အခန်း (၁)
ကျွန်တော်က လူတွေကို အကဲခတ်ရတာ ဝါသနာပါပေမဲ့ ကိုယ့်အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ ဇနီးသည် "နွယ်" ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေကိုတော့ တစ်ခါမှ သေချာမဖတ်ခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်ရှိပြီ။ ကျွန်တော့်ဘဝက အလုပ်နဲ့ အောင်မြင်မှုနောက်ကိုပဲ တောက်လျှောက်ပြေးခဲ့တာပါ။ ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတိုးဖို့၊ ပရောဂျက်တွေ အောင်မြင်ဖို့က ကျွန်တော့်အတွက် အောက်ဆီဂျင်လိုပဲ အရေးကြီးခဲ့တယ်။ နွယ်ကတော့ အိမ်မှာ အမြဲတမ်း ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြိုနေတတ်တဲ့ အရိပ်ကလေးတစ်ခုလိုပဲ။
သူမက စကားနည်းတယ်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်တော် ညဉ့်နက်မှ အလုပ်က ပြန်လာရင် သူမက ဧည့်ခန်းက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေတတ်တယ်။ ညဉ့်ကောင်းကင်က ကြယ်တွေက သူမအတွက် ဘာတွေများ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသလဲ ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။ "ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ နွယ်" လို့ မေးရင် သူမက ခါတိုင်းလိုပဲ ခပ်ယောင်ယောင်လေး ပြုံးပြပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး မောင်... မောင် ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ဟင်းတွေ နွှဲပေးမယ်လေ" လို့ပဲ ပြန်မေးလေ့ရှိတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ နွယ်ရဲ့ အပြုံးတွေကို "အေးချမ်းမှု" လို့ပဲ အလွယ်တကူ အမည်တပ်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီအပြုံးနောက်က အက်ကြောင်းတွေကို ကျွန်တော် မြင်အောင်မကြည့်ခဲ့မိတာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့ စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်တဲ့အခါ ကျွန်တော်က ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ကိစ္စတွေပဲ ပြောနေတတ်ပြီး နွယ်ကတော့ ကျွန်တော့်ပန်းကန်ထဲကို ဟင်းတွေ ခပ်ထည့်ပေးရင်း ငြိမ်နေတတ်တယ်။ သူမရဲ့ ပိန်လှီလာတဲ့ ပါးပြင်တွေ၊ အားနည်းလာတဲ့ ပုံစံတွေကို ကျွန်တော်က "အိမ်မှုကိစ္စ ပင်ပန်းလို့နေမှာပါ" လို့ပဲ တွေးခဲ့မိတယ်။
အခန်း (၂)
ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ရန်ဖြစ်သံတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ လူအများစုက ဒါကို စံပြအိမ်ထောင်ရေးလို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတိတ်ဆိတ်မှုကပဲ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာစေခဲ့တာလား။ နွယ်က ကျွန်တော့်အတွက် လိုလေသေးမရှိ ပြုစုတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကျီ င်္တွေကို မီးပူတိုက်ပေးတယ်၊ ကျွန်တော်ကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေကို ချက်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက တုန်ရီနေတတ်တာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
ညဘက်တွေမှာ ကျွန်တော် စာရင်းတွေတွက်နေရင်း သူမကို လှည့်ကြည့်မိရင် သူမက အိပ်ပျော်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ခေါင်းအုံးက တစ်ခါတလေ စိုစွတ်နေတတ်တယ်။ တစ်ခါက ကျွန်တော် နိုးသွားပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာကို လရောင်အောက်မှာ ကြည့်မိတော့ မျက်ရည်စတွေ တွေ့ခဲ့တယ်။ "နွယ်... နေမကောင်းဘူးလား" လို့ မေးရင် "အိပ်မက်ဆိုးမက်လို့ပါ မောင်ရယ်" လို့ပဲ သူက ခပ်တိုးတိုးဖြေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း အဲ့ဒီစကားကိုပဲ အလွယ်တကူ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ ဗဟိုပြုလွန်းတဲ့ လူစားမျိုးမို့လို့ပါ။
