အခန်း (၁)
ကိုကိုဟာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ အားကျစရာ ယောကျာ်းကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ မိသားစုကို အချိန်ပေးတယ်၊ ဇနီးဖြစ်သူ နွယ်ကိုလည်း အမြဲ အလိုလိုက်တတ်သူပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ နွယ် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ "နွယ်... ကိုယ် ဒီနေ့ နယ်ဘက်က project တစ်ခု သွားကြည့်ရမယ်၊ (၃) ရက်လောက် ကြာမယ်" လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတဲ့ ကိုကို့အတွက် နွယ် စိုးရိမ်ပေးကာ၊
ဘုရားမှာ ကိုကို့လမ်းခရီး အဆင်ပြေဖို့နဲ့ အလုပ်အကိုင် အဆင်ပြေဖို့
ဆုတောင်းပေးနေခဲ့တယ်။
အခန်း (၂)
ကိုကို နယ်သွားနေတဲ့ ဒုတိယမြောက်နေ့မှာ နွယ်ဆီကို အမည်မသိနံပါတ်တစ်ခုကနေ ဖုန်းဝင်လာပါတယ်။ "အစ်မ... အစ်မယောကျာ်း ခု ဘယ်မှာလဲ သိလား" တဲ့။ တစ်ဖက်ကအသံက အေးစက်စက်နဲ့။ နွယ်က
'အလုပ်ကိစ္စနဲ့
နယ်သွားတယ်လေ' လို့ ဖြေလိုက်တော့ တစ်ဖက်က ရယ်သံနဲ့အတူ Viber ကနေ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ
ပို့လိုက်ပါတယ်။ အဲဒါကတော့ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေတဲ့ ကိုကို့ရဲ့ ပုံပါပဲ။
အခန်း (၃)
နွယ် လက်ထဲက ဖုန်းလေး လွတ်ကျသွားတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက အရှိန်နဲ့ ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကိုကိုက ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မညာဘူး" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောနေပေမဲ့ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာတယ်။ နွယ် ချက်ချင်းပဲ ကိုကို့ဆီ ဖုန်းဆက်ပေမဲ့ ဖုန်းက ပိတ်ထားပါတယ်။ အဲဒီညက နွယ်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်တဲ့ ညပါပဲ။
အခန်း (၄)
(၃) ရက်ပြည့်လို့ ကိုကို အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ နွယ်က ဧည့်ခန်းမှာ ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးနဲ့ စောင့်နေတယ်။ "ပြန်လာပြီလား... ပင်ပန်းနေပြီလား" လို့ နွယ်က ပုံမှန်အတိုင်း မေးပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသလိုပါပဲ။ ကိုကိုက "အင်း... နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းတယ်" လို့ ပြောပြီး နွယ်နား ကပ်လာတဲ့အခါ နွယ်က ဖုန်းထဲက ပုံကို ထိုးပြလိုက်ပါတယ်။ ဖြူဖျော့သွားတဲ့
ကိုကို့မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း နွယ်ရဲ့ ကမ္ဘာလေးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားသလို
ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၅)
"နွယ်... ဒါက ကိုယ် မှားသွားတာပါ၊ ကိုယ် သူမကို မချစ်ပါဘူး၊ ခဏတာ စိတ်ကစားမိတာပါ" တဲ့။ ကိုကိုက နွယ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်တယ်။ "ကိုယ် နွယ်နဲ့ သားလေးကိုပဲ ချစ်တာပါ၊ ကိုယ့်ကို တစ်ခါပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" တဲ့။ လွယ်လွယ်လေး ပြောလိုက်တဲ့ "စိတ်ကစားမိတာ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက နွယ်ရဲ့ (၁၀) နှစ်တာ သစ္စာရှိမှုကို စော်ကားလိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း (၆)
သားလေးရဲ့ မျက်နှာကို ငဲ့ပြီး နွယ် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ မှန်တစ်ချပ်လိုပါပဲ၊ တစ်ခါကွဲသွားရင် ပြန်ဆက်လို့ရပေမဲ့ အက်ကြောင်းကတော့ ထင်ကျန်နေခဲ့တယ်။ ကိုကို ဖုန်းသုံးနေရင် နွယ် ရင်တုန်လာတယ်၊ ကိုကို အလုပ်နည်းနည်း နောက်ကျရင် နွယ် သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။ အရင်လို နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ကလေးက အခုတော့ အပြန်အလှန် စောင့်ကြည့်နေရတဲ့ ထောင်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
