"သူများမယားကိုကြာခိုသူ"

 

၁။ 

ညဉ့်ဦးယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကျေးရွာကလေးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ သစ်ရွက်ချင်း ပွတ်တိုက်သံမှလွဲ၍ မည်သည့်အသံမျှ မကြားရ။ မောင်သစ်လွင်သည် ရွာထိပ်ရှိ သရက်ပင်အိုကြီး၏ အရိပ်ထဲတွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ရွာလယ်ရှိ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ ထိုအိမ်ထဲတွင် သူတစ်ပါး၏ ဇနီး၊ သူ၏ တပ်မက်ခြင်း အာရုံဖြစ်သော ဒေါ်မြကေသီ ရှိနေသည်။ စိတ်အာရုံ၏ စေ့ဆော်မှုသည် သိက္ခာတရားကို အမှောင်ချပစ်လိုက်ပြီ။ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွင်းနေသယောင် ရှိတော့သည်။

၂။ 

အိမ်နောက်ဖေးမှ ခွေးဟောင်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ မောင်သစ်လွင်၏ ကိုယ်ကလေး တုန်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ နောက်မဆုတ်နိုင်တော့။ ခြံစည်းရိုးအကွယ်မှ တိုးဝင်ရင်း သူတစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်သော နယ်မြေထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီ။ ဤသည်မှာ ရိုးသားသော လည်ပတ်ခြင်း မဟုတ်။ ခိုးယူခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လိပ်ပြာမလုံမှု၏ ဒဏ်ချက်ကို ခံနေရသော်လည်း၊ တဏှာ၏ အားအင်က သူ့ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေသည်။

၃။ 

အိမ်နောက်ဖေး တံခါးကလေး အသာအယာ ပွင့်လာသောအခါ ဆီမီးရောင် မှိန်မှိန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသည်။ ဒေါ်မြကေသီ၏ ပုံရိပ်ကလေးသည် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာ၏။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် တောင့်တမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ သူမသည် ဘေးဘယ်ညာကို အကဲခတ်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထိုသက်ပြင်းသည် သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးအပေါ် သစ္စာဖောက်ဖျက်ရခြင်း၏ လေးလံမှုကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

၄။ 

မောင်သစ်လွင်သည် အမှောင်ထဲမှ ထွက်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆတ်ခနဲ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကလေးများ တုန်ယင်နေသည်ကို သူ ခံစားမိ၏။ "မြ... ကြောက်နေတာလား" ဟု သူက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ သူမက ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည်ပင်လျှင် ဝန်ခံချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့ ပြုလုပ်နေသော အမှုမှာ အကုသိုလ်ဖြစ်ကြောင်း သိကြသော်လည်း ရုန်းထွက်ရန် ခွန်အား မရှိကြတော့ပေ။

၅။ 

အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူ၏ ပစ္စည်းများကို မြင်ရသောအခါ မောင်သစ်လွင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နံရံတွင် ချိတ်ထားသော ဓာတ်ပုံထဲမှ အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသယောင် ထင်ရသည်။ ထိုသူသည် အလှူအတန်းအတွက် ရွာပြင်ထွက်နေခိုက်တွင်၊ သူကမူ ထိုသူ၏ အိမ်ဂေဟာကို ဖျက်ဆီးရန် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူ့လောက၏ ကောက်ကျစ်မှုသည် ဤနေရာတွင် အထင်အရှား ရှိနေတော့သည်။

၆။ 

"မောင်... ကျွန်မတို့ မှားနေပြီထင်တယ်" ဟု ဒေါ်မြကေသီက အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောရှာသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်သားအပေါ် ထားရှိရမည့် သစ္စာနှင့် မောင်သစ်လွင်အပေါ် ထားရှိသော တပ်မက်မှုတို့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေသည်။ မောင်သစ်လွင်ကမူ သူမ၏ ပခုံးကို ဆွဲဖက်ရင်း "အချစ်မှာ အမှားအမှန် မရှိပါဘူး မြရယ်" ဟု လှည့်ဖျားသော စကားဖြင့် နှစ်သိမ့်နေသည်။ ထိုစကားသည် မိမိကိုယ်ကို ဖြေသိမ့်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကိုယ်တိုင်လည်း သိနေပါ၏။

