"ညီမအရင်းကိုပြစ်မှားမိတဲ့အမှား"

အပိုင်း (၁) 

ထက်မြက်နှင့် သော်တာတို့ မောင်နှမသည် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ကြသည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကွယ်လွန်သွားချိန်တွင် ထက်မြက်မှာ အသက် ၂၀ မျှသာ ရှိသေးပြီး ညီမဖြစ်သူ သော်တာမှာ ၁၅ နှစ်အရွယ် ဆယ်ကျော်သက်လေးသာ ရှိသေးသည်။ ထက်မြက်သည် မိမိ၏ ပညာရေးကို စွန့်လွှတ်ကာ ညီမလေးကို ပညာတတ်ဖြစ်စေရန် ပန်းရံအလုပ်၊ ကုန်ထမ်းအလုပ် စသည့် ပင်ပန်းသော အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ကာ ကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလွန်စင်ကြယ်သော မောင်နှမသံယောဇဉ်များသာ ရှိခဲ့သည်။

အပိုင်း (၂)

သော်တာ ၁၈ နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ပို၍ လှပလာသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ထက်မြက်မှာ အလုပ်ခွင်က ဖိစီးမှုများကြောင့် အပေါင်းအသင်းမှားကာ အရက်နှင့် လောင်းကစားဘက်သို့ ခြေဦးလှည့်လာမိသည်။ အရက်သောက်သည့် အကြိမ်ရေ များလာသည်နှင့်အမျှ ထက်မြက်၏ စိတ်အာရုံများသည် ဝေဝါးလာပြီး ညီမဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသည့် ကာကွယ်လိုစိတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံစံပြောင်းလာခဲ့သည်။

အပိုင်း (၃) 

ထိုညက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။ ထက်မြက်သည် အလွန်အကျွံ မူးယစ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်း စာကျက်နေသော သော်တာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထက်မြက်၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ အသိတရားတို့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ညီမဖြစ်သူ၏ ငိုယိုတောင်းပန်မှုများ၊ "ကိုကို... မလုပ်ပါနဲ့" ဆိုသည့် အသံများကို မူးယစ်ရီဝေနေသော စိတ်ရိုင်းများက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုညသည် သူတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ ဘဝကို ထာဝရ အမှောင်ချလိုက်သော ညဖြစ်ခဲ့သည်။

အပိုင်း (၄) 

မနက်မိုးလင်း၍ အမူးပြေသွားချိန်တွင် ထက်မြက်သည် မိမိဘေး၌ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသော ညီမလေးကို မြင်လိုက်ရသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျူးလွန်ခဲ့သည့် အပြစ်ကြီးကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထုကာ ငိုကြွေးမိသည်။ သို့သော် အချိန်နှောင်းခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သော်တာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရင်ကရှိခဲ့သည့် "ကိုကို" ဆိုသော ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများနှင့် ကြောက်လန့်မှုများသာ အစားထိုးဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အပိုင်း (၅)

သော်တာသည် ထိုအိမ်တွင် ဆက်မနေနိုင်တော့ဘဲ မြို့ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးဘော်ဒါဆောင်တစ်ခုသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထက်မြက်က တားဆီးသော်လည်း သူမက "ရှင်ဟာ ကျွန်မအကို မဟုတ်တော့ဘူး... တိရစ္ဆာန်ပဲ" ဟု ပြောကာ ကျောခိုင်းသွားခဲ့သည်။ ထက်မြက်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ညီမလေးကို ပေးဆပ်ရဦးမည်ဟူသော အသိဖြင့် အသက်ရှင်နေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်များကိုလုပ်ကာ ရသမျှငွေများကို ညီမလေးဆီသို့ အမည်မဖော်ဘဲ လစဉ် ပို့ပေးနေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၆)

အချိန်ငါးနှစ်သည် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ သော်တာသည် ဘွဲ့ရပြီး ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်ဝင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အတိတ်က ဒဏ်ရာကြောင့် မည်သည့်အမျိုးသားကိုမျှ အယုံအကြည်မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထက်မြက်ကတော့ မြို့ပြင်က ဆောက်လုပ်ရေးဆိုဒ်တစ်ခုတွင် အလုပ်ကြမ်းသမားအဖြစ် နေထိုင်ရင်း ညီမလေးကို အဝေးကနေ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ညီမလေး၏ ရှေ့သို့ ဘယ်သောအခါမှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

