အခန်း (၁)
ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်း အစဦးပိုင်းကို ပြန်တွေးကြည့်တိုင်း မျက်လုံးထဲမှာ မြင်ယောင်နေမိတာက ဝါးထရံကြားက တိုးဝင်လာတဲ့ လေအေးအေးတွေနဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ခြင်ထောင်အစုတ်လေးပါပဲ။ ကိုသူရနဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ ဘာပိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိဘဲ "အချစ်" ဆိုတဲ့ အရင်းအနှီးတစ်ခုတည်းနဲ့ပါ။ မြို့စွန်က အိမ်ငှားလေးမှာ နေခဲ့ရပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ပျော်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်မက မနက် ၄ နာရီထပြီး ဈေးရောင်းတယ်၊ သူကတော့ ဆိုက်ကားနင်းလိုက်၊ အလုပ်ကြမ်းလုပ်လိုက်နဲ့ ဘဝကို ရုန်းကန်ခဲ့ရတယ်။
ညနေစောင်းလို့ သူပြန်လာတဲ့အခါ ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေတဲ့ သူ့ကို ကျွန်မက ရေအေးအေးလေး တိုက်ပြီး "ပင်ပန်းနေပြီလား ကို" လို့ မေးတိုင်း သူက ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြုံးပြတတ်တယ်။ "မပင်ပန်းပါဘူး မိန်းမရယ်၊ မင်းကို တစ်နေ့ကျရင် တိုက်နဲ့ ကားနဲ့ ထားနိုင်အောင် ကိုယ် ကြိုးစားမှာပါ" တဲ့။ အဲဒီတုန်းက သူပြောတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးလေးကို သူ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ အရင်းအနှီးအဖြစ် ထုတ်ပေးလိုက်တုန်းကလည်း ကျွန်မမှာ နှမြောစိတ် တစ်စက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။ သူ့အပေါ်မှာ ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုက ဟိမဝန္တာတောင်ထက်တောင် ပိုပြီး ခိုင်မာနေခဲ့တာကိုး။
အခန်း (၂)
ကိုသူရရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရာထင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီလေးက လူသိများလာပြီး ငွေကြေးတွေ ချမ်းသာလာခဲ့တယ်။ အရင်က နေခဲ့တဲ့ မြို့စွန်အိမ်လေးနေရာမှာ မြို့လယ်က ခြံဝန်းကျယ်ကြီးနဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်ကြီး အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို သမီးလေး "ဖူးဖူး" ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဖူးဖူးလေးကို ပွေ့ချီထားတဲ့ ကိုသူရရဲ့ မျက်နှာမှာ ပီတိအပြုံးတွေ ဝေဆာနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကံအကောင်းဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့မိတယ်။
အလုပ်တွေ ဘယ်လောက်များများ ကိုသူရက မိသားစုကို အချိန်ပေးတယ်။ အပတ်တိုင်း သမီးလေးကို ကစားကွင်းလိုက်ပို့တယ်၊ ကျွန်မအတွက် လက်ဆောင်လေးတွေ ဝယ်လာပေးတတ်တယ်။ "မင်းဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ကံကောင်းခြင်း နတ်သမီးလေးပဲ" လို့ သူက ကျွန်မ နဖူးကို နမ်းရင်း အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘယ်လို မုန်တိုင်းမျိုးမှ ဝင်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ပြည့်စုံလာတဲ့အခါမှာ မူလစိတ်ရင်းတွေက ပြောင်းလဲတတ်ကြတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
၁၀ နှစ်တာ ကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အရာရာက စတင်ပြီး အရောင်ပြောင်းလာခဲ့တယ်။ အိမ်ကို အမြဲတမ်း အချိန်မှန်ပြန်လာတတ်တဲ့ ကိုသူရက "အလုပ်ကိစ္စတွေ များလို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ညဉ့်နက်မှ ပြန်ရောက်လာတတ်တယ်။ ကျွန်မ ချက်ထားတဲ့ ဟင်းတွေက ထမင်းစားပွဲပေါ်မှာ အေးစက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အမှိုက်ပုံးထဲကိုပဲ ရောက်သွားရတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။ သူ ပြန်လာရင်လည်း ကျွန်မနဲ့ စကားသိပ်မပြောတော့ဘူး။ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့သာ အလုပ်ရှုပ်နေတတ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အမေးတွေကို စိတ်မရှည်သလို ဖြေတတ်လာတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ရေချိုးနေတုန်း ဖုန်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ Message တစ်စောင်က "ကို... အိမ်ရောက်ပြီလား၊ ဒီနေ့ သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ လွမ်းနေမယ်နော်" တဲ့။ အဲဒီ စာသားလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့အခါမှာတော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ငြင်းဆိုခဲ့တယ်။ "မင်းက သံသယစိတ်တွေ များနေတာ၊ ငါက အလုပ်လုပ်နေတာလေ" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့အင်္ကျီက ကပ်ပါလာတဲ့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရေမွှေးနံ့က ကျွန်မကို အမှန်တရားကို လက်ခံဖို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့နေခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၄)
