(အပိုင်း - ၁)
ကျွန်မနာမည်က မော်လီ။ အရပ်ထဲမှာတော့ "စိန်အနားကွပ်တဲ့ အပျိုကြီး" လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အသက် ၃၀ ကျော်လာပေမယ့် ရုပ်ရည်ကတော့ အခုထိ လန်းဆန်းဆဲ၊ နုပျိုဆဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က အမာရွတ်တစ်ခုဟာ အခုထိ အချိန်မရွေး ပြန်ယားယံတတ်စမြဲပါ။ အဲဒီအမာရွတ်ရဲ့ အမည်က "ချမ်းမြ"။
ချမ်းမြက ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို၊ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားကို ဗြောင်လုသွားတဲ့ "မြွေဟောက်မ" လို့လည်း ကျွန်မ သတ်မှတ်ထားသူပါ။ ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ထဲကို မိုးထက်ဆိုတဲ့ ကောင်လေး ပြောင်းလာကတည်းက ကျွန်မ ရင်ခုန်ခဲ့ရတာ။ မိုးထက်က ချောတယ်၊ သန့်တယ်။ ကျွန်မတို့ထက် အသက်ငယ်ပေမယ့် လူကြီးလူကောင်းဆန်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ချမ်းမြက ကျွန်မအတွက် အောင်သွယ်တော်ပေါ့။
"မော်... နင်နဲ့ သူနဲ့က လိုက်ဖက်လွန်းပါတယ်ဟာ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ ချမ်းမြရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ကျွန်မ ခုထိ မြင်ယောင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာက ရက်စက်ပုံက တစ်ညမှာတင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ ချမ်းမြအဖေ အရက်မူးပြီး ပြဿနာရှာရာကနေ မိုးထက်နဲ့ ချမ်းမြတို့ နှစ်ယောက်သား လက်တွဲပြေးကြပြီး ညားသွားကြတာပဲ။ ကျွန်မမှာတော့ အရှက်တကွဲ၊ အကျိုးနည်းနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတယ်။
(အပိုင်း - ၂)
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ ချမ်းမြကိုရော၊ မိုးထက်ကိုရော သေအောင်မုန်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ကိုတင်မကဘဲ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ နင်းခြေသွားကြတာ။ ပတ်ဝန်းကျင်က "ညည်းက လည်လွန်းလို့ ဘီးချေးသင့်တာ" လို့ ကဲ့ရဲ့တိုင်း ကျွန်မ သူတို့ကို ပိုလို့တောင် နာကျည်းမိတယ်။ အပျိုကြီးဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို လက်မခံချင်ဘဲ လက်ခံလိုက်ရတဲ့ နေ့ကစပြီး ကျွန်မ ဒီရပ်ကွက်ကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ ငါးနှစ်တိုင်တိုင်ပါပဲ။
မန္တလေးမှာ အစ်မဖြစ်သူနဲ့ သွားနေပြီး စီးပွားရေးတွေ အောင်မြင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရုပ်ရည်က ပိုပြီး တောက်ပလာတယ်။ အပျိုကြီးဆိုပေမယ့် ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတဲ့ လူပျိုတွေ၊ မုဆိုးဖိုတွေ ရှိသားပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မဝင်စားနိုင်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်က ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်မှာ ချမ်းမြတို့ လင်မယား ဘယ်လောက်တောင် "ပျော်" နေကြမလဲဆိုတာ ပြန်ကြည့်ဖို့ပဲ။
(အပိုင်း - ၃)
ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ ကျွန်မ ရပ်ကွက်ထဲက အိမ်ဟောင်းလေးဆီကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက ကျွန်မကို ဝိုင်းကြည့်ကြတယ်။ "မော်လီ ပြန်လာပြီဟေ့... အရင်ထက်တောင် ပိုလှလာပါလား" လို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောသံတွေကို ကျွန်မ ပြုံးပြုံးလေးပဲ နားထောင်နေလိုက်တယ်။
ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားတာက တစ်ဖက်အိမ်က ချမ်းမြတို့ မိသားစုပဲ။ သူတို့အိမ်က အရင်ထက် ပိုစည်ကားနေမလား? ကလေးတွေ ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ရနေပြီလဲ? မိုးထက်ကော ချမ်းမြကို အရင်လိုပဲ ချစ်နေတုန်းလား? ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုနဲ့ စပ်စုလိုစိတ်က ဒွန်တွဲနေတယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ အကြည့်က ထူးဆန်းနေတယ်။
ကျွန်မ အပျိုကြီး (အပိုင်း - ၄)
နောက်တစ်နေ့ မနက် အစောကြီးမှာ ကျွန်မ ဈေးထဲကို လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့တယ်။ ဆောင်းတွင်းမို့ နှင်းငွေ့တွေ ဝေနေတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က မှုံရီနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ "ကောက်ညှင်းပေါင်း ပူပူလေးရမယ်... ကောက်ညှင်းပေါင်း..." အသံက အက်ရှရှနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအသံက ကျွန်မ နားထဲမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။
ကျွန်မ အနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားမိတယ်။ နှင်းမြူတွေကြားထဲမှာ ခေါင်းကတုံးနဲ့၊ ခပ်ပိန်ပိန် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကောက်ညှင်းပေါင်းဗန်းကို ခေါင်းပေါ်ရွက်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်က ရင့်ရော်နေပြီး အသက် ၃၀ ကျော်လို့ မပြောရဘူး၊ ၅၀ လောက် ထင်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ "ချမ်း... ချမ်းမြ...!"
