အခန်း (၁)
ဒီအိမ်ကြီးက အရမ်းကျယ်ဝန်းလှပါတယ်။ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးထဲက ဇိမ်ခံဆိုဖာပေါ်မှာ ကျွန်မ ထိုင်နေရင်း နံရံက နာရီသံ တချပ်ချပ်ကိုပဲ နားထောင်နေမိတယ်။ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ပေမယ့် သူ ပြန်မလာသေးဘူး။ အရင်ကဆိုရင်တော့ ဒီလိုအချိန်တွေမှာ ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဖုန်းတွေဆက်၊ ခြံဝကို ခဏခဏထွက်ကြည့်မိမှာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားက ထုံပေပေနဲ့ ရေခဲတစ်တုံးလို အေးစက်နေခဲ့ပြီ။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်... ကျွန်မတို့ လက်ထပ်စက အချိန်တွေကို ကျွန်မ ပြန်တွေးကြည့်မိတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ ကျဉ်းကျပ်လှတဲ့ အငှားအခန်းလေးထဲမှာ လေဝင်လေထွက်မကောင်းလို့ ချွေးတပြိုက်ပြိုက်ကျနေတဲ့ကြားက ထမင်းတစ်ခွက်ကို ဟင်းတစ်ခွက်တည်းနဲ့ ခွဲစားခဲ့ကြဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မတို့ ဘယ်လောက် ပျော်ခဲ့ရသလဲ။
"သီရိ... ကိုယ် ကြိုးစားမှာပါ။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းကို ဒီလို အဆင်မပြေမှုတွေထဲကနေ ကယ်ထုတ်ပြီး ဘုရင်မလေးတစ်ပါးလို ထားရမယ်" လို့ သူ့ရဲ့ ချွေးတွေစိုနေတဲ့ နဖူးလေးကို သုတ်ပေးရင်း ကျွန်မကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပြီး သူ့အတွက် ရင်းနှီးပေးဆပ်ခဲ့တာပါ။ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလှအပ၊ နုပျိုခြင်း၊ အချိန်တွေ အကုန်လုံးကို သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုလမ်းကြောင်းအတွက် ခင်းကျင်းပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေက တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလို ခိုင်မာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၂)
မင်းခန့်ရဲ့ စီးပွားရေး စတင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အမေပေးလိုက်တဲ့ မင်္ဂလာရွှေကြိုးလေးကိုတောင် မနှမြောဘဲ ချွတ်ရောင်းပေးခဲ့တယ်။ နေ့ဘက်ဆို အပ်ချုပ်စက်တစ်လုံးနဲ့ အင်္ကျီတွေချုပ်၊ ညဘက်ဆို သူ့လုပ်ငန်းအတွက် စာရင်းတွေကူလုပ်ပေးရင်း ညဉ့်နက်မှ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ရတဲ့ ရက်တွေ မနည်းခဲ့ပါဘူး။ သူ ပင်ပန်းလာတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ပခုံးလေးကို မှီပြီး အားယူခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ကျရှုံးမှုတိုင်းမှာ ကျွန်မက ရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပြီး ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မင်းခန့်ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေ အရာထင်လာတယ်။ လုပ်ငန်းတွေ အောင်မြင်လာတယ်။ အငှားအခန်းလေးထဲကနေ တိုက်ခန်း၊ အဲဒီကနေ အခုနေနေတဲ့ ခြံကျယ်ကြီးထဲက အိမ်ကြီးဆီကို ကျွန်မတို့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ပိုက်ဆံတွေ အလျှံအပယ် ဖြစ်လာသလို၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း အသိုင်းအဝိုင်းတွေ ကြီးကျယ်လာတယ်။
"ကိုယ့်မိန်းမ သီရိကြောင့် ကိုယ် ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာပါ" လို့ သူများတွေရှေ့မှာ သူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောတတ်တဲ့ အချိန်တွေရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလိုကြားရတိုင်း ကျွန်မရဲ့ ပင်ပန်းခဲ့သမျှတွေဟာ ချက်ချင်းပဲ အမောပြေသွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ တွေးခဲ့မိတာက ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို အတူတူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မတို့ လင်မယားကြားမှာ ဘယ်အရာကမှ ဝင်ရောက်ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အမှားတစ်ခုဆိုတာကို အဲဒီအချိန်က မသိခဲ့ဘူး။
အခန်း (၃)
ပြဿနာတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်လာခဲ့တယ်။ စီးပွားရေးအကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ မင်းခန့် အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ ရက်တွေ များလာတယ်။ တစ်ခါတလေ နယ်ကို ခရီးထွက်ရတယ်ဆိုပြီး ရက်ချိန်းတွေ ပျက်လာတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ သူ့အလုပ်တွေ များနေလို့ပါလေ ဆိုပြီး ကျွန်မ နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အလိုအလျောက် သိစိတ် (Intuition) ကို လိမ်ညာလို့ မရပါဘူး။