နွယ်က အနုပညာဆန်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူ ပန်းချီဆွဲတာ ဝါသနာပါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ညားပြီးနောက်ပိုင်း ပန်းချီကားတွေ မဆွဲဖြစ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ကလည်း "မဆွဲနဲ့တော့ ပင်ပန်းတယ်" လို့ပဲ ပြောခဲ့မိတယ်။ တကယ်တော့ သူမက သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဆေးရောင်ခြယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကို ကျွန်တော်က ခွင့်မပြုခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ဘဝက ကျွန်တော့်အနားမှာ ရှိနေပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ တစ်စစီ ကြွေလွင့်နေခဲ့တာကို ကျွန်တော် လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက နွယ် ဖုန်းကို အိမ်မှာ မေ့ကျန်ခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ရှားရှားပါးပါး အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပါ။ နွယ်က အမြဲတမ်း သူ့ဖုန်းကို သူ့အနားမှာပဲ ထားတတ်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဖုန်းကို မကိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့က ဆေးရုံတစ်ခုကနေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ ဆက်တိုက်ဝင်နေတာကြောင့် ကျွန်တော် ကိုင်လိုက်မိတယ်။
"မေနွယ်ဦးရဲ့ လူနာရှင်လားခင်ဗျာ... လူနာက ဆေးစစ်ချက်လာယူဖို့ ရက်ကျော်နေပြီမို့လို့ပါ" တဖက်က အသံက အေးစက်စက်နဲ့ တာဝန်ကျေမှုအပြည့်။
ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ နွယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ ကျွန်တော် အလုပ်ကို မသွားတော့ဘဲ ဧည့်ခန်းမှာ ထိုင်ပြီး နွယ် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ နွယ် ပြန်လာတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်နေတယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပြလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ထိတ်လန့်ရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာ မြင်လိုက်ရတယ်။
"ဒါ ဘာလဲ နွယ်" ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။ "မောင်... အဲ့ဒါကလေ... နွယ် နည်းနည်း နေမကောင်းလို့ စစ်ထားတာပါ" သူမက လိမ်နေတာ ကျွန်တော် သိတယ်။ သူမရဲ့ အသံတွေက တုန်နေတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် နွယ်အပေါ် သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း အပြင်သွားရင် ဘယ်ကိုသွားသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နောက်ယောင်ခံလိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
တစ်ပတ်အကြာမှာ နွယ်က အပြင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ သူမက လှလှပပ ပြင်ဆင်မထားဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ဝတ်ထားပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကို အားနည်းနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော် ရုံးသွားသလိုမျိုး ထွက်လာပြီး အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ နွယ်က တက္ကစီတစ်စီးငှားပြီး မြို့ပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားတယ်။
ကျွန်တော်လည်း နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် လိုက်ခဲ့တယ်။ သူမ သွားတာက ဆေးရုံမဟုတ်ဘဲ မြို့ပြင်က ခြံဝန်းကြီးတစ်ခုထဲကို ဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီနေရာက သစ်ပင်တွေနဲ့ အုပ်ဆိုင်းနေပြီး အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။ ဂိတ်ဝမှာ "နွယ်" ဆိုပြီး ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု မရှိပေမဲ့ ခြံဝန်းက ခမ်းနားတယ်။ နွယ်က အဲ့ဒီထဲကို ဝင်သွားပြီး နာရီပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အထိ ပြန်မထွက်လာခဲ့ဘူး။