အပိုင်း (၇) 

တစ်နေ့တွင် သော်တာသည် အလုပ်ပြန်လမ်း၌ ဒုစရိုက်သမားအချို့၏ ရန်ပြုခြင်းကို ခံရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အနီးအနား၌ ရှိနေသော အလုပ်သမားတစ်ဦးက သူမကို အသက်စွန့်ကာ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ထက်မြက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထက်မြက်သည် ဒုစရိုက်သမားများကို ခုခံရင်း ဓားဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိသွားခဲ့သည်။ သော်တာသည် မိမိကို ကယ်တင်သူကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အိုမင်းရင့်ရော်နေသော သူမ၏ အကိုဖြစ်သူကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

အပိုင်း (၈) 

ထက်မြက် ဆေးရုံတက်နေရစဉ်အတွင်း သော်တာသည် သူ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပေးရင်း ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးတစ်အုပ်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ထက်မြက် ကျူးလွန်ခဲ့သည့် အမှားအတွက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ နောင်တရကြောင်း၊ ညီမလေးအတွက် သူ ဘယ်လို ပေးဆပ်နေကြောင်းနှင့် သူမကို ဘယ်လောက် ချစ်ကြောင်း စာမျက်နှာတိုင်းမှာ မျက်ရည်စက်များဖြင့် ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အပိုင်း (၉) 

ထက်မြက် သတိရလာချိန်တွင် သော်တာက သူ့အနားမှာ ရှိနေသည်။ "ကိုကို... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အပင်ပန်းခံခဲ့တာလဲ" ဟု မေးသောအခါ ထက်မြက်က "ငါ့အပြစ်တွေက သေမှပဲ ကျေမှာပါ ညီမလေးရာ... မင်းဘဝလေး အဆင်ပြေနေတာ မြင်ရရင်ပဲ ကိုကို ကျေနပ်ပါပြီ" ဟု ပြန်ပြောသည်။ ညီမဖြစ်သူက သူမ ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကို အော်ဟစ်ပြောဆိုရင်း နှစ်ယောက်သား ဖက်ကာ ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။

အပိုင်း (၁၀) 

သော်တာသည် အကိုဖြစ်သူကို ချက်ချင်း ခွင့်မလွှတ်နိုင်သေးသော်လည်း သူ့အပေါ်ထားရှိသော အမုန်းတရားများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာခဲ့သည်။ သူမသည် အကိုဖြစ်သူ၏ နောင်တနှင့် ပေးဆပ်မှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ လူတစ်ယောက်သည် အမှားလုပ်မိနိုင်သော်လည်း ထိုအမှားကို တာဝန်ယူကာ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်းသည် ခက်ခဲကြောင်း သူမ နားလည်လာခဲ့သည်။

အပိုင်း (၁၁)

ထက်မြက်သည် ဆေးရုံကဆင်းပြီးနောက် ညီမလေးနှင့်အတူ နေထိုင်ခြင်း မပြုဘဲ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုတွင် ဝေယျာဝစ္စများ လုပ်ကိုင်ရင်း စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် ထားခဲ့သည်။ သော်တာကတော့ တစ်ပတ်တစ်ခါ လာရောက်တွေ့ဆုံကာ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကြားက အက်ကြောင်းကို ကုစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အတိတ်ကို မေ့ပစ်၍ မရသော်လည်း ထိုအတိတ်က သင်ခန်းစာဖြင့် ပိုမို ရင့်ကျက်လာခဲ့ကြသည်။

အပိုင်း (၁၂) 

ဇာတ်လမ်း၏ နောက်ဆုံးတွင် သော်တာသည် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး ထက်မြက်ကတော့ သူမ၏ မင်္ဂလာဆောင်ကို အဝေးကနေ ကြည့်ကာ ဝမ်းသာပီတိ မျက်ရည်ကျခဲ့သည်။ သူ ကျူးလွန်ခဲ့သည့် အမှားကြီးအတွက် သူသည် တစ်သက်လုံး နောင်တဖြင့် ပေးဆပ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် အမှားတစ်ခုကြောင့် ဘဝတွေ ပျက်စီးနိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သော နောင်တနှင့် ပေးဆပ်ခြင်းကသာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်သန့်စင်စေနိုင်ကြောင်း သတင်းစကားပါးရင်း ပြီးဆုံးသွားပါသည်။