မာယာများတဲ့ သဇင်

 မာယာများတဲ့ သဇင်

အခန်း (၁)

သဇင်ဆိုတာ အေးမြတဲ့ ဆောင်းရာသီမှာမှ ပွင့်တတ်တဲ့၊ မြင့်မြတ်လွန်းတဲ့ ပန်းတစ်မျိုးလို့ ကျွန်တော် အမြဲယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးသည် သဇင်ကလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။ ဖြူစင်တယ်၊ နုနယ်တယ်၊ ပြီးတော့ တန်ဖိုးထားရလွန်းသူပေါ့။ ကျွန်တော်က သာမန်ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဝကနေ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလေးတစ်ခုကို ရုန်းကန်ထူထောင်နေရတဲ့လူ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားအင်က သဇင်ရဲ့ အပြုံးတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ခရီးထွက်တိုင်း၊ အလုပ်တွေပိနေတိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သဇင် ပြင်ပေးထားတဲ့ ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်နဲ့ ခေါင်းလျှော်ပေးတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာပဲပေါ့။ ကျွန်တော် သူမကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဏ်အကောင့်တွေ၊ အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်တွေကအစ သူမ လက်ထဲမှာပဲ ရှိခဲ့တာ။

အခန်း (၂)

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကပေါ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ကျော်သူနဲ့ သဇင်ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။ ကျော်သူက ကျွန်တော့်ထက် အောင်မြင်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်။ သူက ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ လုပ်ပေးခဲ့သလို၊ အကြံဉာဏ်တွေလည်း အမြဲပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် အတူတူ ထမင်းစားကြတယ်၊ ပျော်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အယုံကြည်ရဆုံးလူ နှစ်ယောက်ကို ပြပါဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကိုပဲ ကျွန်တော် လက်ညှိုးထိုးမိမှာပါ။ သဇင်က ကျော်သူ့ကို အစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်လို လေးစားတယ်၊ ကျော်သူကလည်း သဇင်ကို ညီမလေးတစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်တယ်။ အဲဒီတုန်းက အရာအားလုံးက လှပလွန်းတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အဲဒီယုံကြည်မှုတွေပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃)

စပြောင်းလဲလာတာက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကပါ။ သဇင်ရဲ့ ဖုန်းက အရင်ကလို ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလေ့မရှိတော့ဘူး။ အမြဲတမ်း Silent လုပ်ထားတတ်သလို၊ ဖုန်းလာရင်လည်း အခန်းအပြင်ထွက် ပြောတတ်လာတယ်။ ကျွန်တော် မေးရင်လည်း "အမေတို့အိမ်ကပါ ကိုရယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်တော် ကျေနပ်ခဲ့ရပြန်ရော။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင် သူ မကိုင်ဘူး။ ပြီးမှ "ဖုန်းအားသွင်းထားလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးပဲ ပြန်လာတတ်တယ်။ Seen ဖြစ်နေပေမယ့် နာရီဝက်လောက်ကြာမှ ပြန်လာတဲ့ စာတွေကြားမှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တစ်မျိုးကြီး ခံစားလာရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ပြန်ဆူမိတယ်။ "မင်း မိန်းမကို မင်း မယုံဘူးလား မင်းသူ" ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သံသယဆိုတာကလည်း မီးခိုးလိုပဲ၊ အပေါက်လေးတစ်ခုရှိရင် တိုးထွက်လာတာပဲ မဟုတ်လား။

အခန်း (၄)

တစ်ရက်တော့ ကျွန်တော် ခရီးကနေ အစီအစဉ်မရှိဘဲ စောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ အိမ်ထဲမှာ သဇင်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲမှာ ကျော်သူ သုံးနေကျ ရေမွှေးနံ့ သင်းသင်းလေး ကျန်နေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကုတင်ဘေးက စားပွဲပေါ်မှာ သဇင် မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် မဖတ်သင့်မှန်း သိပေမယ့် လက်တွေက တုန်ယင်နေခဲ့ပြီ။ စာမျက်နှာတွေကြားထဲမှာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ညှပ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ပုံမဟုတ်ဘူး။ သဇင်နဲ့ ကျော်သူ နှစ်ယောက်တည်း ရိုက်ထားတဲ့ပုံ။ ကျော်သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ သဇင်က သိပ်ကို ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့။ စာမျက်နှာတွေထဲမှာ ရေးထားတာက "ဒီနေ့တော့ ကိုမင်းသူကို လိမ်ပြီး ကိုကျော်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပြန်ပြီ။ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပေမယ့် ကိုကျော်မရှိရင် ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘူး" တဲ့။ ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလိုပဲ။