စိတ်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လုံးပန်းနေရတဲ့ ကြားထဲမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ကျန်းမာရေးက ထူးထူးခြားခြား ဆိုးဝါးလာခဲ့တယ်။ မကြာခဏ သတိလစ်တာ၊ အစာစားရင် အန်တာတွေ ဖြစ်လာလို့ တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံသွားပြခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်ရဲ့ စစ်ဆေးချက်ကို စောင့်နေတုန်းမှာ ကျွန်မ ရင်တွေ အရမ်းတုန်နေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဆရာဝန်က ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "အစာအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်ပါ၊ ကုသဖို့က အချိန်နှောင်းသွားပြီ၊ အလွန်ဆုံးနေရရင် ၃ လပေါ့" တဲ့။
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ ဘာမှ မတွေးနိုင်တော့ဘူး။ သေရမှာကို ကြောက်တာထက် သမီးလေး ဖူးဖူးကို ထားခဲ့ရမှာကို တွေးပြီး ရင်ထဲမှာ အက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကနေ အိမ်ကို ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို ငိုခဲ့မိတယ်။ ကိုသူရကို ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောပြချင်ပေမဲ့ သူကတော့ ဖုန်းကို စက်ပိတ်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း နာကျင်မှုကို ခါးစည်းခံရင်း အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၅)
အိမ်ရောက်လို့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုသူရကို တွေ့တော့ ကျွန်မ သူ့ကို ဖက်ပြီး ငိုချလိုက်ချင်ခဲ့တယ်။ "ကို... ကျွန်မမှာ ရောဂါရှိနေပြီ" လို့ ပြောဖို့ ပါးစပ်ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူက ကျွန်မကို အေးစက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး စကားတစ်ခွန်း အရင်ပြောခဲ့တယ်။ "ငါတို့ ကွာရှင်းကြရအောင်၊ ငါ နောက်တစ်ယောက်ကို တကယ် ချစ်မိသွားပြီ၊ မင်းကိုလည်း မညာချင်တော့ဘူး၊ မင်း လိုချင်တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ငါ ပေးပါ့မယ်" တဲ့။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါအကြောင်းကို ပြောပြဖို့ ပြင်ထားတဲ့ စကားတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်ဆို့သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ လူဟာ ကျွန်မ သုညဘဝတုန်းက အတူတူ ရုန်းကန်ခဲ့တဲ့ ကိုသူရ ဟုတ်ရဲ့လားလို့တောင် သံသယဝင်မိတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို မမြင်ဘဲ သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကိုပဲ တောင်းဆိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကို အတင်းမြိုချပြီး ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီလေ... ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးပေးပါ့မယ်" တဲ့။
အခန်း (၆)
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ နောက်ဆုံး ဆန္ဒတစ်ခုတော့ ရှိတယ်၊ အဲဒါကို ကို လိုက်လျောပေးနိုင်မလား" လို့ ကျွန်မ မေးလိုက်တယ်။ သူက ဘာလဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ကြည့်တယ်။ "ရှေ့လ ဒီနေ့မှာ ကျွန်မ လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်၊ အဲဒီတစ်လအတွင်းမှာ ကို အရင်ကလို ညနေ ၆ နာရီ အိမ်အရောက်ပြန်လာပေးပါ၊ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အတူတူ ညစာစားကြမယ်၊ ပြီးတော့ သမီးလေးကို အိပ်ရာဝင်ပုံပြင် ဖတ်ပြပေးပါ၊ အဲဒီတစ်လအတွင်းမှာ ဟိုဘက်ကို လုံးဝ အဆက်အသွယ် မလုပ်ပါနဲ့" လို့ ကျွန်မ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။