ကျွန်တော့် ခေါင်းထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်လာတယ်။ "နွယ် ငါ့ကို သစ္စာဖောက်နေတာလား"၊ "အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ"။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက နွယ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးထက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပိုစိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် အဲ့ဒီခြံထဲကို ဇွတ်ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ လုံခြုံရေးတွေက ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရှိန်တက်လာခဲ့တယ်။
အခန်း (၅)
နွယ် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်က ဧည့်ခန်းမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်းနဲ့ ထိုင်နေခဲ့တယ်။ သူမက မီးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို မြင်ပြီး လန့်သွားတယ်။
"မောင်... ပြန်ရောက်နေတာ ကြာပြီလား" သူမက အသံတုန်တုန်လေးနဲ့ မေးတယ်။ "မင်း ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ နွယ်" ကျွန်တော် အေးစက်စက် မေးလိုက်တယ်။ "နွယ်... အပြင် ခဏ သွားတာပါ မောင်" "လိမ်နေတုန်းလား!" ကျွန်တော် အော်လိုက်တော့ သူမ တုန်သွားတယ်။ "မြို့ပြင်က ဂေဟာ... အဲ့ဒီမှာ ဘယ်သူ ရှိနေတာလဲ။ ဆေးရုံကရော မင်းကို ဘာလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ။ မင်း ငါ့ကို ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ"
နွယ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက တုန်လှုပ်နေတယ်။ သူမ နှုတ်ခမ်းတွေ တုန်ရီနေပေမဲ့ ဘာစကားမှ ထွက်မလာဘူး။ "ပြောလေ! ဘာလို့ တိတ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို အရူးလုပ်ရတာ ပျော်လား" ကျွန်တော် ပိုအော်မိတယ်။ "မောင်... မဟုတ်ပါဘူး... နွယ်... နွယ် ရှင်းပြပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု မဟုတ်သေးဘူး" "မလိုတော့ဘူး နွယ်။ မင်း ငါ့ကို မယုံကြည်လို့ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ။ ငါတို့ကြားမှာ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ရင် ဒီအိမ်ထောင်ရေးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး" ကျွန်တော် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ အိပ်ခန်းထဲက အဝတ်အထုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
အခန်း (၆)
ကျွန်တော် အိမ်ကနေ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ ငိုသံတွေကို ခါးခါးသီးသီး လျစ်လျူရှုခဲ့တယ်။ နွယ်က ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တားခဲ့တယ်။ "မောင်... မသွားပါနဲ့... နွယ် ရှင်းပြပါရစေဦး" လို့ သူမက ငိုယိုပြီး ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူမရဲ့ လက်ကို ခါထုတ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မှာ သွားနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီညကစပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့တယ်။ "သူ မှားတာလေ... သူ ရှင်းမပြနိုင်တာပဲ" လို့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်ခြေပေးနေခဲ့တယ်။ နွယ်ဆီက ဖုန်းတွေ အခါတစ်ရာမက ဝင်လာပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကိုင်ခဲ့ဘူး။
စာတို (Message) တွေလည်း မဖတ်ဘူး။ 'Seen' တောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနက သူမကို နာကျင်စေချင်နေတာ။ သူမကို တောင်းပန်စေချင်တာ။ သူမရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို ပစ်ပယ်ရတာက ကျွန်တော့်အတွက် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲခဲ့သလဲဆိုတာ အဲ့ဒီအချိန်က လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၇)
တစ်ပတ်ကြာတဲ့အထိ ကျွန်တော် အိမ်မပြန်ဘူး။ ကျွန်တော့်ဆီကို နွယ်ဆီက message တစ်စောင် ထပ်ဝင်လာတယ်။ အဲ့ဒီ message လေးကတော့ တိုတိုလေးပါ။