အခန်း (၅)

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတွေတောက်နေပြီ။ အဲဒီညမှာ သဇင် အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်တော် ဘာမှမသိသလိုပဲ နေခဲ့တယ်။ သူမကတော့ အရင်လိုပဲ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် ကော်ဖီဖျော်ပေးနေတုန်း။ ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။ "သဇင်... ကိုယ့်ကို ချစ်လား" လို့။ သူမက ရယ်ရင်းနဲ့ "ဘာတွေမေးနေတာလဲ ကိုရယ်၊ မချစ်လို့ပဲ လက်ထပ်ထားတာလား" တဲ့။ အဲဒီ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပဲ။ သူမရဲ့ မာယာတွေက ဘယ်လောက်တောင် နက်ရှိုင်းနေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အံ့ဩမိတယ်။ အဲဒီနောက် ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော့်လုပ်ငန်းက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ အားလုံး ကျော်သူ့ဆီ ရောက်သွားတာကို သိလိုက်ရတယ်။ သဇင်က ကျွန်တော့်လက်မှတ်ကို အတုထိုးပြီး ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လွှဲပေးခဲ့တာပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ဘဝကိုပါ ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ။

အခန်း (၆)

နောက်ဆုံးတော့ အားလုံးဟာ အဆုံးသတ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ လက်ပူးလက်ကြပ် မိခဲ့တယ်။ သဇင်က ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ ထိတ်လန့်သွားမယ့်အစား အေးအေးဆေးဆေးပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။ ကျော်သူကတော့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးနဲ့ "မင်း သိသွားပြီပဲ မင်းသူ၊ ငါတို့က အစကတည်းက ချစ်ခဲ့ကြတာ။ မင်းဆီက ငွေတွေနဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို လိုချင်လို့ သဇင်က မင်းကို အသုံးချခဲ့တာ" တဲ့။ ကျွန်တော် သဇင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမ မျက်ဝန်းထဲမှာ နောင်တ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိဘူး။ "ကိုမင်းသူ... ရှင်က သိပ်အူအလွန်းလို့ ကျွန်မ ငြီးငွေ့နေပြီ။ ရှင် ပေးနိုင်တာထက် ကိုကျော်က ပိုပေးနိုင်တယ်" တဲ့။ ကျွန်တော့် ပါးစပ်က ဘာစကားမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက တုန်ယင်နေပြီး အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သဇင်ဟာ အဆိပ်ရှိတဲ့ သဇင် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။

အခန်း (၇)

အခုတော့ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။ အိမ်၊ လုပ်ငန်း၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသား။ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ကျွန်တော့်ဆီက လုယူသွားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေကြမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာတစ်ခုက သဇင်ကို ကျွန်တော် မမုန်းနိုင်သေးတာပဲ။ မုန်းဖို့ထက် သူမ ပေးခဲ့တဲ့ အတုအယောင် အချစ်တွေကိုတောင် ကျွန်တော် တမ်းတနေမိသေးတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ပေါ့။ သဇင်ဆိုတဲ့ အမည်နာမနောက်က မာယာတွေကြားမှာ ကျွန်တော် အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်တာက ကိုယ့်လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ အပ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်။ အနာဂတ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အမှောင်ထုပဲ။ နာကျင်မှုတွေက အချိန်ကြာလာရင် ပျောက်သွားနိုင်တယ်လို့ ပြောကြပေမယ့် သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ အနာကတော့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အမာရွတ်အဖြစ် ထာဝရ ကျန်ရှိနေတော့မှာပါ။

သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိသလဲဆိုတာကို သင် ဘယ်တော့မှ အပြည့်အဝ မသိနိုင်ဘူး။ အချစ်ဆိုတာ မျက်စိကန်းစေရုံတင်မကဘူး၊ သင့်ဘဝကိုပါ သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။