(အပိုင်း - ၅)
ကျွန်မ အော်လိုက်မိတဲ့အသံကြောင့် သူ လန့်သွားပြီး ရပ်ကြည့်တယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ ရှက်စိတ်၊ အားငယ်စိတ်နဲ့ ဝမ်းနည်းစိတ်တွေ ရောပြွမ်းသွားတာကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ချမ်းမြကို အိမ်ကို အတင်းခေါ်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့မှ သေချာကြည့်မိတယ်။ သူ့လက်တွေက ကြမ်းထော်နေပြီး အဝတ်အစားတွေကလည်း ဟောင်းနွမ်းနေတယ်။
"နင် ဘာဖြစ်တာလဲ ချမ်းမြ... မိုးထက်ကော? နင်တို့ အဆင်မပြေကြဘူးလား?" ကျွန်မရဲ့ အမေးကို ချမ်းမြက ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်ပါတော့တယ်။ သူ ပြောပြတဲ့ ပုံပြင်က ကျွန်မ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ဆိုးဝါးနေခဲ့တယ်။ မိုးထက်ဆိုတဲ့ လူက အစပိုင်းမှာတော့ ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမယ့် ကြာလာတော့ အရက်နဲ့ လောင်းကစားမှာ နစ်မွန်းလာတယ်။ အလုပ်ကလည်း ပုံမှန်မရှိတော့ အိမ်က ပစ္စည်းတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောင်းစားခဲ့တာပေါ့။
(အပိုင်း - ၆)
"သူ မူးလာတိုင်း ပြောတယ် မော်... နင်နဲ့သာ ညားရင် သူ ဒီလို ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးတဲ့။ ငါ့ကိုတော့ သူ မချစ်ဘဲ ယူခဲ့ရတာပါဆိုပြီး အမြဲ နှိပ်စက်တယ်" ချမ်းမြရဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ "ဒါနဲ့... ဆံပင်ကော? ဘာလို့ ဖြတ်လိုက်တာလဲ?"
ချမ်းမြက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း ပြန်ပြောတယ်။ "ငါ့သမီးကြီး ကျောင်းလခ ပေးဖို့ မရှိလို့လေ မော်... ပြီးတော့ ငါ့သားလေးအတွက် နို့မှုန့်ဖိုးကလည်း မရှိဘူး။ အဲဒါနဲ့ ငါ တန်ဖိုးထားတဲ့ ဆံပင်ကို ဖြတ်ရောင်းလိုက်တာ။ အလှအပဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ အပိုတွေပါဟာ" ကျွန်မ စကားလုံးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာက ဒီလောက်တောင် ကြီးမားသလား?
(အပိုင်း - ၇)
ချမ်းမြ ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်ဘူး။ ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာက မိုးထက်အကြောင်း။ မိုးထက်ဟာ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက အခုတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မ တွေးမိတယ်... တကယ်လို့ ငါသာ သူ့ကို ယူခဲ့ရင်ရော? ငါ့ဘဝကကော ချမ်းမြလိုပဲ ဖြစ်နေမလား?
ကျွန်မရဲ့ အမုန်းတွေဟာ သနားခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ချမ်းမြဟာ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားကို လုသွားတာမဟုတ်ဘဲ ကျွန်မ ခံရမယ့် ကံကြမ္မာဆိုးကို ကြားကနေ ဝင်ခံပေးလိုက်သလိုပါပဲလား။ အပျိုကြီးဖြစ်ရတာ ကံဆိုးတယ်လို့ ထင်ခဲ့သမျှ အခုတော့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကံကောင်းသူလို့ သတ်မှတ်လိုက်မိတယ်။
(အပိုင်း - ၈)
နောက်တစ်ပတ်မှာတော့ ကျွန်မ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေဆီက သတင်းကြားရတယ်။ မိုးထက်က အရက်မူးပြီး ပြန်လာရင် ချမ်းမြကို ထိုးကြိတ်နေတယ်တဲ့။ ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ ချမ်းမြဆီကို သွားခဲ့တယ်။ ချမ်းမြက မျက်နှာမှာ အညိုအမည်းတွေနဲ့။ "နင် ဘာလို့ ဒီလို ငုံ့ခံနေတာလဲ ချမ်းမြ၊ ဒီလိုလူမျိုးကို နင် ဘာလို့ တွယ်ကပ်နေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မေးမိတယ်။
ချမ်းမြက ခပ်နွမ်းနွမ်းလေး ပြုံးတယ်။ "ငါ့မှာ ကလေးတွေ ရှိတယ်လေ မော်... ငါ့မှာ ခိုကိုးရာ မရှိဘူး" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာတင် မိုးထက် အိမ်ထဲကို ယိုင်တိုင်တိုင်နဲ့ ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ မျက်လုံးတွေ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ "ဟား... မော်လီ... မင်း ပြန်လာပြီလား။ မင်းက ပိုလှလာပါလား" တဲ့။ သူ့ရဲ့ ရွံစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ရုန့်ရင်းသွားတယ်။
(အပိုင်း - ၉)
