အပိုင်း (၁)
ကိုသက်နောင်ဆိုတာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ "မယားတရူး" လို့ နာမည်ကြီးသူပါ။ သူ့ဇနီး နွယ်နွယ်လှိုင်ကတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အချောဆုံးနဲ့ အလှဆုံး။ ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင် ခြေဖျားလက်ဖျားလေး မနာစေရအောင် အကုန်လုပ်ပေးတတ်သူဖြစ်ပြီး နွယ်နွယ်လှိုင် စိတ်ကောက်မှာကို ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကြောက်ရွံ့သူပါ။ သူငယ်ချင်းတွေက "မယားကြောက်ကြီး" လို့ စနောက်တိုင်း သူက ပြုံးပြုံးလေးပဲ ပြန်ဖြေတတ်ပါတယ်။ "ကြောက်တာမဟုတ်ဘူးကွာ... ချစ်လွန်းလို့ တန်ဖိုးထားတာပါ" တဲ့။
ဒါပေမဲ့ ဒီအချစ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အစွန်းရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့...။ ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင် ဘယ်သွားသွား၊ ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောပြော အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ကြည့်လာပါတယ်။ ဖုန်းကို စစ်ဆေးတာ၊ အလုပ်ကပြန်လာရင် နောက်ကျတာနဲ့ စစ်မေးတာတွေက အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ သာယာမှုတွေကို စတင်ခြိမ်းခြောက်လာပါတော့တယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ အစပိုင်းမှာတော့ ဂရုစိုက်ခံရတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသလို ခံစားလာရပါတယ်။
အပိုင်း (၂)
တစ်နေ့မှာတော့ နွယ်နွယ်လှိုင်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို အမည်မသိနံပါတ်တစ်ခုကနေ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာပါတယ်။ "ဒီနေ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးပါ။ ဒါကို မြင်သွားတဲ့ ကိုသက်နောင်ဟာ သွေးရူးတန်းရူး ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်မှာတွေ့တာလဲဆိုပြီး နွယ်နွယ်လှိုင်ကို တရစပ်မေးခွန်းထုတ်ပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ကလည်း တကယ်မသိကြောင်း ငြင်းပေမဲ့ ကိုသက်နောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးနေပါပြီ။
"နွယ်... ကိုယ့်ကို မလိမ်နဲ့နော်။ မင်းကို ကိုယ် ဘယ်လောက်ချစ်လဲ သိတယ်မလား။ ကိုယ့်အချစ်ကို အလွဲသုံးစားမလုပ်ပါနဲ့" လို့ ပြောတဲ့ ကိုသက်နောင်ရဲ့ အသံဟာ တုန်ယင်နေပါတယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို အပြင်တောင် ပေးမထွက်တော့ပါဘူး။ အိမ်တံခါးတွေကို ခတ်ထားပြီး နွယ်နွယ်လှိုင်ကို အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ကြိုးစားလာပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၃)
နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ အိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေတဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါတယ်။ ကိုသက်နောင်ဟာ အလုပ်သွားရင်တောင် အိမ်တံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ခတ်သွားတတ်ပါတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက စူးစမ်းကြပေမဲ့ ကိုသက်နောင်က "နွယ်က နေမကောင်းလို့ အိမ်ထဲမှာ နားနေတာ" လို့ပဲ လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ အိမ်ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်လောကကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်ရည်ကျနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
သူမ စဉ်းစားမိတာက "ဒါဟာ အချစ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ရောဂါတစ်ခုလား" ဆိုတာပါပဲ။ ကိုသက်နောင်ဟာ အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို အကောင်းဆုံး ဟင်းလျာတွေ ချက်ကျွေးတယ်၊ ရွှေတွေ ဝယ်ပေးတယ်၊ အလိုလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လွတ်လပ်မှုဆိုတာကိုတော့ လုံးဝ မပေးခဲ့ပါဘူး။ နွယ်နွယ်လှိုင်ရဲ့ စိတ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြေမွလာပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၄)