"မောင်... နွယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ မောင့်ကို စိတ်မဆင်းရဲစေချင်လို့ပါ။ အားလုံးအတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ။ မောင်နဲ့ ဝေးနေရတာ နွယ်အတွက် အရမ်းခက်ခဲပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မောင်က နွယ့်ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေပြီဆိုရင်လည်း... နွယ် မောင့်မျက်စိရှေ့က ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။"
အဲ့ဒီညကစပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဟာသွားတယ်။ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ခံစားရမယ့်အစား ကြောက်စိတ်တွေ စဝင်လာတယ်။ သူမက ဘယ်ကို ထွက်သွားမှာလဲ။ ကျွန်တော် အိမ်ကို အပြေးပြန်သွားခဲ့တယ်။ အိမ်တံခါးက ပွင့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတယ်။ နွယ် မရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေကတော့ ရှိနေသေးပေမဲ့ သူမရဲ့ အသုံးအဆောင် တချို့ ပျောက်နေတယ်။
အခန်း (၈)
စားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတွေ တင်ထားတယ်။ ကျွန်တော် တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖွင့်ဖတ်လိုက်မိတယ်။ ပထမဆုံး စာရွက်က ဆေးရုံက မှတ်တမ်း။
နွယ်မှာ ဦးနှောက်အကျိတ် (Brain Tumor) ရှိနေတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီတဲ့။ သူမ ခွဲစိတ်ရင်တောင် အသက်ရှင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အရမ်းနည်းတယ်လို့ ဆေးမှတ်တမ်းမှာ ရေးထားတယ်။ သူမ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့တာလဲ။ ဆက်ဖတ်ကြည့်တော့ သူမရဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းလေး တစ်ခုကို တွေ့တယ်။
"မောင်က အလုပ်တွေ အရမ်းကြိုးစားနေတာ။ နွယ်က မောင့်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်ဘူး။ မောင် အောင်မြင်နေတဲ့ အချိန်မှာ နွယ်က သေမယ့်အကြောင်း ပြောပြီး မောင့်ကို မတားဆီးချင်ဘူး။ မောင်က အောင်မြင်မှုတွေကို ပျော်နေတာလေ။ နွယ်က ဘာလို့ မောင့်ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးရမှာလဲ" တဲ့။ ကျွန်တော် ဖတ်ရင်းနဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက စူးအောင့်လာတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ငဲ့ညှာလွန်းလို့ သူမရဲ့ ဝေဒနာတွေကို တစ်ယောက်တည်း ခါးစည်းခံနေခဲ့တာ။
အခန်း (၉)
ကျွန်တော် အဲ့ဒီနောက် နွယ် သွားခဲ့တဲ့ မြို့ပြင်က ဂေဟာကို ချက်ချင်း မောင်းထွက်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေရာကို ရောက်တော့ ကျွန်တော် နားလည်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက မိဘမဲ့ကလေးဂေဟာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါက သူမရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖွင့်ထားတဲ့ Hospice (နောက်ဆုံးအချိန် လူနာစောင့်ရှောက်ရေးစင်တာ) တစ်ခု။
သူမ အဲ့ဒီကို သွားနေတာက တခြားသူရှိလို့ မဟုတ်ဘူး။ သူမ သေဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း သူမရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လှူဒါန်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတာဖြစ်သလို၊ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ဘယ်လို ဖြတ်သန်းရမလဲဆိုတာ လေ့လာနေတာပါ။ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ကြည့်တယ်။
"ရှင် ရောက်လာပြီလား... နွယ်က ရှင့်ကို နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်နေခဲ့တာ။ သူ ရှင့်ကို ဖုန်းတွေ အများကြီး ဆက်ခဲ့တယ်။ ရှင်က မကိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ ရှင် စိတ်ဆိုးမှာကိုပဲ ကြောက်နေခဲ့တာ။ သူ့ရောဂါအကြောင်း သိရင် ရှင် ပင်ပန်းမှာကိုပဲ သူ စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ"
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားတော့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်နေတာမဟုတ်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ကာကွယ်ပေးနေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကသာ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ငရဲဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားပဲ။
