**မယားငယ်၏ နောင်တ**
**အခန်း (၁)**
ရန်ကုန်လို လူရှုပ်တဲ့ မြို့ကြီးမှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဟာ သိပ်တော့ မလွယ်ကူလှပါဘူး။ ကျွန်မ နာမည် သီရိ ပါ။ မိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအတွက် အလုပ်လုပ်ရင်း ဘဝကို အထီးကျန်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာ နှစ်တွေမနည်းတော့ပါဘူး။ အဲဒီလို ခြောက်ကပ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေထဲကို နေရောင်ခြည်တစ်ခုလို ဝင်ရောက်လာသူကတော့ "ကိုမင်းထက်" ပါ။
သူက ကျွန်မ အလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီကို မကြာခဏ လာတတ်တဲ့ Client တစ်ယောက်ပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ပဲ စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူက ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်တိုင်းကို သိနေတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နေမကောင်းဖြစ်တဲ့ရက်တွေဆို ဆေးလာပို့ပေးတတ်သလို၊ အလုပ်တွေပိပြီး စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါတိုင်းလည်း နွေးထွေးတဲ့ စကားလေးတွေနဲ့ အားပေးတတ်တယ်။
"သီရိက တစ်ယောက်တည်း အရမ်းရုန်းကန်လွန်းတယ်။ ကိုယ့်ကို အားကိုးလို့ရပါတယ်" လို့ သူပြောခဲ့တဲ့ နေ့က ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ လောကကြီးမှာ ငါ့ကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ ရှိလာပြီဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်နေတဲ့ နှလုံးသားကို အလွယ်တကူပဲ သိမ်းပိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။
---
**အခန်း (၂)**
အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူက သိပ်ကို နားလည်မှုရှိပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ အတူတူ ညစာစားကြတယ်၊ ရုပ်ရှင်ကြည့်ကြတယ်၊ အနာဂတ်အကြောင်းတွေ တိုင်ပင်ကြတယ်။
"ကိုယ့်ဘဝမှာ သီရိကို တွေ့ရတာ အင်မတန် ကံကောင်းတာပဲ။ သီရိသာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဘဝတစ်သက်တာလုံး သီရိကို စောင့်ရှောက်သွားချင်တယ်" လို့ သူက ကျွန်မ လက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ လောကမှာ ကံအကောင်းဆုံး မိန်းကလေးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့မိတာပါ။ သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေ၊ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ ဘာကိုမှ မမြင်နိုင်တော့လောက်အောင် မျက်ကန်းတစ်ယောက်လို အချစ်ကြီး ချစ်ခဲ့မိတယ်။ သူ့အနားမှာ ရှိနေရတဲ့ အချိန်တိုင်းဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ လှပတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ။
---
**အခန်း (၃)**
ဒါပေမယ့် အဲဒီအိပ်မက်လှလှလေးဟာ ကြာကြာမခံခဲ့ပါဘူး။ တစ်နေ့... သူ့ဖုန်းကို ကျွန်မ ကိုင်လိုက်မိတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်စစီ ပြိုကျသွားခဲ့ရတယ်။ ဖုန်းစခရင်မ်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ မက်ဆေ့ချ်လေးက "ကို... ဒီနေ့ သမီးလေး နေမကောင်းလို့ အစောကြီး ပြန်လာခဲ့ပါနော်" တဲ့။
အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက စူးခနဲ နာသွားတယ်။ အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ဖုန်းကိုပြပြီး မေးလိုက်တယ်။ သူ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ငိုပါတော့တယ်။
"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ် သီရိရယ်။ ကိုယ် အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ် သူ့ကို မချစ်တော့ပါဘူး။ လူကြီးတွေ သဘောတူလို့ ယူခဲ့ရတာပါ။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်က အခု အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ နေပေမယ့် အခန်းခွဲအိပ်နေတာ ကြာပါပြီ။ သီရိကိုပဲ ကိုယ် တကယ်ချစ်တာပါ။ ကိုယ်တို့ မကြာခင် ကွာရှင်းတော့မှာပါ... ကိုယ့်ကို မထားခဲ့ပါနဲ့"
သူ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ တောင်းပန်စကားတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ အလိမ်အညာတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ ခိုင်မာမှုတွေ အရည်ပျော်ကျခဲ့ရတယ်။ မှားမှန်းသိပေမယ့် သူ့ကို သိပ်ချစ်နေမိပြီဖြစ်တဲ့ ကျွန်မဟာ "မကြာခင် ကွာရှင်းတော့မှာပါ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ယုံကြည်ပြီး မိုက်မဲစွာနဲ့ပဲ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှားဆုံးနဲ့ အဆိုးရွားဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး။
---
**အခန်း (၄)**
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးအောက်ကို ရောက်သွားခဲ့ရပါတယ်။ အချစ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားပေမယ့် တကယ်တမ်း ခံစားရတဲ့ နာကျင်မှုတွေက နေ့တိုင်းလိုလိုပါပဲ။
ပိတ်ရက်တွေ၊ အခါကြီးရက်ကြီးတွေ ရောက်တိုင်း ကျွန်မ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ငိုနေခဲ့ရတယ်။ သူကတော့ သူ့မိသားစုနဲ့အတူ ရှိနေချိန်ပေါ့။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်မှာ သူ့မိန်းမ တင်ထားတဲ့ သူတို့မိသားစု ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခရီးသွားနေတဲ့ ပုံတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုခဲ့ရတဲ့ ညတွေ မနည်းတော့ပါဘူး။