မိုးထက်က ကျွန်မနားကို တိုးလာပြီး "မော်လီ... ငါ မှားခဲ့တယ်၊ ငါ မင်းကိုပဲ ချစ်တာ။ ငါ့ကို ဒီအိမ်ကနေ ကယ်ထုတ်ပါဦး" လို့ ပြောလာတယ်။ ချမ်းမြကတော့ ဘေးမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ငိုနေတုန်း။ ကျွန်မကတော့ မိုးထက်ရဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး "နင့်လို လူယုတ်မာကို ငါက ပြန်ယူမယ် ဟုတ်လား? နင်က ချမ်းမြရဲ့ ခြေဖျားတောင် မမီဘူး" လို့ ပြောချပစ်လိုက်တယ်။
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ချမ်းမြနဲ့ သူ့ကလေးတွေကို ဒီငရဲတွင်းကနေ ဆွဲထုတ်မယ်။ "ချမ်းမြ... နင် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့မလား။ ငါ့မှာ အလုပ်တွေ ရှိတယ်။ နင် ငါ့ကို ကူညီပေးရမယ်။ ကလေးတွေကိုလည်း ငါ ကျောင်းထားပေးမယ်" လို့ ပြောလိုက်တော့ ချမ်းမြက ကျွန်မကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေတယ်။
(အပိုင်း - ၁၀)
မိုးထက်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ကျွန်မကို ရိုက်ဖို့ လက်ရွယ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက အရင်က မော်လီ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဖုန်းထုတ်ပြီး ရဲကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ "အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုနဲ့ နင့်ကို ငါ တိုင်မယ်၊ နင် ထောင်ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး သွားနေလိုက်ဦး" လို့ ပြောလိုက်တော့ မိုးထက် မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားတယ်။
အဲဒီညမှာပဲ ချမ်းမြနဲ့ သူ့ကလေးတွေကို ကျွန်မ အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ချမ်းမြဟာ ငါးနှစ်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်သွားရှာတယ်။ ကျွန်မလည်း သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတယ်။ အပျိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ အထီးကျန်တယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ တခြားသူတွေရဲ့ ဘဝကို အလင်းပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိပါလားဆိုတာ ကျွန်မ သိလာရတယ်။
(အပိုင်း - ၁၁)
လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ချမ်းမြဟာ အရင်လို ပြန်ပြီး ကျန်းမာလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ငန်းမှာ သူက အဓိက လက်ထောက် ဖြစ်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ဆံပင်တွေလည်း ပြန်ရှည်လာပြီ။ မိုးထက်ကတော့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေတုန်းပဲလို့ ကြားတယ်။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဟာ အရင်လိုပဲ သူငယ်ချင်း အရင်းအခြာတွေ ပြန်ဖြစ်သွားကြတယ်။ အပျိုကြီးနဲ့ ကလေးအမေ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ကြားမှာ အရင်ကလို အမုန်းတရားတွေ မရှိတော့ဘူး။ "မော်... နင်သာ ငါ့ဘဝထဲ ပြန်ရောက်မလာရင် ငါ ဘာဖြစ်သွားမလဲ မသိဘူး" လို့ ချမ်းမြက ပြောတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးမိတယ်။ "နင်က ငါ့ကို ငရဲတွင်းကနေ ကယ်ခဲ့တာပဲ ချမ်းမြရဲ့" လို့ ကျွန်မ စနောက်တတ်တယ်။
(အပိုင်း - ၁၂) - ဇာတ်သိမ်း
အခုတော့ ကျွန်မ အပျိုကြီးဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သဘောကျနေပြီ။ လွတ်လပ်တယ်၊ လှပတယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ဆုံးရှုံးရခြင်းက လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နေတတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ။ မိုးထက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့လို့ ကျွန်မ ဒီနေ့လို အောင်မြင်တဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်လာတာ။ ချမ်းမြကို ပြန်ရခဲ့လို့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုတွေ ရှိလာတာ။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ထွက်တိုင်း လူတွေက ငေးကြည့်ကြတယ်။ တစ်ယောက်က လှပကျော့မော့တဲ့ အပျိုကြီး၊ တစ်ယောက်က ယဉ်စိမ့်စိမ့်နဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးသူတွေပေါ့။
ပတ်ဝန်းကျင်က "အပျိုကြီး... အပျိုကြီး" လို့ ခေါ်ရင် ကျွန်မ ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့၊ အမှန်တရားကို မြတ်နိုးတဲ့ "အပျိုကြီး" မော်လီ မို့လို့ပါပဲ။ ။
(ပြီးပါပြီ)