တစ်ညမှာတော့ ကိုသက်နောင် အိပ်ပျော်နေတုန်း နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ သူ့ရဲ့အိတ်ထဲက သော့ကို ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေက ဒိန်းဒိန်းတုန်နေပြီး လက်တွေကလည်း တုန်ယင်နေပါတယ်။ သော့တွဲကို ရခါနီးမှာပဲ ကိုသက်နောင်က နိုးလာပြီး သူမရဲ့လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နီမြန်းနေပါတယ်။
"နွယ်... မင်း ကိုယ့်ဆီက ထွက်သွားမလို့လား။ ကိုယ်မရှိရင် မင်း ဘယ်လိုနေမလဲ" လို့ သူက အော်ဟစ်မေးမြန်းပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို ပိုပြီး တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက အချစ်ဆိုတဲ့အရာဟာ အဆိပ်အတောက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။
အပိုင်း (၅) -
ကိုသက်နောင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်းဖြစ်သူ ကိုကျော်ဇောဟာ သူတို့အိမ်ကို အလည်ရောက်လာပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ရဲ့ ပိန်ချောင်သွားတဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ကြောက်လန့်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သူရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။ ကိုသက်နောင် မရှိခိုက်မှာ ကိုကျော်ဇောဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်နဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
"နွယ်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ကိုသက်နောင် မင်းကို နှိပ်စက်နေတာလား" လို့ မေးတဲ့အခါ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်ပါတော့တယ်။ သူမဟာ ကိုကျော်ဇောကို အကူအညီတောင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ ကားသံကြားလိုက်ရတာကြောင့် စကားစကို ဖြတ်လိုက်ရပါတယ်။ ကိုသက်နောင် ပြန်လာပါပြီ။
အပိုင်း (၆)
ကိုသက်နောင်ဟာ ကိုကျော်ဇောနဲ့ နွယ်နွယ်လှိုင် စကားပြောနေတာကို မြင်သွားတဲ့အခါ ဒေါသက အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားပါတယ်။ ကိုကျော်ဇော ပြန်သွားပြီးနောက်မှာ ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို ရိုက်နှက်ဖို့အထိ ဖြစ်လာပါတယ်။ "မင်း ငါ့သူငယ်ချင်းနဲ့ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက သူ့ပါးစပ်ကနေ အကြိမ်ကြိမ် ထွက်လာပါတယ်။
နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ရော စိတ်ပါ နာကျင်နေရပါပြီ။ သူမ သိလိုက်တာက ကိုသက်နောင်ဟာ သူမကို ချစ်တာမဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ရူးသွပ်နေတာဖြစ်ကြောင်းပါပဲ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကိုသက်နောင်ဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို အခန်းအမှောင်တစ်ခုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၇)
ကိုကျော်ဇောဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို ကယ်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပါတယ်။ သူဟာ ရဲစခန်းကို သွားတိုင်ဖို့ စဉ်းစားပေမဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေမရှိတာကြောင့် တွေဝေနေပါတယ်။ ဒါနဲ့ သူဟာ ကိုသက်နောင်ရဲ့ အတိတ်ကို စုံစမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ထိတ်လန့်စရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ကိုသက်နောင်ဟာ အရင်ကလည်း အိမ်ထောင်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပြီး အဲဒီဇနီးဟာလည်း အလားတူ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကိုကျော်ဇောဟာ နွယ်နွယ်လှိုင်ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်လာပြီး အမြန်ဆုံး ကယ်တင်ဖို့ ပြင်ဆင်ပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၈)