သူက ခဏစဉ်းစားပြီး "ရတယ်လေ၊ တစ်လပဲမလား၊ ငါ သည်းခံပေးပါ့မယ်" လို့ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။ သူ့အတွက်ကတော့ ဒါဟာ ကွာရှင်းဖို့ ပေးရတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ ကျွန်မအတွက်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးသော အသက်ရှူသံတွေကို မိသားစုနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ကျွန်မဟာ ရောဂါဝေဒနာကို အပြင်မထွက်အောင် ထိန်းချုပ်ရင်း၊ သူတို့ သားအဖကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တန်ဖိုးထားကြည့်ရှုဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၇)
ပထမအပတ်မှာတော့ ကိုသူရဟာ အိမ်ပြန်လာပေမဲ့ စိတ်ကတော့ အိမ်မှာ မရှိပါဘူး။ ထမင်းစားပွဲမှာလည်း ဖုန်းကိုပဲ ကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူကြိုက်တတ်တဲ့ ဟင်းလေးတွေကို ကိုယ်တိုင်ချက်ကျွေးခဲ့တယ်။ သမီးလေးကတော့ သူ့ဖေဖေ စောစောပြန်လာလို့ ပျော်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြေကွဲရပြန်တယ်။
ညဘက်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ ရောဂါက ဖောက်လာတတ်တယ်။ ဗိုက်ထဲက အသည်းခိုက်အောင် နာကျင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲကို ပြေးဝင်ပြီး ရေပန်းကို ဖွင့်ချလိုက်တယ်။ ရေသံတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်ငိုယိုသံတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရတယ်။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ ပိန်ချုံးနေတဲ့ ရုပ်သွင်ကို မြင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် လန့်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မနက်လင်းရင်တော့ ကိုသူရ မသိအောင် မိတ်ကပ်တွေ အထူကြီးလိမ်းပြီး ကျန်းမာသလို ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရတာပေါ့။
အခန်း (၈)
ဒုတိယအပတ်နဲ့ တတိယအပတ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကိုသူရရဲ့ အမူအရာတွေ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းကြည့်တာတွေ နည်းသွားပြီး သမီးလေးနဲ့ ကစားတဲ့အချိန်တွေ ပိုများလာတယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာလည်း ကျွန်မချက်တဲ့ ဟင်းတွေကို မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားလာပြီး "မိန်းမ... ဟင်းက အရင်ကလိုပဲ အရသာရှိတုန်းပဲနော်" လို့ စကားစလာခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာတာထက် ဝမ်းနည်းတာက ပိုခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာ သမီးလေး အိပ်ပျော်သွားတော့ သူက ကျွန်မဘေးမှာ လာထိုင်တယ်။ "မိန်းမ... မင်း တော်တော် ပိန်သွားသလိုပဲ၊ နေရောကောင်းရဲ့လား" လို့ သူက မေးလာတယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်မကျအောင် အတင်းအောင့်ထားပြီး "အသက်ကြီးလာလို့ နေမှာပါ ကိုရယ်" လို့ပဲ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကလေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက တုန်ခါသွားခဲ့တယ်။ ဒီလက်ကို ကိုင်ထားရဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရသလဲဆိုတာ သူ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။
အခန်း (၉)
တစ်လပြည့်ဖို့ တစ်ရက်အလို ညမှာတော့ ကိုသူရဟာ အိမ်ကို ပန်းစည်းလေးတစ်စည်းနဲ့ ပြန်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုချလိုက်တယ်။ "မိန်းမရယ်... ကိုယ် မှားသွားပြီ၊ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီတစ်လအတွင်းမှာ ကိုယ်တကယ် ချစ်တာ မင်းနဲ့ သမီးလေးပဲဆိုတာ ကိုယ် သိလိုက်ရပြီ၊ ငါတို့ ကွာရှင်းမယ့်ကိစ္စကို ဖျက်လိုက်ကြရအောင်နော်၊ ကိုယ် အဲဒီမိန်းမနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပါပြီ" တဲ့။
ကျွန်မ အဲဒီစကားကို ကြားရတဲ့အချိန်မှာ အားလုံးက နောက်ကျသွားပြီဆိုတာ သိနေပေမဲ့ သူ့ကို ပြုံးပြပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ "ရပါတယ် ကို... ကိုယ် သိရင် ရပါပြီ" လို့ ပြောရင်း သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကျွန်မ မှီတွယ်နေမိတယ်။ အဲဒီညက ကိုသူရဟာ ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒါဟာ လောကကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးသော နွေးထွေးမှုပါပဲ။ ကျွန်မ မျက်စိကို မှိတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်တွေ ကျေပွန်သွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၁၀)