ကိုကိုက နွယ်ရှေ့မှာတော့ လိမ္မာပြနေပေမဲ့ ကွယ်ရာမှာတော့ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ အဆက်အသွယ် မပြတ်သေးဘူးဆိုတာ နွယ် ပြန်သိလိုက်ရပြန်တယ်။ "ဘာလို့လဲ ကိုကို... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုတ်မာရတာလဲ" လို့ နွယ် မေးတော့ ကိုကိုက "သူက ကိုယ့်ကို အကျပ်ကိုင်နေလို့ပါ" လို့ ဆင်ခြေပေးတယ်။ ဖောက်ပြန်တဲ့ ယောကျာ်းတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်အပြစ်ကို ကိုယ်မမြင်ဘဲ သူတစ်ပါးကိုပဲ လက်ညှိုးထိုးတတ်ကြတာပါ။
အခန်း (၈)
နွယ်ရဲ့ တန်ဖိုးကို နားမလည်တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ မျက်ရည်အကျမခံတော့ဖို့ သူမ
ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီယောကျာ်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့သမျှဟာ
ရေပေါ်မှာ အရုပ်ရေးနေခဲ့သလိုပဲ အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူမ
သိလိုက်ရလို့ပါ။" နွယ် တိတ်တဆိတ်ပဲ အလုပ်ပြန်ရှာတယ်၊ ငွေစုတယ်၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်အောင် ပြင်ဆင်တယ်။ ကိုကိုကတော့ နွယ် ငြိမ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ပိုပြီး ရဲတင်းလာကာ သူ့ရဲ့
မကောင်းတဲ့ အမူအကျင့်တွေကို နွယ် ခွင့်လွှတ်နိုင်သွားပြီလို့ ထင်နေခဲ့တယ်။
အခန်း (၉)
တစ်နေ့မှာ ကိုကို အလုပ်က ပြန်လာတော့ အိမ်ကြီးက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်။ နွယ်နဲ့ သားလေး မရှိတော့ဘူး။ ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာတော့ ကွာရှင်းစာချုပ်နဲ့အတူ စာတစ်စောင် ရှိနေတယ်။ "မောင်... မောင့်ကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မောင့်ကို ပြန်ပြီး မယုံကြည်နိုင်တော့ဘူး။ ယုံကြည်မှုမရှိတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ အရမ်းကျပ်လို့ ထွက်သွားပါရစေ" တဲ့။
အခန်း (၁၀)
ကိုကို တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ အရင်က သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူ၊ ဟင်းကောင်းကောင်း ချက်ကျွေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ သူတွဲခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးကလည်း သူ ပိုက်ဆံမရှိတော့တာကို သိတော့ တခြားတစ်ယောက်ဆီ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ ကိုကိုဟာ အိမ်ကြီးထဲမှာ အရက်ပုလင်းနဲ့အတူ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ ရတနာကို သူကိုယ်တိုင် ရိုက်ခွဲခဲ့တာလေ။
အခန်း (၁၁)
(၂) နှစ်အကြာမှာ နွယ်ဟာ အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီး လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သားလေးကလည်း ကျောင်းမှာ ထူးချွန်ပြီး ပျော်ရွှင်နေတယ်။ နွယ်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်ကလို သောကရိပ်တွေ မရှိတော့ဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ လှပနေတယ်။ သူမဟာ ဖောက်ပြန်တဲ့ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အောက်ကနေ ရုန်းထွက်ပြီး ကိုယ့်ကမ္ဘာကိုကိုယ် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီ။
အခန်း (၁၂)
ကိုကိုဟာ လမ်းဘေးကနေ နွယ်တို့ သားအမိကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ သူတို့နားကို သွားဖို့ သတ္တိမရှိတော့ဘူး။ "ဖောက်ပြန်မှု" ဆိုတဲ့ စက္ကန့်ပိုင်း သာယာမှုနောက်ကို လိုက်မိလို့ တစ်သက်စာ လက်တွဲဖော်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက သူ့ကို သေအထိ နှိပ်စက်သွားတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူရှာတဲ့ ပိုက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ စောင့်ထိန်းတဲ့ "သစ္စာတရား" မှာပဲ ရှိတာပါ။
ပြီးပါပြီ။