နောက်မယား

 **နောက်မယား**

အခန်း (၁)

ကျွန်မနာမည် သဇင်ပါ။ သာမန်ရုံးဝန်ထမ်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ အေးချမ်းလွန်းလှပါတယ်။ မနက်ရုံးသွား၊ ညနေအိမ်ပြန်၊ မိသားစုနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်တတ်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးထဲကို ကိုသူရိန် ဝင်လာခဲ့ချိန်မှာတော့ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ 

ကိုသူရိန်က ကျွန်မထက် အသက်ငါးနှစ်လောက် ကြီးပါတယ်။ ရင့်ကျက်တယ်၊ နွေးထွေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်တိုင်းကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သိမြင်ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ။ အဖေမရှိတော့တဲ့ ကျွန်မအတွက် သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက ရင်ဘတ်ထဲကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်ခဲ့ပါတယ်။ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေမှာ ထီးလေးတစ်ချောင်းနဲ့ ရုံးအောက်ကနေ စောင့်နေတတ်တဲ့ သူ၊ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ ဆေးခန်းလိုက်ပို့ပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြာယာခတ်နေတတ်တဲ့ သူ... ဒီလို နွေးထွေးမှုတွေကြားမှာ ကျွန်မ သူ့ကို ရူးရူးမူးမူး ချစ်မိသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မသိခဲ့တာ တစ်ခုတည်းပါ။ သူဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ခိုလှုံရာပဲ ဆိုတာပါပဲ။

အခန်း (၂)

ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးက သိပ်ကို သာယာခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကို ယုံကြည်အားကိုးမှုတွေ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုတိုးလာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်ခါနီးမှာပဲ ကျွန်မဘဝကို တစ်စစီ ရိုက်ချိုးပစ်မယ့် အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရပါတယ်။ ကိုသူရိန်မှာ အိမ်ထောင်ရှိနေခဲ့တယ် ဆိုတာပါပဲ။

အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူ့ကို မျက်ရည်တွေနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကိုသူရိန်က ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုခဲ့ပါတယ်။ "ကိုယ် သူ့ကို မချစ်တော့ပါဘူး သဇင်ရယ်။ ကလေးကြောင့်သာ နာမည်ခံပေါင်းနေရတာပါ။ ကိုယ့်ဘဝမှာ တကယ်ချစ်ရတာ သဇင် တစ်ယောက်တည်းပါ။ ကိုယ် ကွာရှင်းပေးပါ့မယ်။ ကိုယ့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့" တဲ့။ 

ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ မျက်ကန်းတစ္ဆေ တစ်ကောင်လိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ တောင်းပန်စကားတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ အသိတရားတွေ ပျောက်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ လူဆိုးမကြီး ဖြစ်ရမှာကို သိသိရက်နဲ့၊ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိသိရက်နဲ့ သူ့ကို သနားသွားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အချစ်က ကျွန်မကို "နောက်မယား" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်ကို တွန်းပို့လိုက်ပါတော့တယ်။

အခန်း (၃)

တရားဝင် ဇနီးမယား မဟုတ်တဲ့ "နောက်မယား" တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ အရိပ်တစ်ခုလိုပါပဲ။ အစပိုင်းမှာ သူက ကျွန်မကို အချိန်ပေးနိုင်ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဆင်ခြေတွေ များလာခဲ့ပါတယ်။ ပိတ်ရက်တွေ၊ အများပြည်သူ ရုံးပိတ်ရက်တွေဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ အကျဉ်းထောင်လိုပါပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ တရားဝင် မိသားစုနဲ့အတူ ပျော်ရွှင်နေချိန်မှာ ကျွန်မကတော့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ ဖုန်းလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး သူများဆက်သွယ်လာမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ငိုကြွေးနေရပါတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က သိသွားတဲ့အခါ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသံတွေက ကျွန်မနားထဲကို နေ့စဉ် ရက်ဆက် ဝင်လာခဲ့တယ်။ "သူများလင်ကို လုတဲ့ မိန်းမ"၊ "ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိတဲ့ မိန်းမ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးဆွနေသလိုပါပဲ။ ဒီလို နာကျင်ရတိုင်း ကိုသူရိန်ကို ရင်ဖွင့်ပေမဲ့ သူက "စိတ်ရှည်ပါဦး သဇင်ရယ်၊ ကိုယ် အခြေအနေတွေကို ရှင်းနေပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့သာ လွတ်မြောက်ရာလမ်း ရှာသွားတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေမှာ ကျွန်မရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတတ်ပေမဲ့ ကိုယ်ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းမို့လို့ ကြိတ်မှိတ် သည်းခံခဲ့ရပါတယ်။

အခန်း (၄)

တစ်နေ့မှာတော့ မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ မုန်တိုင်းကြီး ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကိုသူရိန်ရဲ့ မိန်းမ ကျွန်မဆီကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ရုံးက လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ သူက ကျွန်မကို ပါးရိုက်ပြီး ဆဲဆိုပါတော့တယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး မျက်ရည်ကျနေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ 

အဲဒီအချိန်မှာ ကိုသူရိန် ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မက သူ ကျွန်မဘက်က ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ချက်လေးနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူက ကျွန်မကို အရှင်လတ်လတ် သတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ သူက သူ့မိန်းမကို ဖက်ပြီး "ဆောရီးကွာ... ကိုယ်မှားသွားပါတယ်။ ဒီမိန်းမက ကိုယ့်ကို အတင်းလာကပ်နေတာပါ။ လာ... အိမ်ပြန်ကြမယ်" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာ၊ အရှက်၊ အချစ် အားလုံးဟာ လူအများကြီးရှေ့မှာ အမှိုက်တစ်စလို လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရပါတယ်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားမတတ် နာကျင်လွန်းလို့ အသံထွက်ပြီးတောင် မငိုနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

