အခန်း (၁)
ကျွန်မနာမည် "နွေ" ပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေနဲ့ပဲ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာ။ အဖေက ဆိုက်ကားနင်းပြီး ကျွန်မကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ အဖေ့ကို အမြဲရှက်ခဲ့မိတယ်။ ဖာရာတွေနဲ့ အင်္ကျီအနွမ်း၊ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ အဖေက ကျွန်မကျောင်းရှေ့ကို လာကြိုတိုင်း ကျွန်မ ခေါင်းငုံ့ထားလေ့ရှိတယ်။ အဖေကတော့ ပြုံးလို့။ "သမီးလေး... ဗိုက်ဆာနေပြီလား" ဆိုတဲ့ အသံကိုတောင် ကျွန်မ မကြားချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့မိတာဟာ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး အပြစ်ပေါ့။
အခန်း (၂)
ကျွန်မ တက္ကသိုလ်တက်ရတော့ အဖေ ပိုပင်ပန်းလာတယ်။ တစ်နေ့ကို ထမင်းတစ်နပ်ပဲစားပြီး ကျွန်မအတွက် လစဉ်ကြေးကို ရှာပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မြို့ပေါ်က သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ မျက်နှာပန်းလှဖို့အတွက် အဖေပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အဖေ့ဆီ ဖုန်းဆက်ရင်တောင် "ပိုက်ဆံကုန်ပြီ" ဆိုတာထက် ပိုတဲ့စကား ကျွန်မ မပြောခဲ့ဘူး။ အဖေကတော့ "အေးပါ သမီးရယ်... အဖေ ရှာပေးပါ့မယ်" လို့ပဲ အမြဲ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
ဘွဲ့ရလို့ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုမှာ အလုပ်ရတော့ ကျွန်မ ပိုပြီး အတ္တကြီးလာတယ်။ အလုပ်က သူငယ်ချင်းတွေကို ကျွန်မက သူဌေးက သမီးပါလို့ လိမ်ပြောထားမိတယ်။ တစ်ရက်မှာ အဖေက ကျွန်မဆီကို နယ်ကနေ ဟင်းထုတ်လေးတွေ လာပို့တယ်။ ကျွန်မ ကုမ္ပဏီရှေ့မှာ အဖေ့ကို တွေ့တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ "အဖေ ဘာလာလုပ်တာလဲ... လူတွေ မြင်ကုန်ပြီ။ ပြန်တော့" လို့ အော်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ အဖေ့လက်ထဲက ဟင်းထုတ်လေး တုန်သွားတာကို ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၄)
ကျွန်မ ချစ်သူက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုကပါ။ သူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စကားပြောတော့ ကျွန်မ အဖေ့အကြောင်းကို ထပ်လိမ်မိပြန်တယ်။ "ကျွန်မ အဖေက နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ" လို့ပေါ့။ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရက်သတ်မှတ်တော့ ကျွန်မ အဖေ့ဆီ ပြန်သွားတယ်။ အဖေ့ကို မင်္ဂလာဆောင် လာဖို့ ပြောပေမယ့် တစ်ခုတော့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ "အဖေ... မင်္ဂလာဆောင်ရင် အဝေးကပဲ ကြည့်ပေးပါ။ သမီး ယောက္ခမတွေရှေ့မှာ အဖေ့ကို မိတ်မဆက်ချင်ဘူး" တဲ့။
အခန်း (၅)
မင်္ဂလာဆောင်နေ့မှာ ကျွန်မ သိပ်လှနေခဲ့တယ်။ ခမ်းနားတဲ့ ဟိုတယ်ကြီးထဲမှာ လူတေတွေ စည်ကားနေပေမယ့် ကျွန်မ မျက်လုံးက လူအုပ်ကြားထဲက အဖေ့ကို လိုက်ရှာမိတယ်။ ဟိုတယ်ရဲ့ အပြင်ဘက် တံခါးဝနားမှာ အဖေ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဖေက အသစ်စက်စက် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ထားပေမယ့် အထဲကို ဝင်မလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြုံးနေတဲ့ အဖေ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတာကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရပေမယ့် ကျွန်မ လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
အိမ်ထောင်ကျပြီး သုံးနှစ်အကြာမှာ ကျွန်မ ကလေးရလာတယ်။ မိခင်ဘဝကို ရောက်တော့မှ မိဘမေတ္တာကို စပြီး နားလည်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဖေ့ဆီကို ဖုန်းမဆက်ဖြစ်တာ ကြာပြီ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မတို့ ရွာက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းလာတယ်။ "နွေ... နင့်အဖေ ဆေးရုံတင်ထားရတယ်၊ အခြေအနေ မကောင်းဘူး" တဲ့။ အဲ့ဒီစကား ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၇)
