အခန်း (၁)
ကျွန်မ နာမည် ‘နွေ’ ပါ။ ရွာကနေ မြို့တက်လာတုန်းက ကျွန်မရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ဘွဲ့လက်မှတ်တစ်ခုနဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အိပ်မက်တွေပဲ ပါခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတိုင်းကို ကိုယ့်လိုစိတ်ထားရှိမယ်လို့ ထင်ခဲ့တဲ့ ‘အယုံလွယ်မှု’ ပါပဲ။ အမေ့ကို ကတိပေးခဲ့တယ်… "သမီး ပိုက်ဆံရှာပြီး အမေ့မျက်စိကို ခွဲပေးမယ်" လို့။ အဲဒီအချိန်တုန်းက လောကကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ ရိုးရှင်းလွန်းတဲ့ ပဟေဠိတစ်ခုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြို့ပြရဲ့ မီးရောင်တွေအောက်မှာ ကျွန်မလို ရိုးအတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ထောင်ချောက်တွေ အများကြီး ရှိနေမှန်း မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၂)
ကိုရဲက ကျွန်မ မြို့ရောက်စမှာ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးလူ။ သူက စကားပြောရင် သိမ်မွေ့တယ်၊ ဂရုစိုက်တတ်တယ်။ "နွေ… ဒီမြို့မှာ ကိုယ့်ကိုပဲ ယုံ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံနဲ့" လို့ သူက ခဏခဏ ပြောတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကိုပဲ လောကကြီးရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ရှင်လို့ မှတ်ယူခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူတွေဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သူပေးတဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်၊ သူဝယ်ပေးတဲ့ ကလစ်လေးတစ်ချောင်းကအစ ကျွန်မအတွက်တော့ တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ ရတနာတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဂရုစိုက်မှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေခဲ့တာပါ။
အခန်း (၃)
တစ်ရက်မှာ ကိုရဲက အလုပ်ကိစ္စ အဆင်မပြေဘူးဆိုပြီး အရက်တွေ သောက်လာတယ်။ "နွေ… ကိုယ့်မှာ အကြွေးတွေ တက်နေပြီ၊ အိမ်လခတောင် မပေးနိုင်တော့ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲ မကောင်းဘူး။ ကိုယ့်မှာ ရှိတဲ့ စုဗူးလေးကို ခွဲပြီး ပေးခဲ့ပေမယ့် သူက မလုံလောက်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အဲဒီညက သူ ကျွန်မကို တစ်နေရာ ခေါ်သွားတယ်။ "သူဌေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်၊ နွေက ကူပြောပေးရင် ကိုယ့်အကြွေးတွေ လျှော်ပေးမှာ" တဲ့။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ကူညီချင်ဇောနဲ့ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လိုက်သွားခဲ့မိတာပေါ့။
အခန်း (၄)
ဟိုတယ်အခန်းရဲ့ တံခါးဂျက်ထိုးသံက ကျွန်မဘဝရဲ့ နိဂုံးသံပဲ။ ကိုရဲက ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ ထားခဲ့ပြီး အပြင်ကနေ သော့ခတ်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲမှာ စောင့်နေတဲ့ လူကြီးရဲ့ အကြည့်တွေက ရွံစရာကောင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်မ အော်ဟစ်ခဲ့တယ်၊ တောင်းပန်ခဲ့တယ်၊ ကိုရဲကို လှမ်းခေါ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ကြားရတာက တိတ်ဆိတ်မှုပါပဲ။ အဲဒီညက ကျွန်မရဲ့ အပျိုစင်ဘဝတင်မကဘူး၊ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိသင့်တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပါ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၅)
မနက်ရောက်တော့ ကိုရဲက ကျွန်မကို လာကြိုတယ်။ သူ ကျွန်မကို မကြည့်ရဲဘူး။ သူ့လက်ထဲမှာ ငွေထုပ်တစ်ထုပ်။ "နွေ… နင့်ကြောင့် ငါ့အကြွေးတွေ ကျေသွားပြီ၊ ငါတို့ အဆင်ပြေသွားပြီ" တဲ့။ ကျွန်မ သူ့ပါးကို စုံရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။ နာကျင်တာက ပါးတင်မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ပိုနာတယ်။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့၊ ဘဝကို ပုံအပ်ခဲ့တဲ့လူက ကျွန်မကို ငွေနဲ့ လဲစားခဲ့တာ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ 'နွေ' ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဟာ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၆)
ကျွန်မ အိမ်ပြန်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွာက ဖုန်းလာတယ်၊ အမေ့ရောဂါက ပိုဆိုးလာလို့ အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ရမယ်တဲ့။ သိန်းပေါင်းများစွာ လိုတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ သိက္ခာလည်း မရှိတော့ဘူး၊ ယုံကြည်မှုလည်း မရှိတော့ဘူး။ ကျန်တာက အမေ့အသက်ပဲ။ ကျွန်မ ကိုရဲဆီ ပြန်သွားခဲ့တယ်။ "ငါ့ကို ပိုက်ဆံရမယ့် အလုပ်ပဲ ပေးပါ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက သေလူတစ်ယောက်လို အသက်မဲ့နေခဲ့ပြီ။
အခန်း (၇)