အခန်း (၁၀)
ကျွန်တော် သူမရှိရာ အခန်းထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက သတိမရတော့ဘူး။ အောက်ဆီဂျင်ပိုက်တွေ၊ စက်ပစ္စည်းတွေ ကြားမှာ နွယ်က အရမ်းကို သေးငယ်လွန်းနေတယ်။ သူမရဲ့ ပါးပြင်တွေက ချိုင့်ဝင်နေပြီး အရင်က ကျွန်တော် မမြင်ခဲ့တဲ့ ဝေဒနာတွေက အခုတော့ အထင်အရှား။
ကျွန်တော် သူမလက်ကို ကိုင်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "နွယ်... မောင် ပြန်လာပြီ။ မောင် တောင်းပန်ပါတယ်။ နိုးလာပါဦး နွယ်ရယ်" လို့ ကျွန်တော် အော်ဟစ်ငိုယိုခဲ့ပေမဲ့ သူမ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ သူမရဲ့ နှလုံးခုန်သံက စက်ပေါ်မှာ အားနည်းစွာ ပြနေတယ်။
ဆရာဝန်က ကျွန်တော့် ပုခုံးကို လာပုတ်တယ်။ "စိတ်လျှော့ပါ လူနာရှင်။ သူက စိတ်ဓာတ်နဲ့ အတော်လေး တောင့်ခံထားတာပါ။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒက ရှင် အိမ်ပြန်လာတာကို မြင်ချင်တာပါပဲ။ အခုတော့ သူ စောင့်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်"
အခန်း (၁၁)
အဲ့ဒီည ၁၂ နာရီမှာ နွယ် ကျွန်တော့်ကို ထာဝရ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့တယ်။ သူမ မျက်လုံးလေးတွေ ပွင့်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ အသက်ငွေ့လေးက ကျွန်တော့်လက်ထဲကနေ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။
သူမ ဆုံးသွားတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ လက်ထဲက စာမျက်နှာဟောင်းလေး တစ်ခုကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး တွဲတုန်းက သူမကို ပေးခဲ့တဲ့ ပန်းလေးတစ်ပွင့်။ သူမက အဲ့ဒါကို အခြောက်ခံပြီး အခုထိ သိမ်းထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ပေးခဲ့တဲ့ ဂတိတွေကို တစ်ခုမှ မတည်ခဲ့ဘူး။
"နွယ်... မောင် တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပေမဲ့ နားထောင်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။ နွယ်ရဲ့ မျက်နှာလေးက အေးချမ်းနေတယ်။ သူမကတော့ သူမရဲ့ တာဝန်တွေကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီးမှ ထွက်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ကတော့ နောင်တတွေနဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အခန်း (၁၂)
နွယ် ဆုံးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အခုထိ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်တိုင်း အိမ်ရှေ့က မီးရောင်ကို ကြည့်ပြီး နွယ် ရှိနေဦးမလားလို့ မျှော်လင့်မိတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြိုနေတာက အမှောင်ထုနဲ့ နောင်တတွေပဲ။ ကျွန်တော် အခုတော့ အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအောင်မြင်မှုတွေကို မျှဝေခံစားမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်တော် ပေးချင်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့— "ကိုယ့်အနားမှာ ရှိနေတဲ့သူကို တန်ဖိုးထားပါ။" လူတစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အေးချမ်းမှုလို့ မယူဆပါနဲ့။ သူတို့ရဲ့ အပြုံးနောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်မှုတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ကြည့်ပေးပါ။ မာနဆိုတာ ခဏတာ အနိုင်ရမှုကို ပေးနိုင်ပေမဲ့ ထာဝရ နောင်တကိုလည်း ပေးတတ်ပါတယ်။
ဖုန်းတစ်ချက် ကိုင်လိုက်ဖို့၊ စကားတစ်ခွန်း နားထောင်ပေးဖို့ အချိန်မပေးနိုင်လောက်အောင် ကျွန်တော်တို့ ဘဝတွေ မအလုပ်များသင့်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်လို နောက်ကျမှ နောင်တမရပါစေနဲ့။ အချစ်ဆိုတာ အတူရှိနေချိန်မှာ ဂရုစိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အခါမှ ငိုကြွေးခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။
— ပြီးပါပြီ —