အခန်း (၁)
ကျွန်မ နာမည် "နွယ်" ပါ။ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ စက်ရုံသံတွေ၊ ကားသံတွေကြားမှာ ကျွန်မ နိုးထလာတိုင်း ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း လေးလံနေတတ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်က လူရင်းတစ်ယောက်ရဲ့ လိမ်ညာမှုကြောင့် မိသားစုလိုက် အကြွေးနွံထဲ နစ်ခဲ့ရတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်မအတွက်တော့ မနက်ခင်းတိုင်းဟာ လန်းဆန်းမှု မရှိတော့ပါဘူး။ သိန်း ၃၀၀ နီးပါးဆိုတဲ့ အကြွေးဝန်ထုပ်ဟာ ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ဖိထားပါတယ်။
အခန်း (၂)
ကျွန်မတို့ကို လိမ်သွားတဲ့သူက တခြားသူမဟုတ်ဘူး။ မိသားစုချင်း ရင်းနှီးလွန်းလို့ အိမ်ဦးခန်းအထိ ပေးတက်ခဲ့တဲ့သူ။ "အမြတ်အစွန်း ရမယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဓားနဲ့မွှန်းသွားခဲ့တာပါ။ သူခိုးဆိုတာ အဝေးကလာတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတတ်မှန်း အခုမှ နောင်တရရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
ကျွန်မရဲ့ ဖေဖေ (ဦးမင်း) ဟာ အသက်အရွယ်အရ အနားယူသင့်တဲ့အချိန်မှာ ထိုင်းမြေမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်နေရတုန်း။ ဖေဖေ ပင်ပန်းနေတာကို သိပေမယ့် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အပြန်အလှန် အားနာနေကြရတယ်။ ဖေဖေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "သမီးလေး... ပင်ပန်းနေပြီလား" လို့ မေးတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့နင့်နေအောင် ခံစားရတယ်။
အခန်း (၄)
တစ်လကို အတိုးသက်သက်တင် သိန်း ၃၀ ပေးရတဲ့ ဘဝဟာ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ သားအဖကို ငွေရှာတဲ့ စက်ရုံတွေလို သဘောထားနေသလိုပါပဲ။ ဖေဖေ့လစာနဲ့ ကျွန်မလစာ အကုန်လုံးဟာ အကြွေးရှင်တွေဆီ ရောက်သွားတယ်။ လက်ထဲမှာ ဘာမှမကျန်တော့တဲ့အခါ "ငါတို့ ဘာအတွက် အသက်ရှင်နေတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက အဖြေမရှိဘဲ ခေါင်းထဲ ရောက်လာတတ်တယ်။
အခန်း (၅)
ညဘက်တွေဆိုရင် အခန်းမျက်နှာကြက်က ပန်ကာလည်နေတာကို ကြည့်ရင်း အကြွေးဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေကိုပဲ စဉ်းစားနေမိတယ်။ လကုန်ရက် နီးလာပြီဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ရင်တုန်သံကို ကျွန်မ ပြန်ကြားနေရတယ်။ အိပ်ဆေးသောက်မှ ခဏတာ မှေးခနဲ ဖြစ်သွားပေမယ့် ပြန်နိုးလာရင်တော့ လက်တွေ့လောကက ပိုပြီး ခါးသီးနေပြန်ရော။
အခန်း (၆)
ရွာမှာတော့ မေမေ (ဒေါ်နွယ်အေး) တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ မေမေ့ဆီ ပိုက်ဆံမပို့နိုင်တာ ကြာပြီဖြစ်လို့ မေမေ ဘယ်လိုများ စားသောက်နေမလဲဆိုတာ တွေးရင် ရင်နာရတယ်။ မေမေကတော့ ကျွန်မတို့ကို စိတ်မပူစေချင်လို့ ဖုန်းထဲမှာ "မေမေ အဆင်ပြေတယ်၊ သမီးတို့ ကျန်းမာအောင် နေကြ" လို့ အမြဲ အားပေးရှာတယ်။
အခန်း (၇)
တစ်ရက်မှာတော့ ဖေဖေနဲ့ ကျွန်မ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားထိုင်ပြောဖြစ်ကြတယ်။ "နွယ်လေး... ဖေဖေတို့ အတိုးတွေ ပေးနေတာနဲ့တင် ဘဝက ကုန်တော့မယ်၊ အရင်းက တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး" တဲ့။ ဖေဖေ့ရဲ့ စကားဟာ မှန်ကန်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်မတို့ဟာ လှောင်အိမ်ထဲမှာ အတောင်ပံ ခတ်နေရတဲ့ ငှက်တွေလိုပါပဲ။ ဘယ်လောက် ခတ်ခတ်၊ ရှေ့ကို မရောက်ဘူး။