အခုတော့ ကျွန်မဟာ ညပိုင်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ 'အပျော်မယ်' တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ညတိုင်း ရောင်စုံမီးတွေအောက်မှာ၊ ရေမွှေးနံ့ပြင်းပြင်းတွေနဲ့၊ ရွံစရာကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေရဲ့ အထိအတွေ့အောက်မှာ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေရတယ်။ မိတ်ကပ်တွေကို ထူထူလိမ်းတယ်၊ မျက်ရည်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ပေါ့။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တိုင်း "ဒါ ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးနေမိတယ်။ တစ်ခါတလေ ဖောက်သည်တွေက ကျွန်မကို နှိပ်စက်တဲ့အခါမှာတောင် ကျွန်မ မနာတော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုတွေက ထုံကျင်သွားခဲ့ပြီမို့လို့ပါ။
အခန်း (၈)
အမေ့ဆီကို ပိုက်ဆံတွေ ပုံမှန်ပို့ပေးတယ်။ အမေက ဖုန်းဆက်တိုင်း ငိုတယ်၊ "သမီးလေး… ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်နဲ့ဦး" တဲ့။ ကျွန်မ အသံကို ထိန်းပြီး "မပင်ပန်းပါဘူး အမေ၊ သမီး ကုမ္ပဏီမှာ အဆင်ပြေတယ်" လို့ လိမ်ပြောရတယ်။ ဖုန်းချလိုက်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုမိတယ်။ အမေ သိရင် ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကျိုးမလဲ။ အမေ ကုသခွင့်ရနေတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သမီးဖြစ်သူရဲ့ အရှက်နဲ့ လဲထားတာဆိုတာ သိရင် အမေ ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား။
အခန်း (၉)
ကိုရဲကတော့ ကျွန်မဆီကရတဲ့ ကော်မရှင်တွေနဲ့ အေးဆေးဖြစ်နေတယ်။ သူက ကျွန်မကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို မမြင်တော့ဘူး၊ ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲ မြင်တော့တာ။ တစ်ရက်မှာ သူ ကျွန်မကို တခြားတစ်ယောက်ဆီ ထပ်ရောင်းဖို့ ကြိုးစားတယ်။ "နွေ… ဒီတစ်ခါပဲ၊ ဒါပြီးရင် နင် ဒီအလုပ်က နားလို့ရပြီ" တဲ့။ သူ့စကားတွေက အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတစ်ကောင်လိုပါပဲ။ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ၊ ဒီလူ့လက်ထဲကနေ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ သွေးစုပ်နေတဲ့ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တာ။
အခန်း (၁၀)
ကျွန်မ စိတ်တွေ မမှန်တော့ဘူး။ တစ်ခါတလေ လမ်းမှာ အဖြူအစိမ်းဝတ်ထားတဲ့ ကျောင်းသူလေးတွေကို တွေ့ရင် ကျွန်မ ထိုင်ငိုမိတယ်။ ကျွန်မလည်း အဲဒီလို ဖြူစင်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ အခုတော့ ကျွန်မက ညစ်ပတ်ပေရေနေတဲ့ လမ်းဘေးက ပန်းတစ်ပွင့်။ ဘယ်သူကမှ တန်ဖိုးထားပြီး ပန်ချင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အိပ်ဆေးမသောက်ရင် အိပ်လို့မရတော့ဘူး။ မျက်စိမှိတ်လိုက်တိုင်း ကိုရဲရဲ့ လှောင်ပြုံးတွေနဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးကိုပဲ မြင်နေရတယ်။ ကျွန်မ ဘဝက ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ ဖန်ခွက်တစ်ခွက်လို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်း (၁၁)
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အမေ့အတွက် ပိုက်ဆံတွေ အလုံအလောက် ပို့ပေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မမှာ တွယ်တာစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ ကိုရဲကတော့ နောက်ထပ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ကျွန်မလိုပဲ လိမ်ညာနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ရဲဆီမှာ တိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဘဝကတော့ ပြန်မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ မြို့ပြကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ၊ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နာမည်တစ်ခုနဲ့ပဲ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းတော့မယ်။
အခန်း (၁၂)
အခုတော့ ကျွန်မဟာ လူတွေကြားထဲမှာ ရှိနေပေမယ့် ဝိညာဉ်မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေက ခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ။ အမေ့မျက်စိကတော့ ပြန်မြင်ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ကို သွားတွေ့ဖို့ ကျွန်မမှာ သတ္တိမရှိဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ညစ်ပေတဲ့လက်တွေနဲ့ အမေ့ကို မထိရဲဘူး။ ခေတ်က ဆိုးတာထက်၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ပိုဆိုးတာပါ။ ကျွန်မဘဝကတော့ ဒီလိုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားရတော့မှာပါ။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ — တချို့သောအမှားတွေက ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိဘူး။ ယုံကြည်မှုကို အလွဲသုံးစားလုပ်တဲ့လူတွေကြောင့် ဘဝတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သတိထားကြပါ။