**အချစ်ရူး**
**အခန်း (၁)**
တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ မျက်ကန်းဖြစ်တတ်သလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကပဲ မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး ရူးမိုက်ခဲ့တာလားလို့လေ။
ကျွန်မနာမည် သီရိပါ။ သာမန်ရုံးဝန်ထမ်း ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက ရိုးရှင်းပါတယ်။ မနက်အလုပ်သွား၊ ညနေအိမ်ပြန်၊ ပိတ်ရက်ဆို စာအုပ်လေးဖတ်၊ သီချင်းလေးနားထောင်နဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခဲ့သူပါ။ အဲ့ဒီအေးချမ်းနေတဲ့ ရေပြင်လို ဘဝထဲကို ခဲလုံးတစ်လုံးလို ပြုတ်ကျလာခဲ့သူကတော့ 'ဉာဏ်လင်း' ပါပဲ။
ဉာဏ်လင်းနဲ့ ကျွန်မ စတွေ့တာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာပါ။ သူက စကားပြောကောင်းတယ်၊ လူတိုင်းကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အပြုံးမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်မဆီကို သူ တမင်လျှောက်လာပြီး စကားစမြည် လာပြောခဲ့တယ်။
"ဒီလောက် ဆူညံနေတဲ့ပွဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်တာ အံ့သြစရာပဲ" လို့ သူက ပြုံးပြီးပြောခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီအပြုံးတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတံခါး ပွင့်သွားခဲ့မှန်း အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ ရိုးရှင်းမှုကို သဘောကျတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ့ရဲ့ တက်ကြွမှု၊ ယုံကြည်မှုရှိမှုတွေကို သဘောကျခဲ့တယ်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သူငယ်ချင်းအဆင့်ကနေ ချစ်သူတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။
**အခန်း (၂)**
သူနဲ့တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးက ပန်းရောင်စုံသွားခဲ့တယ်။ ဉာဏ်လင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ ပြီးပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်ပါ။ မနက်အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ သူ့ဆီက message လေးတွေ ဝင်လာတတ်သလို၊ ညအိပ်ရာဝင်ချိန်တိုင်းလည်း သူ့အသံလေး ကြားရမှ အိပ်ပျော်တဲ့အထိ ကျွန်မ သူ့အပေါ် သံယောဇဉ် ကြီးမားလာခဲ့တယ်။
"သီရိ... ကိုယ်တို့ရှေ့ရေးအတွက် ကိုယ် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလေးတစ်ခု စချင်တယ်ကွာ။ ဒါပေမဲ့ အရင်းအနှီးလေး နည်းနည်း လိုနေတယ်။"
တစ်ညနေခင်းမှာ သူက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်ရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလာတယ်။ အချစ်ရူးကြီး ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မက သူ့မျက်နှာ ညှိုးသွားတာကို တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မကြည့်ရက်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ ဘဏ်ထဲမှာ စုထားတဲ့ နှစ်နှစ်စာ စုဆောင်းငွေလေးကို ဘာမှမတွေးဘဲ သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
"ကိုယ့်အိပ်မက်တွေက သီရိရဲ့ အိပ်မက်တွေပဲလေ။ ရော့... ဒါလေးနဲ့ အရင်စလုပ်ကြည့်ပါလား။"
ဉာဏ်လင်းက ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး၊ "သီရိက ကိုယ့်အတွက် နတ်သမီးလေးပါပဲကွာ။ ကိုယ် သီရိကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး" လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီစကားလေး တစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမှုတွေ ပြည့်လျှံသွားခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ၊ အနာဂတ်တွေ အားလုံး သူ့အပေါ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ပုံအပ်လိုက်မိပါတယ်။
**အခန်း (၃)**
ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ပန်းခင်းလမ်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ဉာဏ်လင်းရဲ့ စီးပွားရေးလေး အနည်းငယ် အဆင်ပြေလာချိန်မှာ ကျွန်မတို့ကြားက အကွာအဝေးက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာခဲ့တယ်။
အရင်လို ဖုန်းခေါ်ရင် ချက်ချင်း မကိုင်တော့ဘူး။ "အလုပ်ရှုပ်နေတယ် သီရိရယ်၊ နောက်မှ ဆက်လိုက်မယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားမှာ အမြဲတမ်း နေရာယူလာတယ်။ ကျွန်မနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားရင်လည်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်သလို၊ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း မှောက်ထားတတ်တဲ့ အကျင့်တွေ ရလာတယ်။
