## အချစ်ဦးရဲ့ သစ္စာဖောက်မှု
### အခန်း (၁) - နွေဦးရဲ့ အစပြုခြင်း
ကျွန်မ နာမည်က ‘နှင်း’ ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ ရိုးရှင်းပါတယ်။ သာမန်ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက်၊ မိဘနှစ်ပါးကို လုပ်ကျွေးနေတဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ "မင်းသန့်" ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာတဲ့နေ့ကစပြီး အရာအားလုံးဟာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပသွားခဲ့တယ်။
မင်းသန့်က ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဦးပါ။ ကျွန်မတို့ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်မှာ စတွေ့ခဲ့ကြတာ။ သူက စာအုပ်တွေကြားမှာ အမြဲခေါင်းစိုက်နေတတ်တဲ့ လူအေးလေးတစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ အကြည့်တွေ၊ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ချက်ချင်းပဲ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့တယ်။
"နှင်း... ကိုယ် မင်းကို တစ်သက်လုံး စောင့်ရှောက်သွားမယ်နော်"
ဒီစကားကို သူပြောခဲ့တုန်းက ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ရှက်ပြုံးလေးနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ကျွန်မဟာ အပျော်ဆုံး မိန်းကလေးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ လူတစ်ယောက်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လိုက်တာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ဖို့ ဓားတစ်လက် ထုတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ တူတယ်ဆိုတာကို အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
---
### အခန်း (၂) - ပန်းခင်းလမ်းက ဆူးခက်များ
ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း ငါးနှစ်ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ဒီငါးနှစ်အတွင်းမှာ မင်းသန့်ဟာ ကျွန်မအတွက် အရာရာဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုတိုင်းမှာ သူရှိနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ဖို့အထိ တိုင်ပင်ခဲ့ကြတယ်။
"နှင်း... ကိုယ်တို့ နောက်လဆိုရင် လူကြီးချင်း စကားပြောရအောင်။ ကိုယ် နှင်းကို အိမ်ခေါ်သွားချင်ပြီ"
သူ့စကားတွေကြောင့် ကျွန်မ ရင်ခုန်ခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေက တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာခဲ့တယ်။ မင်းသန့် တစ်ယောက် အလုပ်တွေ အရမ်းများလာတယ်၊ ဖုန်းတွေ ကိုင်တာ နည်းလာတယ်၊ ကျွန်မနဲ့ တွေ့ဖို့ ချိန်းထားရင်လည်း အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးနဲ့ ဖျက်လာတယ်။
"နှင်းရယ်... အလုပ်က ပင်ပန်းလို့ပါ။ ကိုယ့်ကို နားလည်ပေးစမ်းပါ"
သူ့ရဲ့ လေသံတွေဟာ အရင်လို မနွေးထွေးတော့ဘူး။ စိမ်းသက်လာတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေပြီဆိုတာ သိပေမဲ့ "သူ့ကို ယုံကြည်ရမယ်" ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၃) - ဖုံးကွယ်ထားသော အရိပ်များ
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ မင်းသန့်ကို အံ့သြသွားအောင် သူ့ရုံးကို ကြိုတင်မပြောဘဲ သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုံးရှေ့ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တယ်။
မင်းသန့်ဟာ ကားတစ်စီးဘေးမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရယ်မောနေတယ်။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သူ့ရဲ့ ပခုံးကို မှီထားပြီး သူကလည်း အဲ့ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ခါးကို နူးနူးညံ့ညံ့ ဖက်ထားတယ်။ ကျွန်မကို ပြုံးပြတတ်တဲ့ အဲ့ဒီအပြုံးတွေ၊ ကျွန်မကို ကြည့်တတ်တဲ့ အဲ့ဒီအကြည့်တွေက အခုတော့ တခြားလူတစ်ယောက်ဆီမှာ။
ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ခိုင်တိုင်မနေတော့ဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုက စူးခနဲ နာကျင်သွားတယ်။ ဖုန်းထုတ်ပြီး သူ့ကို ဆက်လိုက်တော့ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။
"နှင်း... ကိုယ် အခု အစည်းအဝေးလုပ်နေတာ။ ပြီးမှ ပြန်ဆက်မယ်နော်"
သူ လိမ်နေတယ်။ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကျွန်မကို လိမ်နေတာ။ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေဟာ ထိန်းမရဘဲ စီးကျလာခဲ့တယ်။ ကိုယ်အချစ်ဆုံးလူက ကိုယ့်ကို မျက်မှောက်မှာတင် သစ္စာဖောက်နေတာကို မြင်ရတဲ့ ခံစားချက်ဟာ ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်အောင် နာကျင်ရပါတယ်။
---
### အခန်း (၄) - နှလုံးသားရဲ့ အက်ကြောင်း
အဲ့ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ညတွေဟာ အိပ်မပျော်တဲ့ ညတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ မေးချင်ပေမဲ့ အမှန်တရားကို ရင်မဆိုင်ရဲခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးထားလို့ မရပါဘူး။
တစ်ပတ်အကြာမှာ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်ယောက် ဝင်လာတယ်။ မင်းသန့်နဲ့ အတူရှိနေတဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးဆီကပါ။
"ကျွန်မတို့ လက်ထပ်တော့မယ်။ မင်းသန့်က ရှင်နဲ့ လမ်းခွဲချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သနားလို့ မပြောရက်တာတဲ့။ ရှင်ပဲ ထွက်သွားပေးပါ"