"သီရိရယ်... ကိုယ် ကလေးမျက်နှာကြောင့် သည်းခံနေရတာပါ။ ကိုယ့်ကို အချိန်နည်းနည်းလေး ထပ်ပေးပါ" ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားနေရတယ်။ ကျွန်မဟာ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနဲ့ အမှောင်ထဲမှာပဲ ရှင်သန်ရတဲ့ အရိပ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ သူများတွေရှေ့မှာ ချစ်သူပါလို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောခွင့်မရှိတဲ့ ဘဝ၊ သူ့ဆီက ဖုန်းဝင်လာမယ့် အချိန်ကိုပဲ မျှော်လင့်စောင့်စားရတဲ့ အကျဉ်းသားဘဝကို ရောက်မှန်းမသိ ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။
---
**အခန်း (၅)**
တစ်နေ့တော့ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားမယ့် အချိန်တစ်ခု ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့မိန်းမဆီက ဒုတိယမြောက် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ "အခန်းခွဲအိပ်နေပါတယ်" ဆိုတဲ့ သူ့စကားတွေက ဘယ်လောက်တောင် ရွံစရာကောင်းလိုက်သလဲ။
ကျွန်မ သူ့ကို ဆက်သွယ်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အရင်လို မျက်ရည်တွေနဲ့ တောင်းပန်တတ်တဲ့ ကိုမင်းထက် မဟုတ်တော့ပါဘူး။
"မင်းက ကိုယ့်အခြေအနေကို သိသိကြီးနဲ့ လက်ခံခဲ့တာလေ။ အခုမှ လာပြီး ပြဿနာရှာမနေနဲ့။ ကိုယ်က ကိုယ့်မိသားစုကို ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" တဲ့။
သူ့စကားတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးနှက်လိုက်သလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဆိုးဆုံးက အဲဒါမဟုတ်သေးပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ပြဿနာတက်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့မိန်းမက အကြောင်းစုံကို သိသွားခဲ့တယ်။ သူ့မိန်းမက ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဆဲဆိုတဲ့အခါ ကိုမင်းထက်က သူ့မိန်းမဘေးနားကနေ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပါတယ်။
"သူက ကိုယ့်ကို အတင်းလိုက်ကပ်နေတာပါ မိန်းမရယ်... ကိုယ် လမ်းမှားသွားမိတာပါ။ သူ့ကို ကိုယ် နည်းနည်းမှ မချစ်ပါဘူး... ယုံပါ"
---
**အခန်း (၆)**
အဲဒီစကားကို ဖုန်းထဲကနေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မ မျက်ရည်တောင် မထွက်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေအားလုံးဟာ ရယ်စရာပြက်လုံးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
သူက သူ့မိသားစု မပြိုကွဲဖို့အတွက် ကျွန်မကို ခြေဖျက်ပြီး အလွယ်တကူပဲ နင်းတက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ လူ့ကျင့်ဝတ်ကို ဖောက်ဖျက်ပြီး သူများအိမ်ထောင်ကို ဝင်နှောင့်ယှက်တဲ့ "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်၊ အရှက်ကွဲမှုတွေနဲ့အတူ လမ်းပေါ်မှာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်သွားရင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့မိတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အချစ်လွန်ပြီး ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးမိခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိုက်မဲမှုအတွက် ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်ခွင့် မရှိခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အတ္တနဲ့ လှည့်စားမှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ သားကောင်တစ်ကောင်သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
---
**အခန်း (၇)**
အခုတော့ အချိန်တွေလည်း တော်တော်လေး ကြာခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ နေရာသစ်တစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့ပြီး ဘဝကို အသစ်ကနေ ပြန်စနေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ရခဲ့တဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာနဲ့ နာကျင်မှုတွေကတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမာရွတ်တစ်ခုလို ထင်ကျန်နေဆဲပါပဲ။
ကျွန်မရဲ့ ဘဝပေးသင်ခန်းစာကတော့ သိပ်ကို ကြီးမားပါတယ်။ "အချစ်" ဆိုတဲ့ အရာဟာ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမြတ်ပါစေ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ နာကျင်မှုတွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အချစ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပျော်ရွှင်ရတဲ့ နိဂုံးကို မရောက်နိုင်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။
ယုံကြည်ချက်မရှိတဲ့၊ အမှောင်ထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားရတဲ့ အချစ်မျိုးကို ဘယ်တော့မှ လက်မခံပါနဲ့။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားပါ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ "ကွာရှင်းတော့မှာပါ" ဆိုတဲ့ အလိမ်အညာ စကားတွေနောက်ကို လိုက်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်တော့မှ အဆုံးရှုံး မခံပါနဲ့။ မယားငယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ လွယ်လွယ်နဲ့ ဖျက်ဖျောက်လို့မရတဲ့၊ သေရာပါမယ့် နောင်တတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မရဲ့ ဘဝနဲ့ရင်းပြီး နားလည်ခဲ့ရပါပြီ။