သူ့ရဲ့ အင်္ကျီတွေဆီကနေ ကျွန်မ မသုံးတတ်တဲ့ ရေမွှေးနံ့ ခပ်စူးစူးတွေ ရလာတယ်။ ဖုန်းကို အရင်ကလို စားပွဲပေါ် ပစ်မထားတော့ဘဲ အမြဲတမ်း ယူသွားတတ်လာတယ်။ ညသန်းခေါင် ဖုန်းဝင်လာရင် လသာဆောင်ကို ထွက်ပြီး တိုးတိုးလေး သွားပြောတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို အရင်ကလို တည့်တည့်မကြည့်ရဲတော့ဘူး။
တစ်ရက်တော့ သူ့ဖုန်းကို ရေချိုးခန်းထဲ ယူသွားဖို့ မေ့ကျန်ခဲ့တဲ့အချိန် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ဝင်လာတယ်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ စာသားလေးက "ကိုကို၊ ညက ပြန်သွားတော့ နဒီ လွမ်းနေတာ။ ဒီနေ့ရော လာခဲ့ဦးမှာလား" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံလိုက်ရသလို အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်တည်းသွားတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရသိမ်းမရ ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၄)
အဲဒီညက ကျွန်မ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ ငြင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူ မငြင်းခဲ့ဘူး။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဝန်ခံခဲ့တယ်။ "နဒီက ကိုယ့်ရဲ့ စီးပွားရေးလောကကို နားလည်တယ်။ သူနဲ့ရှိနေရင် ကိုယ် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သီရိ... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ မထားခဲ့ပါဘူး။ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ မယားကြီးပါ။ သူ့ကို အပြင်မှာပဲ ထားမှာပါ" တဲ့။
'မယားကြီး' ... အဲဒီစကားလုံးက ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်ယူစရာမဟုတ်ဘဲ အကြီးမားဆုံးသော စော်ကားမှုတစ်ခုလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အတူတူ ဆင်းရဲခဲ့တဲ့ မိန်းမကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက်လို၊ ဘုရားစင်ပေါ်က ရုပ်တုတစ်ခုလို အိမ်မှာ တင်ထားပြီး၊ သူ့ရဲ့ အချစ်တွေ၊ ပျော်ရွှင်မှုတွေ၊ အချိန်တွေကိုတော့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ဆီ ပုံအပ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သဘောပဲလေ။
"ရှင် ကျွန်မကို သနားလို့ ဆက်ပေါင်းနေတာလား မင်းခန့်။ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ သနားညှာတာမှုကို လိုချင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး" လို့ ကျွန်မ အော်ငိုရင်း ပြောခဲ့တယ်။ သူကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုကပဲ ကျွန်မကို အနာကျင်ရဆုံး အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်တာပါပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကြားမှာ အချစ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ 'တာဝန်သိစိတ်' နဲ့ 'ကျေးဇူးတရား' ဆိုတဲ့ ကြိုးပါးပါးလေးပဲ ကျန်တော့တာကို ကျွန်မ နာကျင်စွာ သဘောပေါက်လိုက်ရတယ်။
အခန်း (၅)
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ နဒီဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက အပြင်မှာနေရတာကို မကျေနပ်တော့ဘူး။ မင်းခန့်ရဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ၊ ကုမ္ပဏီ ညစာစားပွဲတွေမှာ ကျွန်မရဲ့ နေရာကို သူက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတယ်။ မင်းခန့်ကလည်း သူ့ကို တားဆီးခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။
အဆိုးရွားဆုံး နေ့တစ်နေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံသွားပြရမယ့်ရက်ပါ။ မင်းခန့်ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ပြောထားပေမယ့် သူ ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ဆေးရုံကို သွားခဲ့ရတယ်။ ဆေးရုံရဲ့ သားဖွားမီးယပ်ဌာနရှေ့က ဖြတ်သွားတဲ့အချိန်... ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။
မင်းခန့်... သူ နဒီဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို ဂရုတစိုက် တွဲပြီး ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးတွေ အပြည့်ရှိနေတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ပုံစံက ကျွန်မဆိုတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် လောကကြီးမှာ ရှိနေတာကိုတောင် မေ့နေတဲ့ပုံပါပဲ။
ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်မတတ် ကိုက်ထားမိတယ်။ မျက်ရည်ကျဖို့တောင် ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။ လှည့်ထွက်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ နောက်ကျောမှာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားတဲ့ အသံကို ကျယ်လောင်စွာ ကြားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၆)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်မ အဝတ်အစားတချို့ကိုပဲ အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ဒီအိမ်ကြီးထဲက ဘာပစ္စည်းကိုမှ ကျွန်မ မက်မောခြင်း မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်ခဲ့တာက ပိုက်ဆံမှ မဟုတ်တာ၊ ကျွန်မ ချစ်တဲ့ ယောကျ်ားရဲ့ သစ္စာတရားပဲလေ။ အဲဒီသစ္စာတရားမှ မရှိတော့တာ... ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်မအတွက် ရွှေချထားတဲ့ သင်္ချိုင်းဂူတစ်ခုထက် မပိုတော့ပါဘူး။
ညနေပိုင်း မင်းခန့် ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်မ အိတ်ဆွဲပြီး ဆင်းလာတာကို မြင်သွားတယ်။ သူ အလန့်တကြားနဲ့ ပြေးလာပြီး ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲထားတယ်။
"သီရိ... ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ်တို့ ကလေးလေး ရတော့မယ်လေ။ မင်းလည်း ကလေးချစ်တတ်တာပဲ။ မင်းကိုပဲ ဒီကလေးရဲ့ အမေအဖြစ် ထားပေးမှာပါ။ မသွားပါနဲ့ သီရိရာ"
သူ့စကားကြားတော့ ကျွန်မ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ "ရှင် ကျွန်မကို ဘာမှတ်နေလဲ မင်းခန့်။ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်က ရှင့်အတွက် မွေးပေးမယ့် ကလေးကို ပြုစုဖို့ ကျွန်မက ဒီအိမ်မှာ မယားကြီးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဆက်နေပေးရမှာလား။ ရှင့်ရဲ့ လိပ်ပြာလုံဖို့အတွက် ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာကို နင်းခြေခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ ရှင်တို့ ပျော်ရွှင်စွာ နေရစ်ခဲ့ကြပါ။"
သူ့ရဲ့ လက်ကို အကြင်နာကင်းမဲ့စွာ ခါချလိုက်ပြီး ကျွန်မ ခြံပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ခြံတံခါးကို ကျောခိုင်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပေမယ့်၊ လွတ်လပ်သွားတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို ပေါ့ပါးသွားတာကိုလည်း ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၇)
အခုဆိုရင် အချိန်တွေ ခြောက်နှစ်တောင် ကွာဟသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင် အပ်ချုပ်ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်ပြီး အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေပါတယ်။ ကြားရတဲ့ သတင်းတွေအရ မင်းခန့်တို့ လင်မယားကြားမှာ အဆင်မပြေမှုတွေ အများကြီးရှိနေတယ်လို့ သိရတယ်။ နဒီက ငွေကိုပဲ မက်မောသူဖြစ်လို့ မင်းခန့် စီးပွားရေး အနည်းငယ် အဆင်မပြေချိန်မှာ ပြဿနာတွေ နေ့တိုင်းတက်နေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီသတင်းတွေကို ကြားရုံသာ ကြားလိုက်ပြီး ဘာခံစားချက်မှ မဖြစ်တော့ပါဘူး။
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာတရားဆိုတာ အရမ်းကို ကြီးမြတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ သစ္စာတရားကို တန်ဖိုးမထားတတ်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ပုံအောပြီး ပေးဆပ်ရတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေနေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ 'မယားကြီး' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ဟာ ခင်ပွန်းသည်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး သည်းခံနေရမယ့် အရာမဟုတ်ပါဘူး။
စစ်မှန်တဲ့ သစ္စာတရားဆိုတာ မှားယွင်းတဲ့ အချစ်တစ်ခုအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးရှုံးခံလိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို သိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ချစ်ခင်မြတ်နိုးတတ်ခြင်းဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ နာကျင်မှုတွေနဲ့ ရင်းပြီး သင်ယူခဲ့ရပါပြီ။ ပြတ်ရှနာကျင်စရာ ကောင်းပေမယ့်၊ ဒီသင်ခန်းစာကပဲ ကျွန်မကို အခုလို ခိုင်မာတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည် မွေးဖွားပေးခဲ့တာပါ။