တစ်ခါတလေ သူ့ဖုန်းထဲကို စာတွေ ဆက်တိုက်ဝင်လာချိန် ကျွန်မ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် သူက ဖုန်းကို အလန့်တကြား ဆွဲယူပြီး ကွယ်ဝှက်တတ်တယ်။
"ဘယ်သူလဲ ကိုဉာဏ်။ ညကြီးမိုးချုပ်"
"အော်... အလုပ်က ကိစ္စတွေပါ။ သီရိကလည်း စိတ်ချည်းပဲ ထင်နေတော့တာပဲ။"
သူ့ရဲ့ ဒေါသသံစွက်နေတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကြောင့် ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရတယ်။ ပြဿနာမဖြစ်ချင်တာရယ်၊ သူ့ကို အဆုံးရှုံး မခံနိုင်တာရယ်ကြောင့် အသိစိတ်က သတိပေးနေတဲ့ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ လှည့်စားခဲ့တယ်။ သူ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ပါလေ ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲ ဖြေသိမ့်ခဲ့တယ်။
**အခန်း (၄)**
လျှို့ဝှက်ချက်တွေဆိုတာ တစ်နေ့ ဖုံးမရ ဖိမရ ပေါ်လာတတ်စမြဲပါပဲ။ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ အပြင်ထွက်ရင်း မြို့ထဲက နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်သွားမိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ မှန်တံခါးကနေတစ်ဆင့် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
ဉာဏ်လင်း...။ သူ ကောင်မလေး တစ်ယောက်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေတယ်။ ကောင်မလေးက အဝတ်အစား သပ်သပ်ရပ်ရပ်၊ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အထက်တန်းလွှာမှန်း သိသာတယ်။ ဉာဏ်လင်းက သူမရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်တင်ပေးရင်း ရယ်မောနေလိုက်တာ... ကျွန်မကိုတောင် အဲ့ဒီလောက် ချစ်ခင်ကြင်နာတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ မကြည့်ခဲ့ဖူးဘူး။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာ ကျပ်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အလိုလို စီးကျလာတယ်။ ဆိုင်ထဲကို ဝင်ပြီး ပြဿနာရှာဖို့ ကျွန်မမှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေတဲ့ ခြေထောက်တွေကို အတင်းရွှေ့ပြီး အဲ့ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။
ညရောက်တော့ ဉာဏ်လင်းကို ကျွန်မ မေးခဲ့တယ်။ ငိုထားလို့ မို့အစ်နေတဲ့ ကျွန်မမျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး သူ အနည်းငယ်တော့ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ ဟန်ကို ပြန်ဆယ်လိုက်ပြီး...
"အဲ့ဒါ ကိုယ့်လုပ်ငန်းရှင် ပါတနာ တစ်ယောက်ပါ။ သီရိကလည်း ဘာမဟုတ်တာလေးကို အထင်လွဲပြန်ပြီ။"
"ဘာမဟုတ်တာလေး ဟုတ်လား? ကိုယ်နဲ့အလုပ်တွဲလုပ်တဲ့သူကို ဆံပင်တွေ သပ်တင်ပေးစရာ လိုလို့လား ကိုဉာဏ်။ ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာ။" ကျွန်မ အသံတွေက တုန်ခိုက်နေခဲ့တယ်။
"တော်စမ်းပါ သီရိရာ! မင်းက အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာဖို့ပဲ တွေးနေတာ။ ကိုယ် အလုပ်တွေ ပင်ပန်းရတဲ့အထဲ မင်းရဲ့ သံသယတွေနဲ့ ထပ်ပြီး စိတ်ညစ်မခံနိုင်တော့ဘူး။"
သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး အိမ်ထဲက ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အရုပ်ကြိုးပြတ် ထိုင်ချရင်း အော်ဟစ် ငိုကြွေးမိတော့တယ်။
**အခန်း (၅)**
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေးက အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းမဆက်တော့ဘူး။ ကျွန်မကပဲ အရူးတစ်ယောက်လို လိုက်ဆက်၊ တောင်းပန်၊ ငိုယိုခဲ့ရတယ်။ အချစ်ရူးဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာထင်ပါရဲ့။ ကိုယ်မှန်နေတာတောင် သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်လို့ ကိုယ့်မာနတွေ အကုန်ချပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရတာ။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး ပေါက်ကွဲမှတ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့က မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေတယ်။ ဉာဏ်လင်း ကျွန်မဆီ ရောက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာက တည်တင်းနေပြီး ဘာခံစားချက်မှ မရှိသလိုပဲ။
"သီရိ... ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။"
ထစ်ချုန်းရွာချလိုက်တဲ့ မိုးကြိုးပစ်သံကမှ ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းမယ်မထင်ဘူး။ ကျွန်မ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားတယ်။