ကျွန်မ ကားကို အမြန်မောင်းပြီး နယ်ဆေးရုံကို ပြေးခဲ့တယ်။ ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ပိန်ချောင်ပြီး အသက်ရှူစက် တပ်ထားရတဲ့ အဖေ့ကို မြင်တော့ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘူး။ အဖေ့လက်တွေက ကြမ်းတမ်းနေတုန်းပဲ။ အဖေ့ရဲ့ ခေါင်းအုံးဘေးမှာ ကျွန်မ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ဓာတ်ပုံလေးကို အဖေ ပိုက်ထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့လက်ကို ကိုင်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ပေမယ့် အဖေကတော့ မျက်လုံးပွင့်မလာတော့ဘူး။
အခန်း (၈)
အဖေ ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ အဖေ့ရဲ့ အဝတ်သေတ္တာဟောင်းလေးကို ကျွန်မ ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ အထဲမှာ စာအိတ်တစ်အိတ်ရှိတယ်။ "သမီးလေး နွေအတွက်" လို့ ရေးထားတယ်။ အထဲမှာ ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်နဲ့ စာတစ်စောင် ပါလာတယ်။ "သမီးလေး... သမီးက အဖေ့ကို ရှက်မှန်း အဖေသိပါတယ်။ အဖေက သမီး ဂုဏ်ငယ်အောင် မလုပ်ချင်လို့ အဝေးကပဲ စောင့်ကြည့်ခဲ့တာပါ။ ဒီပိုက်ဆံတွေက အဖေ ဆိုက်ကားနင်းပြီး သမီး ဒုက္ခရောက်ရင် သုံးဖို့ စုထားပေးတာပါ" တဲ့။
အခန်း (၉)
စာထဲမှာ ဆက်ရေးထားတာက "သမီး မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက အဖေ အထဲဝင်ချင်ပေမယ့် အဖေ့မှာ ဖိနပ်အကောင်းစား မရှိလို့ သမီး မျက်နှာငယ်ရမှာစိုးလို့ အပြင်ကပဲ စောင့်ကြည့်ခဲ့တာပါ။ သမီးလေး ပျော်နေတာ မြင်ရတာနဲ့တင် အဖေ ကျေနပ်ပါပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ အဲ့ဒီစာကို ဖတ်ရင်း အသံထွက်အောင် ငိုမိတယ်။ ကျွန်မ ရှက်ခဲ့တဲ့ အဖေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီလောကမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံး လူသားပါလားဆိုတာ ခုမှ သိခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၁၀)
ကျွန်မ ခင်ပွန်းကို အမှန်တရားအားလုံး ပြောပြလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေ၊ အလိမ်အညာတွေကြောင့် အဖေ ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့ရမလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ "ကျွန်မက သိပ်မိုက်တဲ့ သမီးပါ" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်နေခဲ့ရတယ်။ အဖေ ရှိစဉ်တုန်းက ထမင်းတစ်နပ်တောင် ကောင်းကောင်း ကျွေးခွင့်မရခဲ့တဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့ဘူး။
အခန်း (၁၁)
အဖေ့နာမည်နဲ့ မိဘမဲ့ဂေဟာလေးတစ်ခုကို ကျွန်မ တည်ထောင်ခဲ့တယ်။ အဖေ စုပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အခြေခံပြီး ဆင်းရဲတဲ့ ကလေးတွေကို ပညာသင်ပေးခဲ့တယ်။ ကလေးတွေကို မြင်တိုင်း အဖေ့ကို ပြန်မြင်ယောင်မိတယ်။ အဖေသာ ရှိနေသေးရင် "သမီးလေး... တော်လိုက်တာ" လို့ ပြောမယ့် အသံလေးကို ကြားချင်မိပေမယ့် ခုတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းတွေပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။
အခန်း (၁၂)
အခုတော့ ကျွန်မ သမီးလေးကို အမြဲ ပြောပြလေ့ရှိတယ်။ "ဖိုးဖိုးက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး လူသား" လို့ပေါ့။ ပရိသတ်ကြီးကိုလည်း မှာချင်ပါတယ်။ မိဘဆိုတာ အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး ဆင်းရဲချင် ဆင်းရဲမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မေတ္တာကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံးပါ။ ရှိနေတုန်းမှာ တန်ဖိုးထားကြပါ၊ ကျွန်မလို နောင်တတွေနဲ့ ဘဝကို မကုန်ဆုံးပါစေနဲ့။