အခန်း (၅)

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး အပြစ်ပေးပြန်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ကိုသူရိန်ရဲ့ ကိုယ်ဝန် ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ အချိန်မှာ ဒီကလေးလေးက ကျွန်မအတွက် အလင်းရောင်လေး တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုသူရိန်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီအကြောင်းကို ပြောပြတဲ့အခါ သူ့ဆီက ပြန်လာတဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို အဆုံးစွန်ထိ ရိုက်ချိုးလိုက်ပါတော့တယ်။

"ဘာ! ကိုယ်ဝန်? သဇင်... မင်း ရူးနေလား။ ကိုယ့် မိသားစုကို ဖျက်ဆီးချင်လို့ ဒီလိုလုပ်တာလား။ အဲဒီကလေးကို ချက်ချင်း ဖျက်ချလိုက်။ ကိုယ် ပိုက်ဆံပို့ပေးမယ်။ နောက်ထပ် ကိုယ့်ကို လာမဆက်သွယ်နဲ့တော့။"

ဖုန်းကျသွားတဲ့ အသံနဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ သွေးသားကိုပါ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ပစ်ဖို့ ပြောရက်ခဲ့တယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ဒဏ်ကြောင့် အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မ သွေးဆင်းပြီး ကလေးပျက်ကျခဲ့ပါတယ်။ ဆေးရုံ ခုတင်ပေါ်မှာ အထီးကျန်စွာနဲ့ နာကျင်လူးလှိမ့်နေချိန်မှာ သူ့ဆီက ဖုန်းတစ်ချက်၊ စာတစ်စောင်တောင် ရောက်မလာခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် သုံးပြီးလွှင့်ပစ်လိုက်တဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်သာသာပဲ ဆိုတာကို အသည်းကွဲစွာနဲ့ နားလည်လိုက်ရပါတော့တယ်။

အခန်း (၆)

ဆည်းဆာချိန်ရဲ့ နေဝင်ဆည်းဆာဟာ လှပပေမဲ့ ကျွန်မဘဝရဲ့ နေဝင်ချိန်ကတော့ အေးစက်မှောင်မိုက်လွန်းပါတယ်။ ဆေးရုံက ဆင်းပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ အလုပ်ကထွက်၊ ဖုန်းနံပါတ်တွေ အကုန်ပြောင်းပြီး အဝေးဆုံး မြို့လေးတစ်မြို့ကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

ကိုသူရိန်ကတော့ သူ့ရဲ့ ပုံမှန်ဘဝထဲကို ပြန်ရောက်သွားပြီး သူ့မိသားစုနဲ့ သူ ပျော်ရွှင်နေမှာပါ။ ဒါကပဲ အင်မတန် ခါးသီးလွန်းတဲ့ လက်တွေ့ဘဝပါပဲ။ ပုံပြင်တွေထဲကလို လူဆိုးတွေ ဒဏ်ခတ်ခံရတာမျိုး အပြင်လောကမှာ မရှိပါဘူး။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ရှင်သန်နေပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ပျက်စီးသွားတဲ့ သိက္ခာတွေ၊ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ သွေးသားလေးနဲ့ တစ်သက်လုံး ဖျောက်ဖျက်လို့မရတဲ့ နာကျင်မှု ဒဏ်ရာတွေကို ရင်ဝယ်ပိုက်ပြီး တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ ရှင်သန်နေရပါတော့တယ်။ လုယူရရှိတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ် မလှဘူးဆိုတာ ကျွန်မဘဝနဲ့ ရင်းပြီး သိခဲ့ရပါပြီ။

အခန်း (၇)

ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ ပြီးဆုံးသွားခဲ့တာ နှစ်နှစ်လောက် ရှိခဲ့ပါပြီ။ အခုချိန်ထိ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာတွေက အပြည့်အဝ မကျက်သေးပါဘူး။ 

ကျွန်မလို အချစ်ကို ကိုးကွယ်ပြီး အမှားလုပ်မိမယ့် မိန်းကလေးတွေကို တစ်ခုပဲ ပြောချင်ပါတယ်။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်ပဲ နွေးထွေးပါစေ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ချစ်ပြပါစေ... သူတစ်ပါး ပိုင်ဆိုင်ပြီးသား ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မျှော်လင့်ချက် မထားပါနဲ့။ ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူဟာ ကိုယ့်ကို ဘယ်တော့မှ "ဒုတိယ နေရာ" မှာ မထားပါဘူး။ မှောင်မိုက်တဲ့ နေရာမှာ ပုန်းကွယ်ပြီး ချစ်ရတဲ့ အချစ်ဆိုတာ အချစ်မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေတဲ့ အဆိပ်တစ်ခွက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အရှက်သိက္ခာဆိုတာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ပါ။ အချစ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကို လိုက်ရင်း ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ဘယ်တော့မှ အချနင်း မခံပါနဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... အဆုံးသတ်မှာ နာကျင်ကွဲကြေပြီး ကျန်ခဲ့ရမှာက မိန်းကလေးတွေချည်းပဲ မို့လို့ပါ။