အခန်း (၈)
ကျွန်မတို့မှာ ရွာက အိမ်နဲ့ ခြံလေး ရှိတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်။ "အဲဒီအိမ်ကို အပေါင်ထားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရောင်းလိုက်ရမလား" ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်မကို နေ့ညမပြတ် နှိပ်စက်တယ်။ အိမ်ဆိုတာ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲလေ။ ဒါကို လက်လွှတ်ရမှာ ကြောက်မိတယ်။
အခန်း (၉)
ဒါပေမဲ့ အတိုး သိန်း ၃၀ ကို လစဉ်ပေးနေရတာက အိမ်တစ်လုံးကို နှစ်တိုင်း ရောင်းနေရသလို ဖြစ်နေတာ။ အကြွေးကို အပြတ်မဆပ်နိုင်သရွေ့ ကျွန်မတို့ သားအဖတွေ ထိုင်းမြေမှာပဲ သေသွားရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ အိမ်နဲ့ ခြံကို ရောင်းမယ်၊ အကြွေးတွေကို အကုန်အပြတ်ဆပ်မယ်။
အခန်း (၁၀) စု
မေမေ့ကို အခြေအနေ အမှန်ကို ပြောပြလိုက်တယ်။ မေမေက စိတ်မကောင်းပေမယ့် "အိမ်ဆိုတာ မိသားစု စုံစုံလင်လင် ရှိရင် ပြန်ဆောက်လို့ရတယ် သမီး၊ သမီးတို့ ပင်ပန်းနေတာကို မေမေ မကြည့်ရက်တော့ဘူး" တဲ့။ အဲဒီ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲက အမှောင်ထုကို ခွင်းလိုက်တဲ့ အလင်းတန်းပါပဲ။
အခန်း (၁၁)
အိမ်ရောင်းလို့ ရတဲ့ငွေနဲ့ အကြွေးတွေကို အကုန်ရှင်းလိုက်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလိုပဲ။ အတိုး သိန်း ၃၀ ဟာ အခုတော့ ကျွန်မတို့ လက်ထဲမှာ ကျန်နေပြီ။ အတိုးရှင်တွေရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို မကြောက်ရတော့ဘူး။ လကုန်ရက်ကို မကြောက်ရတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ ဘဝကို ပြန်စဖို့ အခွင့်အရေး ရလိုက်ပြီ။
အခန်း (၁၂)
အခုတော့ နွယ် စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်တက်လာပါပြီ။ အိမ်မရှိတော့ပေမယ့် မိသားစုဝင် သုံးယောက်လုံး စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ အတူတူ ရုန်းကန်ရတာက ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။ အတိုးမပေးရတော့တဲ့ ငွေတွေကို စုပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ရွာမှာ အိမ်လေးတစ်လုံး ပြန်ဝယ်မယ်ဆိုတဲ့ အိပ်မက်ကို နွယ်တို့ စတင် ပုံဖော်နေပါပြီ။
နိဂုံး
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ညီမလေး "နွယ်" ကို ပေးချင်တဲ့ အဓိက သတင်းစကားကတော့ - "ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို လက်ခံရဲမှသာလျှင် လွတ်လပ်မှုကို ရနိုင်မှာပါ" ဆိုတာပါပဲ။
လစဉ် သိန်း ၃၀ အတိုးပေးနေရတာက ညီမလေးတို့ မိသားစုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အိမ်နဲ့ ခြံဆိုတာ နှမြောစရာ ကောင်းပေမယ့် အဲဒါကို ရောင်းပြီး အကြွေးဆပ်လိုက်တာဟာ ညီမလေးတို့ ဘဝအတွက် အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
အတိုးမပေးရတော့တဲ့ ငွေတွေကို တစ်လချင်း စုမိသွားရင် ညီမလေးတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် အိမ်ပြန်နိုင်မှာပါ။ စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ ညီမလေးမှာ ရုန်းကန်နိုင်တဲ့ အားအင်တွေ ရှိပါသေးတယ်။ အခုချိန်ကစပြီး အတိတ်က အကြွေးဟောင်းတွေကို မေ့ပစ်ပြီး အတိုးသံသရာကနေ လွတ်မြောက်အောင် အရင်လုပ်ပါ။ အမှောင်ဆုံးညတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးရင် အလင်းတန်းက ညီမလေးကို စောင့်ကြိုနေမှာပါ။ အားတင်းထားပါနော်။