မိုးလင်းတဲ့အခါ ကိုသူရ နိုးလာတော့ သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေခဲ့ပါပြီ။ သူ ကျွန်မကို လှုပ်နှိုးပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဘယ်တော့မှ နိုးထလာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ခြောက်ခြားသွားပြီး ဆရာဝန်ကို ခေါ်တယ်၊ သမီးလေးကလည်း ဘေးမှာ ငိုနေခဲ့တယ်။ ဆရာဝန် ရောက်လာပြီး ကျွန်မ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုသူရ တစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျွန်မ ရေးထားခဲ့တဲ့ စာတစ်စောင်နဲ့ ဆေးမှတ်တမ်းတွေ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်ငိုကြွေးပါတော့တယ်။ "ဘာလို့လဲ မိန်းမရယ်... ဘာလို့ ကိုယ့်ကို တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေက အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အခန်းထဲက ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို သူ ဖွင့်ဖတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ နောင်တတွေက တားဆီးမရအောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပါပြီ။
အခန်း (၁၁)
ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ကျွန်မ ရေးထားခဲ့တာက - "ကို... ကို့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးချင်ပေမဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လေးမှာ ကို့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ရယူသွားချင်လို့ 'တစ်လ' ဆိုတဲ့ အချိန်ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စွာ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ ကိုယ်တို့ သုညဘဝက စခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ ကို တခြားတစ်ယောက်ကို ချစ်သွားတယ်ဆိုတာ ကြားရတာ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်ရပေမဲ့ ကို ပျော်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ သမီးလေးကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါနော်။ ကို့ကို အမြဲတမ်း ချစ်နေခဲ့ပါတယ်" တဲ့။
ကိုသူရဟာ အဲဒီစာတွေကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဖက်ပြီး နောင်တမျက်ရည်တွေနဲ့ တစ်ညလုံး ငိုနေခဲ့တယ်။ သူဟာ အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာကို လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းက တန်ဖိုးမထားဘဲ၊ ပျောက်ဆုံးသွားမှသာ အသည်းအသန် ရှာဖွေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ နောက်ပြန်မလှည့်ဘူးဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိသွားခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၁၂)
ကျွန်မရဲ့ နာရေးကို ပြီးသွားတဲ့အခါ ကိုသူရဟာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ ကုမ္ပဏီကို သမီးလေး နာမည်နဲ့ လွှဲပေးခဲ့ပြီး၊ ကျွန်မနဲ့ အတူတူ နေခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေကိုပဲ ဖက်တွယ်ပြီး ရှင်သန်နေခဲ့တယ်။ ညနေတိုင်း သမီးလေးကို ကျွန်မအကြောင်းတွေ ပြောပြတယ်၊ သမီးလေးကို ကျွန်မလိုပဲ နွေးထွေးအောင် ထားခဲ့တယ်။
ဒီဇာတ်လမ်းက ပေးချင်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... လူတွေဟာ ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးအကြီးဆုံးအရာတွေကို အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုတတ်ကြတာပါပဲ။ အောင်မြင်မှုတွေ၊ ငွေကြေးတွေကြားမှာ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို မေ့လျော့နေတတ်ကြတယ်။ အရာရာကို ပြန်ပြင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့တဲ့ တစ်နေ့ကျမှ နောင်တရတာထက်၊ အခု လက်ရှိ အနားမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေကို တန်ဖိုးထားပါ၊ အချိန်ပေးပါ။ အချစ်ဆိုတာ ဖော်ပြဖို့ နောက်ကျသွားရင် နာကျင်မှုကလွဲလို့ ဘာမှ ကျန်ရစ်မှာ မဟုတ်လို့ပါပဲ။