ ပြောတာ မှန်တယ် သန္တာ၊ ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်၊ မင်းကို ငါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" တဲ့။ စာကို ဖတ်ပြီး ကျွန်မ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မက သူ့အတွက် ဘဝကို ပေးဆပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မမှာ အခု အမှုရင်ဆိုင်နေရတယ်၊ အလုပ်ပြုတ်တယ်၊ မိဘတွေက အရှက်ရလို့ ကျွန်မကို အိမ်က နှင်ချတယ်။ သူကတော့ အခုအချိန်မှာ အေးအေးဆေးဆေး စာမေးပွဲဖြေနေပြီ။ ကျွန်မ သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်တယ်၊ မကိုင်ဘူး။ စာပို့တယ်၊ Seen ဖြစ်ပေမယ့် ပြန်စာမလာဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့ဘဝအတွက် အသုံးချခံရတဲ့ လှေကားထစ်တစ်ခုသက်သက်ပဲလား။
အခန်း (၆) — အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု
ဒီနေ့က ကျွန်မ ထောင်မကျအောင် ငွေပေးပြီး ညှိနှိုင်းရမယ့် နောက်ဆုံးည။ ဒါပေမဲ့ ငွေက ကျွန်မမှာ မရှိဘူး။ ရဲထက်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ သူ့အိမ်ရှေ့ကို ကျွန်မ သွားခဲ့တယ်။ မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ခြံဝင်းထဲမှာ သူနဲ့ တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရယ်မောပြီး ကားပေါ်တက်နေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့ဆေးကျောင်းက အဖော်ပဲ။ သူ ကျွန်မကို မြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကားမောင်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ မိုးရေထဲမှာ ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အနစ်နာခံမှုဟာ သူ့အတွက်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ သူ ကျွန်မကို ကယ်တင်မယ့်အစား အမှောင်ထဲမှာ ပစ်ထားခဲ့ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၇) — နိဂုံးနှင့် သင်ခန်းစာ
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အပြစ်အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးပြီး ထောင်ဒဏ် ကျခံလိုက်ရတယ်။ သူကတော့ အောင်မြင်တဲ့ ဆရာဝန်ကြီး ဖြစ်သွားပြီလို့ သတင်းစာထဲမှာ ဖတ်ရတယ်။ လူတွေက သူ့ကို သူရဲကောင်းလို့ ခေါ်ကြပေမယ့် ကျွန်မကတော့ နာမည်ပျက်နဲ့ လူသတ်သမား ဖြစ်နေတုန်းပဲ။
တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ မိုးစက်တွေကြားမှာ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတာက— တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်က သူတစ်ပါးအတွက် မီးအိမ် ဖြစ်ပေးခဲ့ပေမယ့်၊ အလင်းရောင် ရသွားတဲ့အခါ အဲဒီလူက ကိုယ့်ကို အမှောင်ထဲမှာ အမှိုက်လို ပစ်ထားခဲ့တတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။
သင်ခန်းစာ- တစ်ဖက်လူအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပြီး ပေးဆပ်ခြင်းသည် အချစ်မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ပါ၊ သို့သော် မိမိ၏ တန်ဖိုးကိုမူ မည်သူ့အတွက်မျှ အဆုံးရှုံးမခံပါနှင့်။