ကိုကျော်ဇောဟာ တစ်ညမှာ ကိုသက်နောင်ကို အရက်သောက်ဖို့ ခေါ်ထုတ်သွားပါတယ်။ ကိုသက်နောင် မူးနေတဲ့အချိန်မှာ ကိုကျော်ဇောဟာ အိမ်သော့ကို ခိုးယူပြီး နွယ်နွယ်လှိုင်ဆီကို သွားပါတယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ကို အခန်းထဲကနေ ကယ်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမဟာ အရမ်းကို အားနည်းနေပါပြီ။
"နွယ်... မြန်မြန်လာ။ ငါ မင်းကို ဘေးကင်းရာ ပို့ပေးမယ်" လို့ ပြောပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်ပြေးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုသက်နောင်ဟာ သူထင်ထားတာထက် ပိုပြီး သတိကောင်းနေခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ သူတို့နောက်ကို ကားနဲ့ အမီလိုက်လာပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၉)
ညမှောင်မှောင်ထဲမှာ ကားနှစ်စီးဟာ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေကြပါတယ်။ ကိုသက်နောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒေါသနဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေပဲ ရှိနေပါတယ်။ "နွယ်... မင်း ငါ့ကို ထားခဲ့လို့ မရဘူး။ ငါတို့ အတူတူ သေရမယ်" လို့ သူက အော်ဟစ်နေပါတယ်။
ကိုကျော်ဇောဟာ ကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်ပေမဲ့ ကိုသက်နောင်က နောက်ကနေ အတင်းတိုက်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ လမ်းကွေ့တစ်ခုမှာတော့ ကိုသက်နောင်ရဲ့ ကားဟာ လမ်းဘေးက ချောက်ထဲကို ထိုးကျသွားပါတော့တယ်။ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပါတယ်။
အပိုင်း (၁၀)
ကိုသက်နောင်ဟာ ကားမှောက်ပေမဲ့ မသေဆုံးခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားပါတယ်။ ရဲတပ်ဖွဲ့ရောက်လာပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့အခါမှာတော့ ကိုသက်နောင်ရဲ့ အရင်ဇနီးဟောင်းရဲ့ အလောင်းကို သူတို့ရဲ့ အိမ်ဟောင်းနောက်ဖေးမှာ မြှုပ်နှံထားတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပါတယ်။
ကိုသက်နောင်ရဲ့ "မယားတရူး" ဆိုတဲ့ နာမည်နောက်ကွယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့တာပါ။ သူဟာ သူ့ကို ထားသွားမယ့်သူမှန်သမျှကို သတ်ပစ်တတ်တဲ့ စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း (၁၁)
နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အမာရွတ်တွေ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူမဟာ ညဘက်ဆိုရင် ကိုသက်နောင်ရဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရတုန်းပဲ။ အချစ်ဆိုတာကို သူမ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ပါပြီ။
ကိုကျော်ဇောက သူမကို အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နွယ်နွယ်လှိုင်ဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး အယုံအကြည် မရှိတော့ပါဘူး။ အချစ်ဟာ လူတစ်ယောက်ကို ကောင်းကင်ဘုံကို ပို့နိုင်သလို၊ ငရဲခန်းထဲကိုလည်း ဆွဲချနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ လက်တွေ့သိလိုက်ရပါပြီ။
အပိုင်း (၁၂)
ကိုသက်နောင်ဟာ ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ကျခံလိုက်ရပါတယ်။ သူဟာ ထောင်ထဲမှာလည်း နွယ်နွယ်လှိုင်ရဲ့ နာမည်ကိုပဲ တဖွဖွ ခေါ်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါဟာ အချစ်လား၊ ရူးသွပ်မှုလား ဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ တိတိကျကျ မပြောနိုင်ပါဘူး။
နွယ်နွယ်လှိုင်ကတော့ ဝေးလံတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ရင်း ဘဝသစ်ကို စတင်နေပါတယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းလေးက ပေးချင်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ "အစွန်းရောက်တဲ့ အချစ်ဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ ဖျက်ဆီးခြင်းသာ ဖြစ်တယ်" ဆိုတာပါပဲ။ ဖတ်ရှုသူ သူငယ်ချင်းတို့ကော... ကိုသက်နောင်လို လူမျိုးကို ဘယ်လိုမြင်ကြလဲ? ကိုယ့်ဘေးနားမှာရော ဒီလို "မယားတရူး" တွေ ရှိလား? ကွန်မန့်မှာ ဆွေးနွေးသွားကြပါဦး။