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်သွားစေတယ်။ "သနားလို့" တဲ့လား။ ငါးနှစ်ပတ်လုံး ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်က "သနားခြင်း" တဲ့လား။
ကျွန်မ မင်းသန့်ဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူကတော့ အေးစက်စက်ပါပဲ။
"ဟုတ်တယ် နှင်း။ ကိုယ် သူ့ကို ချစ်သွားပြီ။ နှင်းနဲ့ကျတော့ ကိုယ်တို့က အဆင်မပြေတော့ဘူး။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်"
တောင်းပန်စကားတစ်ခွန်းက ငါးနှစ်တာ သံယောဇဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မယ်လို့ သူ တကယ်ထင်နေတာလား။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုက အော်ဟစ်ပစ်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းနေတယ်။
---
### အခန်း (၅) - အဆုံးသတ် ဆုံးဖြတ်ချက်
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ သူ့ကို ပါးရိုက်ဖို့လည်း ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ဖို့လည်း မလိုအပ်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူဟာ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ မင်းသန့် မဟုတ်တော့လို့ပါပဲ။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မတို့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ သူပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုမိတယ်။ ဒီလူဟာ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒီလူဟာ ကျွန်မရဲ့ အရာရာလို့ ယုံကြည်ခဲ့တာ။
ကျွန်မ သူ့ဆီကို နောက်ဆုံး စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့လိုက်တယ်။
"မင်းသန့်... ရှင် ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင်ကို မမုန်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ပေးခဲ့တဲ့ နာကျင်မှုတွေကိုတော့ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ဟာ သူစိမ်းတွေပါပဲ။ ပျော်အောင်နေပါ"
အဲ့ဒီညက ကျွန်မရဲ့ ဘဝမှာ အမှောင်မိုက်ဆုံး ညပါပဲ။ ချစ်ခြင်းတရားဆိုတာ ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ပြောကြပေမဲ့၊ တကယ်တမ်း သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့အခါ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှဟာ အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်လာတာပဲ။
---
### အခန်း (၆) - ပြာပုံထဲက ရုန်းထွက်ခြင်း
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အမာရွတ် ဖြစ်လာတယ်။ မင်းသန့်နဲ့ အဲ့ဒီမိန်းကလေး လက်ထပ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အရင်လို မနာကျင်တော့ဘူး။ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် ဝမ်းနည်းနေရတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်တာပဲလို့ နားလည်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ အလုပ်မှာ ပိုကြိုးစားတယ်၊ မိဘတွေကို ပိုအချိန်ပေးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ မင်းသန့် မရှိလည်း လည်ပတ်နေတာပဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ လမ်းမှာ မင်းသန့်နဲ့ မတော်တဆ ဆုံခဲ့တယ်။ သူဟာ အရင်လို ကြည့်ကောင်းမနေတော့ဘူး။ မျက်နှာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေနဲ့။ သူ ကျွန်မကို မြင်တော့ အံ့သြသွားပြီး စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။
"နှင်း... ကိုယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်"
ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။ နာကျင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ လွတ်မြောက်သွားလို့ပါ။
"ရပါတယ်... အဲ့ဒီတောင်းပန်စကားက အခုတော့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ ဘဝမှာ ပြန်ဆုံဖို့ မလိုတော့ဘူး"
ကျွန်မ သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက အရင်ကထက် ပိုခိုင်မာနေခဲ့တယ်။
---
### အခန်း (၇) - သင်ခန်းစာ
အချစ်ဦးရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုက ကျွန်မကို သေလုမတတ် နာကျင်စေခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနာကျင်မှုကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့တယ်။
လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တဲ့အခါ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်တာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတယ်။ သစ္စာဖောက်တဲ့လူဟာ ကိုယ့်တန်ဖိုးကို မသိတဲ့လူမို့လို့ သူ့အတွက် ဝမ်းနည်းမနေသင့်ပါဘူး။
ဘဝဆိုတာ ရှေ့ဆက်ဖို့ပါ။ ဒဏ်ရာတွေက ကျွန်မတို့ကို ရင့်ကျက်စေတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ။ တကယ့် အချစ်စစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကို နာကျင်စေတဲ့လူဆီမှာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ထဲမှာပဲ ရှိတာပါ။
---
**ဘဝသင်ခန်းစာ -**
လူတစ်ယောက်က သင့်ကို သစ္စာဖောက်သွားတာဟာ သင့်ရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား အားနည်းမှုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သင့်ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးကို တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာတရားပေါ်မှာ မတည်ဆောက်ပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်ခြင်းကသာ အခိုင်မာဆုံးသော တည်မြဲခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။