၇။ 

နံရံပေါ်ရှိ နာရီအိုကြီး၏ စက်ချက်သံမှာ 'တောက်... တောက်...' နှင့် စည်းချက်မှန်မှန် မြည်နေသည်။ ထိုအသံသည် သူတို့အတွက် အချိန်ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေသည့် နှိုးစက်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ စက္ကန့်တိုင်းသည် သူတို့၏ အပြစ်ကို ပိုမိုကြီးထွားစေသည်။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပတွင်မူ လေတိုးသံက ရှူးရှူးရှဲရှဲနှင့် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်နေသယောင် ထင်ရ၏။ ကမ္ဘာလောကကြီးက သူတို့ကို ဝိုင်းဝန်း အပြစ်တင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

၈။ 

မောင်သစ်လွင်သည် ဒေါ်မြကေသီ၏ အနားတွင် ထိုင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းခြင်း မရှိ။ သူသည် သူတစ်ပါး၏ ဥယျာဉ်ထဲမှ ခိုးယူစားသုံးရသော အသီးအနှံသည် ပို၍ ချိုမြိန်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်မူ ထိုအသီးသည် ခါးသက်လှသည်။ ထိုခါးသက်မှုမှာ သိက္ခာတရားကို ရောင်းစားခဲ့ရခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အကြည်အသာများသည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရသော သူခိုးများ၏ အမူအရာနှင့် တူလှသည်။

၉။ 

"တစ်နေ့နေ့မှာ အားလုံး ပေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု သူမက မေးသောအခါ မောင်သစ်လွင်သည် အဖြေမရှိဘဲ ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူသည် အနာဂတ်ကို ကြည့်ရန် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် မခိုင်မြဲသော သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည့် ရဲတိုက်နှင့် တူသည်။ လှိုင်းတစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်နှင့် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အရေးကို သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရင်လေးနေကြသည်။

၁၀။ 

လမင်းသည် တိမ်တိုက်များနောက်သို့ ကွယ်မြုပ်သွားသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိ ကျသွားသည်။ ထိုအမှောင်ထုသည် သူတို့၏ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသော်လည်း၊ အတွင်းစိတ်၏ အလင်းရောင်ကိုမူ ဖျောက်ဖျက်နိုင်စွမ်း မရှိ။ မောင်သစ်လွင်သည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်မိသောအခါ လူ့သိက္ခာ ကင်းမဲ့နေသော သတ္တဝါတစ်ဦးကဲ့သို့သာ မြင်ယောင်လာသည်။ သူသည် အချစ်ဟု အမည်တပ်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ တဏှာ၏ ကျွန်သာ ဖြစ်သည်။

၁၁။

ကြက်တွန်သံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ မောင်သစ်လွင်သည် အိမ်ထဲမှ ပြန်ထွက်ရန် ပြင်ရသည်။ အလင်းရောင် ရောက်လာလျှင် သူ၏ အပြစ်များမှာ လူပုံအလယ်တွင် ထင်ရှားသွားပေတော့မည်။ ဒေါ်မြကေသီသည် တံခါးဝအထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ရင်း မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ထိုအကြည့်သည် နှုတ်ဆက်ခြင်းထက် နာကျင်ခြင်းကို ပို၍ ဖော်ပြနေသည်။

၁၂။ 

မောင်သစ်လွင်သည် ရွာလမ်းအတိုင်း အသာအယာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည် သဲ့သဲ့ ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ အရိပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားစွာ ကျနေသည်။ ထိုအရိပ်သည်ပင်လျှင် သူ၏ အပြစ်ကဲ့သို့ လေးလံနေသယောင် ထင်ရ၏။ သူသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသော်လည်း သူ၏ လိပ်ပြာသည်မူ ထိုအမှောင်ညထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေပြီ။ သူတစ်ပါး၏ မယားကို ကြာခိုခြင်းဟူသော တံဆိပ်ကပ်ခံလိုက်ရသည့် သူ၏ ဘဝသည် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည် စင်ကြယ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။