"ဘာ... ဘာလို့လဲ ကိုဉာဏ်။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။ ရှင် ဟိုမိန်းကလေးကြောင့်မလား။"
ဉာဏ်လင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို စူးစိုက်ကြည့်လာတယ်။
"ဟုတ်တယ်။ အေးမြတ်က ကိုယ့်လုပ်ငန်းကို အများကြီး အထောက်အကူ ပေးနိုင်တယ်။ မင်းက ငါ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးနိုင်လို့လဲ သီရိ။ မင်းရဲ့ လစာလေးနဲ့ ငါ့ဘဝ တိုးတက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါက အမြင့်ကို ပျံချင်တဲ့သူ။"
ရက်စက်လိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ...။ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေ၊ အချစ်တွေ၊ သစ္စာတရားတွေက သူ့အတွက် ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိခဲ့ဘူးလား။
"ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာပဲ ဉာဏ်လင်း! ရှင် ကျွန်မကို အသုံးချခဲ့တာပဲ။" ကျွန်မ အသံကုန်ဟစ်ပြီး ငိုလိုက်တယ်။
သူက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတယ်။ ကျွန်မ သူ့အင်္ကျီစကို ဆွဲထားမိပေမဲ့ သူက ရုန်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကတော့ မိုးရေတွေထဲမှာ ဒူးထောက်ရက်သားနဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အစိမ်းလိုက် ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရသလို နာကျင်လွန်းလို့ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့နေခဲ့တယ်။
**အခန်း (၆)**
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို မေ့ပစ်ဖို့ဆိုတာ ပြောသလောက် မလွယ်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ဘဝ၊ ကိုယ့်အသက်ထက် ပိုချစ်ခဲ့ရတဲ့ သူတစ်ယောက်ကိုပေါ့။
ကျွန်မ ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တယ်။ မျက်ရည်တွေနဲ့ လန့်နိုးလာတိုင်း အခန်းထဲမှာ အထီးကျန်ဆန်မှုတွေက ဝိုင်းရံလို့။ သူကတော့ ဟိုမိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်ပြီး စီးပွားရေးတွေ အောင်မြင်နေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ ကြားရတိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို နာကျင်ရဆဲပါ။
ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို ကျွန်မက ချက်ချင်း ချမ်းသာလာပြီး သူ့ကို လက်စားချေတာမျိုး၊ သူက စီးပွားရေးပျက်ပြီး ကျွန်မဆီ ဒူးထောက်ပြန်လာတာမျိုးတွေ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝမှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ လက်တွေ့ဘဝက အရမ်းကြမ်းတမ်းပါတယ်။ အရှုံးပေးတဲ့သူက ဆက်ပြီး နာကျင်ရရုံပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက သူ့အတွက် ရယ်စရာတစ်ခု၊ လှေကားထစ်တစ်ခု အဖြစ်နဲ့သာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း မှန်ထဲက မျက်ရည်တွေနဲ့ မို့အစ်နေတဲ့၊ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေတဲ့ မိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ သနားလာတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။
**အခန်း (၇)**
ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ အချစ်ရူးဘဝကနေ ကျွတ်လွတ်လာခဲ့ပါပြီ။ အနာဂတ်မှာ ချစ်သူအသစ် ထပ်ထားဖို့ ကျွန်မ မတွေးရဲသေးပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက အမာရွတ်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီလေ။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ အကြီးကြီးတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မချစ်ဘဲ သူတစ်ပါးကို အချစ်ရူးကြီးလို သွားချစ်မိရင်၊ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို အသိအမှတ်မပြုတဲ့သူဆီမှာ ပုံအပ်မိရင်၊ နောက်ဆုံးမှာ အကြွင်းမဲ့ နာကျင်ရမှာက ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း" ဆိုတာပါပဲ။
အချစ်ဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ လူတွေက ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှားယွင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် ပေးဆပ်မိတဲ့အခါ အဲ့ဒီပေးဆပ်ခြင်းက ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားပါပြီ။ အချစ်ရူးဆိုတဲ့ နာမည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ သီရိအဖြစ်နဲ့ပဲ ဒီဘဝကို ဆက်လျှောက်လှမ်းသွားပါတော့မယ်။